Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD") z dn. [...] września 2020r. Nr [...], na podstawie której, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj.Dz.U.z2020r.poz.256), art.4, pkt.4, pkt 22lit. d, h, I art.5 ust. 1, art. 7 ust. l-3, art. 7a, art.8, art. 33 ust. 7 i2, art.92a, arl.92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz.2140) l.p. 1.1. oraz l.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym art. 1 ust. l, 2 Rozporządzenia parlamentu europejskiego i rady (we) nr 107112009 z dnia2l października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę rady 961261 we z dnia2l października 2009 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] lipca 2020 r. wniesionego przez stronę S. D. prowadzącego działalność gospodarczą po firmą "P.P.H.U. [...]" (dalej jako: "strona", "skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:
Pracownicy [...] Inspektoratu Transportu Drogowego w dn. [...] lutego 2020r. w miejscowości Tchórzew na drodze krajowej nr [...] przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...]oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca D. D. wykonywał krajowy transport drogowy w imieniu przedsiębiorcy P.P.H.U. [...] S. D.. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. Przebieg i wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r.
Po przeprowadzeniu postepowania administracyjnego, decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2020 nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych.
Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił naruszenie art. 6,7, 8, 107 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i zebranie materiału dowodowego w sposób zupełny. Skarżący twierdzi, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił stan faktyczny odnośnie osoby w imieniu której w dniu [...] lutego 2020 r. był wykonywany transport drogowy kontrolowanym pojazdem. Strona twierdzi, ze kierowca D. D. prowadzi własne gospodarstwo rolne i w dniu przedmiotowej kontroli wykonywał przewóz zboża w imieniu własnym. Wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne okazał z roztargnienia.
Skarżący twierdzi, ze D. D. jest synem odwołującego i zamieszkuje z nim pod wspólnym adresem, ale przewóz kierowca wykonywał w dniu kontroli w imieniu własnym. Do odwołania odwołujący załączył kopię umowy sprzedaży zboża z datą [...] lutego 2020 r. zawartą przez D. D. ze sprzedającym oraz zaświadczenie, że D. D. prowadzi gospodarstwo rolne.
Po rozpoznaniu odwołania, GITD ww. zaskarżoną decyzją, orzekł o utrzymaniu w całości w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji GITD podniósł, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci rn.in. protokołu kontroli drogowej, protokołu przesłuchania świadka, wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, informacji od organów wydających zezwolenia na przewozy drogowe rzeczy, ze strona w dniu [...] lutego 2020 r. wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu [...] lutego 2020 r. podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował D. D..
W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane dla przedsiębiorcy: S. D. P.P.H.U.,, [...]". Ponieważ w trakcie kontroli kontrolujący ustalili nieprawidłowości w rejestrowaniu aktywności kierowcy, został przesłuchany w charakterze świadka kierowca w celu ustalenia charakteru wykonywanego przewozu. Świadek D. D. pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, ze kontrolowanym zespołem pojazdów jechał po węgiel. Kierowca zeznał również, że przewóz wykonywał w imieniu przedsiębiorcy S. D. P.P.H.U.,, [...]" oraz że węgiel miał dostarczyć na bazę ww. przedsiębiorcy mieszczącej się pod adresem M. [...],[...]-[...] K.- [...]. Na pytanie gdzie jest zatrudniony, świadek zeznał, że prowadzi własne gospodarstwo rolne i że nie jest zatrudniony u przedsiębiorcy P.P.H.U.,, [...]" S. D.. Ponieważ kierowca podczas przesłuchania zeznał, że nie jest zatrudniony u przedsiębiorcy P.P.H.U.,, [...]" S. D. tym samym nie mógł w imieniu ww. przedsiębiorcy wykonywać przewozu na potrzeby własne zgodnie z okazanym wypisem zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne.
Kontrolowany kierowca w trakcie kontroli nie okazał żadnego innego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozów tym samym kontrolujący stwierdzili, że doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozów drogowych bez zezwolenia lub licencji określonego w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. GITD wyeksponował, że podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone w rozumieniu art. 75 i art. 76&1 kpa i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego.
