Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. M. C. Przedsiębiorstwo Transportowo Handlowo Usługowe "[...]" (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił tym, że wykonanie tych decyzji mogłoby wyrządzić mu szkodę polegającą na pozbawieniu go części środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej i koniecznych do wypełnienia obciążających go zobowiązań. Wskazał, że przesłanki wstrzymania wykonania winien jedynie uprawdopodobnić, nie zaś udowodnić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie ciąży na Skarżącym. Skarżący tego nie uczynił. Podniósł bowiem jedynie, że wykonanie decyzji pozbawi go części środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej i koniecznych do wypełnienia obciążających go zobowiązań.
Zauważyć należy, że skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowej, swoich twierdzeń nie poparł żadnymi wyliczeniami, przez co uniemożliwił Sądowi ocenę jego sytuacji. Wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. W sytuacji, gdy ponadto z okoliczności przedstawionych przez Skarżącego nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jego bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący nie umożliwił oceny swojej sytuacji finansowej z uwzględnieniem uzyskiwanych dochodów. Tym samym Skarżący nie wykazał przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może być również konieczność spłacania przez Skarżącego innych zobowiązań. Skarżący nie może skutecznie domagać się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej zobowiązania publicznoprawne z tego względu, że ułatwi mu to spłatę innych obciążających go zobowiązań. Zobowiązania prywatne nie mogą również ustępować zobowiązaniom publicznoprawnym.
Uwzględniając zatem powołane wyżej przepisy oraz stan faktyczny sprawy, Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby spowodować powstanie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.