Uzasadnienie
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy J. D. podała, że ma [...] lata i utrzymuje się z emerytury i dodatku pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł. Oświadczyła, że z tytułu kosztów leczenia, opłat za media i tzw. "opieki" ponosi wydatki - ok. [...] zł, korzysta także z pomocy syna.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika, że dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające może on wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub osób posiadających bardzo niski dochód, a więc takich, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.
Dodatkowo należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest także formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez nią środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
Z oświadczenia skarżącej wynika, że posiada ona stały dochód z tytułu emerytury, niemniej jednak obowiązek poniesienia kosztów postępowania mógłby stanowić dla niej ograniczenie konstytucyjnego prawa do Sądu, dlatego też za zasadne uznano, zwolnienie skarżącej z kosztów sądowych. Odnośnie natomiast wniosku w zakresie ustanowienia pełnomocnika stwierdzić należy, że wobec posiadania stałego dochodu oraz zwolnienia z kosztów sądowych skarżąca winna zabezpieczyć środki na ten cel, jeżeli udział w sprawie pełnomocnika uznaj za konieczny. Dodać również należy, że skarżąca w sposób jasny formułuje swoje żądania, co świadczy o tym, że nie jest pozbawiona możliwości samodzielnego działania, zaś przedmiotowa sprawa, która zawisła przed Sądem, nie jest sprawą przekraczającą możliwości takiego właśnie działania wnioskodawcy.
W związku z powyższym w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.