Uzasadnienie
Pismem z 2 października 2012 r. W. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jednocześnie w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem autora wniosku z powodu obecnej sytuacji finansowej skarżącego oraz istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia "spółce" znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do chwili uprawomocnienia się orzeczenia sądu jest w pełni zasadne. Powołał się przy tym na poglądy prawne zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07.
Dodatkowo wstrzymanie zaskarżonego aktu pozwoli, zdaniem autora wniosku na ustabilizowanie sytuacji majątkowej "spółki" oraz pozwoli uniknąć wielu dodatkowych negatywnych konsekwencji, jeżeli decyzja będzie wykonana niezwłocznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawiła jedynie swoje obawy. Wskazała ogólne skutki, które mogą, ale nie muszą nastąpić. Nie uprawdopodobniła, że jej obawy mogą się spełnić w przewidywalnej przyszłości. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do wniosku, że w przypadku skarżącego zostały spełnione przesłanki, o których mowa w powołanych wyżej przepisach art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżący w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy podniósł, że nie posiada żadnego majątku. Korzysta z pomocy rodziców. Również z tej przyczyny brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił, że może ponieść szkodę, skoro nie posiada majątku i nie osiąga dochodów.
Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Nie zaś, jak zdaje się wywodzić skarżący ochrona tymczasowa rozciąga się aż do chwili uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie. Dodatkowo na marginesie Sąd zauważa, że autor w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odnosi do "spółki". Tymczasem w rozpoznawanej sprawie stroną postępowania nie jest podmiot o charakterze spółki prawa handlowego, lecz osoba fizyczna.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.