Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2010 r. odmówiono R. B. (dalej: "skarżący") przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na brak przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku. W dniu [...] listopada 2011 r. wpłynął do Sądu kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z oświadczenia skarżącego o stanie rodzinnym, majątkowym oraz uzyskiwanych dochodach wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną. Łączny dochód rodziny określił na kwotę [...] zł, a jako posiadany majątek wymienił mieszkanie – [...] m². Wskazał, że wzrost kosztów utrzymania, konieczność pomocy rodzinie syna oraz wydatki na leki dla żony powodują trudną sytuację małżonków.
Postanowieniem z 6 grudnia 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W dniu [...] grudnia 2011 r. skarżący prawidłowo wniósł sprzeciw na powołane postanowienie referendarza sądowego. Uznał za błędne ustalenia Sądu w przedmiocie, iż w stosunku do niego nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Oświadczył, iż ze względu na obecną sytuację materialną w jakiej znalazła się jego rodzina, nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.") wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, iż utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami art. 243 § 1 i art. 245 § 1 u.p.p.s.a. właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym stosownie do art. 245 § 3 u.p.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Zawarte w art. 246 § 1 u.p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.
Rozpoznając sprawę należy co do zasady odnieść się w pierwszej kolejności do argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą i dokonać analizy jej sytuacji majątkowej oraz zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych. Dokonując weryfikacji oświadczeń złożonych przez skarżącego uwzględnić należy zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a także wnioski płynące z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie. Dopiero na tej podstawie można bowiem obiektywnie stwierdzić, czy skarżący rzeczywiście wykazał, iż pozbawiony jest możliwości ponoszenia kosztów wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, który w wynosi 100 złotych (jest to najniższy wpis pobierany w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także stan faktyczny sprawy uznać należy, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Nie wykazał on bowiem w sposób przekonywujący, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Skarżący wraz z żoną posiadają stały dochód w łącznej kwocie [...] zł. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący nie jest osobą pozbawioną środków do życia. Uznać należy, że posiada on zdolności płatnicze pozwalające na uiszczenie w pełnej wysokości kosztów sądowych, w szczególności wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł).
W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki do zastosowania wobec niego prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.