Odnosząc się do zarzutów i okoliczności podniesionych w odwołaniu, GITD wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego załączona do odwołania umowa sprzedaży zboża z dnia [...] lutego 2020 r. z której wynika, że w tym dniu D. D. kupił zboże nie jest wiarygodna. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno protokół kontroli jak i protokół przesłuchania kierowca D. Do. podpisał bez zastrzeżeń. Gdyby było tak jak twierdzi strona w odwołaniu, a mianowicie, że kierowca D. D. w momencie kontroli wykonywał przewóz w imieniu własnym i jechał po zboże dla siebie zeznał by to do protokołu kontroli. Tymczasem kierowca D. D. jasno zeznał, że przewóz w momencie kontroli wykonywał w imieniu przedsiębiorcy P.P.H.U.,, [...]" S. D., a nie we własnym. Świadek również zeznał, że jedzie po węgiel, który ma dostarczyć na skład węgla, nic nie wspominając o zbożu. Nie może być mowy o jakiejkolwiek pomyłce, gdyby bowiem kierowca D. D. w chwili zatrzymania do kontroli jechał po zboże dla siebie kierowca tak by zeznał i nie okazywał zaświadczenia na przewozy własne udzielonego przedsiębiorcy P.P.H.U.,, [...]" S. D..
Rolnik który wykonuje przewozy produktów rolnych traktowany jest tak jak by wykonywał przewóz na potrzeby własne i nie potrzebne mu jest zezwolenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. Dokumentów i wyjaśnień strony złożonych w odwołaniu organ odwoławczy nie uznał za prawdziwe ponieważ występowały w nich nie dające się wyjaśnić sprzeczności z materiałami zgromadzonymi w trakcie kontroli drogowej, które organ uznał za wiarygodne. Z dowodów zgromadzonych w trakcie kontroli wynikało w sposób nie budzący wątpliwości, że kierowca D. D. w dniu [...] lutego 2020 r. wykonywał przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy P.P.H.U.,, [...]" S. D.. Kontrolowany kierowca nie został wyposażony przez ww. przedsiębiorcę w zezwolenie lub licencję na wykonywanie tego rodzaju przewozów ponieważ przedsiębiorca nie miał wymaganego zezwolenia lub licencji. Okazane bowiem przez kierowcę zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne było nieważne ponieważ kierowca D. D. nie był pracownikiem przedsiębiorcy P.P.H.U.,, [...]" S. D., a jedynie krewnym (synem) i tym samym wykonywany przewóz nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdza, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...]złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji – zgodnie z l.p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Ponadto GITD stwierdził, że zasadne jest również stwierdzenie naruszenia określonego w l.p. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że zostało udowodnione na podstawie protokołu kontroli drogowej, pisma z organu wydającego zaświadczenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne, informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej że strona nie zgłosiła do organu licencyjnego zmian o których mowa w art. 7a i 8 ustawy o transporcie drogowym.
Ponieważ po zmianie adresu siedziby prowadzonej działalności gospodarczej przedsiębiorca nie zgłosił tego faktu do organu, który udzielił mu zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne doszło do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w ar1. 7ai art.8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie.
Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie popełnione przez przedsiębiorcę naruszenia wynosi [...] złotych. Stosownie do faktu, że karę pieniężną nałożono w wysokości [...] złotych zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 92aust. 3 ustawy o transporcie drogowym zaskarżoną, decyzję należało utrzymać w mocy.
Strona nie zgodziła się z opisaną wyżej decyzją GITD i pismem z dn. [...] października 2020r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Zaskarżyła decyzję w całości i wniosła o uchylenie jej w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
Rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:
1/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie, tj. art. 7 kpa, art. 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
2/ naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych dotyczących stosowania przepisów ustawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że błędne są ustalenia organów przyjmujące, że w dniu kontroli był wykonywany transport drogowy bez posiadania wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji. W rzeczywistości tego dnia jego syn wykonywał przewóz związany z jego działalnością rolniczą. Natomiast wypis z zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne okazał przez niewiedzę. Pojazdy tego dnia były użyczone synowi.
Ponadto skarżący podniósł, że nastąpiła zmiana adresu jego firmy, lecz fizycznie wszystko pozostało na swoim miejscu.
W odpowiedz na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie, pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, zaskarżony akt organu administracji publicznej, a nie pod kątem celowości, słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.
Rozpoznana w niniejszej sprawie skarga, z uwzględnieniem powyższych sądowych kryteriów kontroli aktów administracyjnych, została uznana za niezasadną i oddalona.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja zawierająca rozstrzygnięcie o ukaraniu skarżącego za naruszenia przepisów o transporcie drogowym.
Podstawę prawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d., przy czym brzmienie tych przepisów w zakresie objętym sporem było identyczne w dacie kontroli oraz w dacie wydania decyzji), która określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, a także odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 u.t.d).
Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d, krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000 zł (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d).
W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3, karą pieniężną w wysokości 12 000 zł sankcjonowane jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.
