Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2013 r. Rada Gminy J. (dalej "organ") podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O. W dniu [...] sierpnia 2013 r. D. M. (dalej: "skarżąca", "strona") złożyła do organu pismo zatytułowane "wezwanie", w którym wezwała Wójta Gminy J. do naniesienia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości O. przeznaczenia części działki nr [...], zaznaczonej obecnie w planie jako zieleń nieurządzona (ZN-1), na eksploatację powierzchniową (PE), gdyż na tej części działki zostały przeprowadzone prace badawcze. Skarżąca wskazała, że istnieje dokumentacja potwierdzająca występowanie na wskazanej części działki złóż kruszyw naturalnych, takich jak: piasek i żwir. Podniosła również, że nie można wykluczyć występowania takich złóż na pozostałej części działki nr [...], oznaczonej symbolem MN/U-2.
W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia [...] września 2013 r., znak [...], poinformował stronę, iż decyzją radnych z dnia [...] kwietnia 2013 r. przeznaczenie działki nr [...] w O. nie zostało zmienione na cele powierzchniowej eksploatacji kopalin. Nadto, wobec podjęcia w dniu [...] czerwca 2013 r. uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O., wniosek strony nie może być rozpatrzony.
W dniu [...] września 2013 r. skarżąca złożyła w organie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz odwołanie "od decyzji z dnia [...] września 2013 r. znak [...]" (tj. pisma informującego organu).
Następnie pismem z dnia [...] października 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu takie samo odwołanie, wskazując iż jej wezwanie z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczy uchwały z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O. To "odwołanie" zostało przez Sąd potraktowane jako skarga na ww. uchwałę.
Odpowiadając na skargę, w piśmie z dnia [...] października 2013 r. organ wniósł o jej odrzucenie (lub oddalenie) wskazując, iż wniesienie tego środka zaskarżenia nie zostało poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwana dalej "u.s.g.").
Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem przedmiotowej uchwały. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wskazała na otrzymaną od organu korespondencję w związku z jej pismami dotyczącymi spornego aktu. Nie wskazała jednak, aby wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, a także jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.
Istotnym jest, iż w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie natomiast z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W literaturze i orzecznictwie akcentuje się, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały lub zarządzenia i od której zależy skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy do sądu (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 760/08, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 504577; por. również A. Szewc, G. Jyż, Z. Pławecki: Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wydanie 3., Wyd. Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2010, str. 776).
Należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżąca nie dopełniła trybu, warunkującego skuteczne zaskarżenie uchwały organu. Wprawdzie po podjęciu spornej uchwały skarżąca wnosiła do organu kolejne pisma, jednak ich treść nie wskazywała na to, że stanowią one wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego podjętą uchwałą. Z analizy pierwszego ze złożonych pism z dnia [...] sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu [...] sierpnia 2013 r.) wyraźnie wynikało, iż strona domaga się naniesienia zmian w projekcie planu odnośnie części jednej z działek. W jego treści brak było wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, która dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z kolei następne pisma strony dotyczyły wyjaśnień organu udzielonych w odpowiedzi na to pismo, tj. z dnia [...] września 2013 r., które skarżąca błędnie uznawała za decyzję administracyjną. Skarżąca nie wyczerpała zatem wymaganego przez art. 101 ust. 1 u.s.g. środka zaskarżenia, warunkującego wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie należy wskazać skarżącej, iż fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia warunku polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu uchwały przez tę samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa zostałby spełniony (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 1993 r., sygn. akt I SA 892/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 159).