Uzasadnienie
Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") jest postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dale także jako "organ") z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.). Z ostrożności procesowej organ wyraził pogląd o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.
Z urzędu wiadomym jest Sądowi, że decyzją z [...] września 2018 r. Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] czerwca 2018 r.nr [...]. Skarżąca wniosła na tę decyzję skargę, która została zarejestrowana pod sygn. akt VIII SA/Wa 798/18.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli enumeratywnie wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.
Niedopuszczalność skargi z przyczyn o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należy odnieść m.in. do zakresu kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, którą precyzuje art. 3 § 2 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie, z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia, na szczególną uwagę zasługuje art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Pozostałe postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym nie mogą być przedmiotem kontroli, a skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna.
Objęte skargą postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Przesłankę dopuszczalności samodzielnego zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi do sądu administracyjnego winna zatem stanowić odpowiedź na pytanie, czy postanowienie to jest zaskarżalne, czego wymaga dyspozycja art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r, poz. 2096, dalej: k.p.a.) na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Przy czym treść ww. przepisu należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania.
Stwierdzić trzeba, że za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą art. 101 § 3 k.p.a. jest bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
Z przedstawionych wyżej przyczyn uzasadnione pozostaje wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Trudno bowiem przyjmować, aby racjonalny ustawodawca z jednej strony wprowadzał mechanizmy udrażniające przebieg postępowania, a z drugiej strony utrzymywał te, które mogą służyć jego przedłużaniu.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Stosownie bowiem do treści art. 142 k.p.a. strona stanowiące przedmiot skargi postanowienie może kwestionować w odwołaniu od decyzji – jak w niniejszej sprawie – w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Reasumując zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje.
Kierując się przedstawioną wyżej argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia