Uzasadnienie
Wojewoda M. rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /t.j Dz. U. 2001 r. nr 42 poz.1591 ze zm., dalej określana jako " usg"/, stwierdził nieważność Zarządzenia Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie odwołania Pana S. Ś. z funkcji dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w K. K..
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego w odniesieniu do przedmiotowego zarządzenia stwierdzono, że organ nie podał przyczyn odwołania Dyrektora w ciągu trwania roku szkolnego z przyczyn szczególnych. Takie okoliczności nie zostały też przedstawione i uzasadnione przez organ, który wydał zarządzenie w trakcie postępowania nadzorczego, co stanowi o rażącym naruszeniu przepisów wskazanych w podstawie prawnej Zarządzenia.
Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewody M. skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze. W skardze, domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, argumentowano w uzasadnieniu, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało podjęte z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 pkt 5, 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 38 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną ich wykładnię.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej odrzucenie z powodu braków formalnych skargi, ewentualnie o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym.
Zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2011 r., działając w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
/Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm., dalej określana jako "p.p.s.a"/, wezwano pełnomocnika skarżącego Burmistrza Miasta i Gminy L. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie zarządzenia o skierowaniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M., pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] lutego 2011r. pełnomocnik skarżącego przedłożył pismo, iż skarżący nie dysponuje takowym zarządzeniem, wydanie zarządzenia samemu sobie jest nieuzasadnione.
Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skuteczne złożenie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest w wypadku spełnienia wszystkich warunków określanych jako przesłanki dopuszczalności skargi.
Stosownie do art. 98 ust. 1 usg, rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Z kolei w myśl ust. 3 tego artykułu, do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie, albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
Zatem w myśl wskazanego ust. 3 art. 98 usg, podjęcie uchwały, zarządzenia będącego podstawą do wniesienia skargi stanowi obligatoryjną przesłankę do skutecznego jej wniesienia.
W rozpoznanej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy L. - mimo wezwania Sądu w tym przedmiocie i bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia tego braku formalnego – nie przedłożył zarządzenia o skierowaniu skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody.
Zarządzenie, uchwała stanowi podstawową formę wypowiadania się organu stanowiącego. Słowo "zarządzenie" użyte w ust. 3 zdanie drugie art. 98 usg niewątpliwie oznacza akt woli organu jednoosobowego i skoro ustawodawca jako podstawę do wniesienia skargi wskazał konieczność wydania zarządzenia organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie, polemika skarżącego z tą regulacją nie może odnieść zamierzonego skutku.
W tych okolicznościach należało uznać, że skoro w zakreślonym przez Sąd terminie nie doszło do uzupełnienia braków formalnych skargi, zatem na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a – skarga podlegała odrzuceniu, stąd orzeczono jak w sentencji.
Powyższe rozstrzygnięcie uzasadnione względami formalnymi, wyłącza możliwość rozstrzygania przez Sąd sprawy co do jej istoty i tym samym zwalnia Sąd od obowiązku ustosunkowywania się do dalej idących, merytorycznych argumentów skargi.