Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 25 lutego 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 813/14

Uzasadnienie

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga K. K. na ostateczne w administracyjnym toku postępowania postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Do wydania ww. postanowienia doszło w przebiegu następującego postępowania:

Poczta Polska S.A. w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv przez zobowiązanego K. K. sporządziła tytuły wykonawcze, które w dniu [...] lutego 2013 r. zostały przekazane do realizacji przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R.. Przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmowały należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv za okres od stycznia 2008 r. do stycznia 2013 r. w łącznej wysokości [...] zł.

W związku ze zgłoszeniem przez K. K. w sprawie prowadzenia ww. postępowania egzekucyjnego zarzutów, organ egzekucyjny tj. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. zwrócił się, stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do wierzyciela o wyrażenie stanowiska w odniesieniu do zgłoszonych zarzutów w formie postanowienia.

Stanowisko wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów zostało zawarte w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], w którym Poczta Polska S.A. uznała za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w przedmiotowych tytułach wykonawczych.

Zobowiązany K. K. złożył zażalenie na to postanowienie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu:

1. - przekroczenie wskazanego w piśmie organu egzekucyjnego 14-dniowego terminu zajęcia stanowiska przez wierzyciela, co zdaniem zobowiązanego powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego;
2. - nieuwzględnienie uprawnień zobowiązanego do ustawowego zwolnienia z obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.

Zobowiązany wniósł jednocześnie o zaniechanie windykacji długu.

Po rozpoznaniu zażalenia, ww. ostatecznym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej także jako "organ" lub "Dyrektor COF"), powołując art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej określana jako "kpa") oraz art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, dalej określana jako "u.p.e.a.") w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 85 poz. 728, dalej określana jako "u.o.a.") – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ wskazał, że zarzut niedochowania terminu w zakresie zajęcia stanowiska przez wierzyciela, w kontekście wykazanych dat, jest niezasadny. Ponadto organ podniósł, że zarzut dot. ustawowego zwolnienia z opłat abonamentowych jest nieuprawniony w związku z faktem, iż zobowiązany nie dopełnił określonego w u.o.a. obowiązku złożenia w urzędzie pocztowym oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia i przedstawienia dokumentów potwierdzających uprawnienia do zwolnienia, co uzasadnia przyjęcie, iż zobowiązany jest nadal płatnym abonentem zobowiązanym do uiszczenie zaległych opłat.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. K. K. (dalej również określany jako "skarżący") złożył skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wobec zaskarżonego postanowienia zgłosił następujące zarzuty:

1. 1) nieuwzględnienia w zaskarżonym postanowieniu przedstawionych dokumentów uprawniających wierzyciela do umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na posiadanie przez skarżącego ustawowych uprawnień do zwolnienia z obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych;
2. 2) niedopełnienia przez Pocztę Polską wynikającego z rozporządzenia Ministra Transportu z dn. 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników rtv obowiązku zadania posiadaczom imiennych książeczek rtv, indywidualnych nr identyfikacyjnych i powiadomienia o nadanych numerach.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;
2. 2) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji;
3. 3) zwolnienie skarżącego od kosztów postepowania sądowego;
4. 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, przekazując akta postępowania Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.").

Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa.

Kontroli Sądu poddano stanowisko wierzyciela wyrażone w zaskarżonym postanowieniu odnośnie zarzutu nieistnienia dochodzonego egzekucyjnie obowiązku opłacania abonamentu rtv za lata 2008-2013 oraz zarzutu niedopełnienia przez wierzyciela Pocztę Polską S.A. obowiązku nadania skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonamenta i powiadomienie go o ww. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Na mocy art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1. 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2. 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3. 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4. 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5. 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6. 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7. 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8. 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9. 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10. 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny nie będąc wierzycielem obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela, a po rozpatrzeniu wniesionego na nie zażalenia, zaskarżone postanowienie, które skarżący kwestionuje.

Rozstrzygnięcie spornych zagadnień niniejszej sprawy należy poprzedzić kilkoma uwagami dotyczącymi charakteru uiszczania opłat abonamentowych. Istota opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548) orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.).

