Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu, K. W. (dalej: "skarżący") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na powołaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2013 r.
We wniosku podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz dorosłymi, studiującymi synami. Jako miesięczny dochód rodziny określił w kwocie [...] zł.
Postanowieniem z 4 grudnia 2013 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wyjaśnił przy tym, że skarżący jest ustawowo zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Stąd jego wniosek w tej części nie został rozpoznany.
Skarżący, [...] grudnia 2013 r. prawidłowo wniósł sprzeciw na powołane postanowienie referendarza sądowego. Nadmienił, że z powodu niewłaściwego zrozumienia treści złożonego uprzednio urzędowego formularza w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, omyłkowo w rubryce 10 jako miesięczną kwotę dochodów rodziny wskazał kwotę ([...] zł), która stanowi kwotę dochodów rocznych. W rezultacie miesięczny dochód skarżącego i jego rodziny kształtuje się w wysokości około [...] zł. Podał, że jego gospodarstwo rolne jest niewielkie (łącznie [...] ha przeliczeniowego). Zatem uzyskiwanie dochodu we wskazanej pierwotnie kwocie jest realnie niemożliwe.
Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.") wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, że utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami art. 243 § 1 i art. 245 § 1 u.p.p.s.a. właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym stosownie do art. 245 § 2 u.p.p.s.a. obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Sąd może przyznać prawo pomocy osobie fizycznej we wskazanym wyżej zakresie, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Zawarte w art. 246 § 1 u.p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, że znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.
Rozpoznając sprawę należy co do zasady odnieść się w pierwszej kolejności do argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą i dokonać analizy jej sytuacji majątkowej oraz zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych. Dokonując weryfikacji oświadczeń złożonych przez skarżącego uwzględnić należy zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a także wnioski płynące z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie, czego nie dostrzegł skarżący jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego, wydana w trybie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Czyli rozstrzygnięcie co do zasady korzystne dla skarżącego. Skarżący posiada zaś majątek i stałe źródło dochodu.
Z tej przyczyny, zdaniem Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata, bez konieczności kontynuowania postępowania w celu dokładnego ustalenia sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych skarżącego i jego rodziny.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 orzekł, jak w sentencji postanowienia.