Ustalony przez organy w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny, stanowiący podstawę nałożenia na skarżącego kary pieniężnej określonej w lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, nie budzi wątpliwości i w ocenie sądu stanowił wystarczającą podstawę do ukarania w oparciu o wskazany przepis. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej kierowca D. D. (syn skarżącego) wykonywał przewóz drogowy opisanym wyżej zespołem pojazdów w imieniu skarżącego przedsiębiorcy S. D.. O powyższym, jak trafnie to wskazały organy, świadczą zeznania kierowcy oraz okazany w trakcie kontroli wypis zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. W tracie przesłuchania, udokumentowanego stosownym protokołem, D. D. zeznał, że przewóz wykonuje w imieniu i na rzecz firmy P.P.H.U. [...] S. D., jedzie po węgiel, który ma przywieść na bazę przedsiębiorstwa.
W przebiegu tego przesłuchania nie informował o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne jako rolnika prowadzącego działalność rolną oraz o zakupie na potrzeby działalności rolniczej zboża. Zgodnie z materiałami postępowania administracyjnego ww. zarówno protokół kontroli, jak i protokół swego przesłuchania podpisał bez żadnych zastrzeżeń i dobrowolnie. Powyższe, jak zasadnie przyjęły organy, należało potraktować jako dowody w rozumieniu art. 75 i art. 76&1 kpa.
Zarzutów podniesionych w skardze, jak i tożsamych twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu, nie można uwzględnić. Są one rażąco sprzeczne z dokumentami i dowodami postępowania administracyjnego i należy je potraktować jako linię obrony skarżącego, która nie może być uznana za wiarygodną.
Ze stanu faktycznego sprawy na etapie kontroli, któremu kierowca D. D. nie oponował, wynikało, że wykonywał on przewóz drogowy w imieniu firmy S. D. (ojca), dodatkowo potwierdzony okazanym zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane dla przedsiębiorcy P.P.H.U. [...] S. D.. Kierowca nie okazał, bo takowego skarżący przedsiębiorca nie posiada, zezwolenia lub licencji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Natomiast okazane przez kierującego zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne (niezarobkowy transport drogowy osób lub rzeczy), nie mogło stanowić potwierdzenia legalności wykonywanego transportu drogowego, ponieważ kierowca D. D. nie był pracownikiem przedsiębiorcy P.P.H.U. [...] S. D. i tym samym wykonywany przewóz nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym.
Argumenty o roztargnieniu, czy o nieumyślnym okazaniu przez D. D. ww. zaświadczenia o zezwoleniu na przewozy na potrzeby własne, nie mogą być uznane za wiarygodne i uwzględnione.
W ocenie Sądu organy, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77&1, 80 kpa.
Organy prawidłowo przyjęły zatem, że skarżący wykonywał zarobkowy przewóz rzeczy, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. i prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Zachowanie skarżącego (realizowany przewóz drogowy) wyczerpywało znamiona lp. 1.1 złącznika nr 3 do ustawy. Ważne i wymagające podkreślenia jest to, że kara pieniężna została nałożona na skarżącego przedsiębiorcę nie za prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, ponieważ przepisy ustawy takiego naruszenia nie przewidują, lecz za wykonywanie transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji/zezwolenia.
W sprawie nie wystąpiły również okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącego, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Ciężar dowodu wykazania przesłanek wymienionych w tym przepisie spoczywa na stronie postępowania, gdyż to ona wywodzi z tego przepisu skutki prawne. Skarżący nie przedstawił zaś dowodów wskazujących, że naruszenia spowodowane było okolicznościami, na które nie miał wpływu.
W związku z powyższym Sąd uznał za niezasadne podniesione w skardze zarzuty natury procesowej i materialnoprawnej. Organy zgromadziły i poddały wyczerpującej ocenie zgromadzony materiał dowodowy, co znalazło swój wyraz w motywach wydanych w sprawie decyzji. Podstawę poczynionych ustaleń stanowiły dowody w postaci protokołu kontroli z dn. [...] lutego 2020 r., zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, zeznań kierowcy D. D., kserokopii dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu, prawa jazdy kierującego, wypisu z Ewidencji Działalności Gospodarczej dot. P.P.H.U. [...] S. D.. Dowody te były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Raz jeszcze należy podkreślić, że skarżący na potwierdzenie swojego stanowiska nie przedstawił żadnego dowodu. Pozbawione podstaw są zatem zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a.
Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi jako niezasadnej.
Końcowo wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w związku z zarządzeniem Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r.