Szczegóły procesu rejestracji odbiornika normuje rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym odbiornik winien zostać zarejestrowany – na wniosek użytkownika złożony w placówce Poczty Polskiej – w terminie 14 dni od jego nabycia (wejścia w posiadanie przez użytkownika – § 2 rozporządzenia rejestracyjnego). Dowodem zarejestrowania odbiornika jest "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych

/telewizyjnych" (§ 3 rozporządzenia). Wspomniany numer identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia zmiany danych") o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Stosownie do § 5 rozporządzenia rejestracyjnego dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 13 grudnia 2007 r. (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny.

O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Przepis art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w rozporządzeniu rejestracyjnym.

We wniesionej skardze, jak i wcześniej w zarzutach w przebiegu postępowania egzekucyjnego, skarżący podnosił fakt nabycia uprawnień do zwolnienia z opłat abonamentowych z uwagi na wiek oraz podkreślał brak doręczenia upomnienia.

W zażaleniu i skardze strona dodatkowo podniosła brak doręczenia zawiadomienia o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego jako posiadaczowi imiennej książeczki opłat abonamentowych i wskazała, że książeczka stanowiła dowód zarejestrowania przez niego odbiorników rtv tylko do dnia 12 grudnia 2008 r., a po tej dacie utraciła ważność.

Zdaniem składu orzekającego twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w pełni zasadne. Wskazać przy tym przyjdzie, że po raz pierwszy opłaty "za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych" zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r., dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).

W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.). Przepisy wspomnianej ustawy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art.

48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa abonamentowa, której regulację już wyżej przedstawiono. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte).

W tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych. Pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym.

W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył m.in. na podmiotach, które w dacie wejścia w życie ustawy abonamentowej miały zarejestrowany odbiornik rtv.

Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji – tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Wskazać także należy, że w ocenie Sądu, zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika, czego nie uczyniono.

Odniesienie się do argumentacji skargi dotyczącej nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego wymaga przywołania § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia.

Zaakcentować trzeba, że organ wskazał datę wysłania tego zawiadomienia ([...] lipca 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...]), a zatem nadano je przed końcem listopada 2008 r. Podkreślenia wymaga, że w różnych terminach wysyłano zawiadomienia informując stronę o powstałym zobowiązaniu (pisma z dnia: [...]). Wskazać także przyjdzie, że trzy ostatnie pisma – zawiadomienia o nieuiszczaniu opłat abonamentowych wysłano już po upływie 12 miesięcy, o których mowa cytowanym powyżej § 5 ust. 1 rozporządzenia. Mając na uwadze zarzuty przyjdzie także wskazać, że w dniu [...] maja 2012 r. do strony skierowano na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. upomnienie, które odebrała je osobiście.

Ponadto należy podkreślić, że na żadne z tych powiadomień strona w żaden sposób nie zareagowała, w szczególności nie podnosiła, że nie powiadomiono jej o nadaniu indywidualnego numeru. Okoliczności takiej nie podniosła również w zarzucie dotyczącym nieistnienia obowiązku, ale dopiero w zażaleniu na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela, gdyż na tych etapach postępowania spodziewała się zapewne, że wierzyciel nie posiada żadnych dowodów dotyczących zarejestrowania odbiorników.

W zakresie argumentacji dotyczącej faktu nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych w związku z osiągnięciem stosownego wieku i nabyciem uprawnień emerytalnych, Sąd podzielając stanowisko Poczty Polskiej S.A. obszernie wyrażone w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. i zaakceptowane w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2014 r., gdzie podkreśla, że strona nie przedstawiła żadnego dowodu przedłożenia w placówce pocztowej oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia. Sam fakt nabycia uprawnienia z tytułu osiągniętego wieku nie jest wystarczającą podstawą do zaprzestania wnoszenia opłat za używanie odbiorników rtv. Zwolnienie z opłat abonamentowych, na które powołuje się strona, nie następuje z mocy prawa, lecz stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy abonamentowej dla skorzystania z przedmiotowego zwolnienia konieczne jest przedłożenie w placówce Poczty Polskiej S.A. oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia i przedłożenia dokumentów potwierdzających stosowne uprawnienie.

W ocenie Sądu w toku postępowania w rozpoznawanej sprawie, Poczta Polska S.A. podjęła wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Strona była ponadto informowana należycie i wyczerpująco o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz udzielano jej niezbędnych informacji, wyjaśnień, wskazówek i czuwano, aby nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Tym samym Sąd uznał, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów określonych przepisami kpa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem skargę – w oparciu o art. 151 tej ustawy oddalił.