Uzasadnienie
Przedmiotem skargi W. C.(dalej: skarżący), wniesionej na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2022r. sygn. akt VIII SAB/Wa 53/21 w zakresie zasądzonego zwrotu kosztów postępowania. Powołanym wyrokiem, wydanym po rozpoznaniu skargi skarżącego na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organem"), Sąd: 1. stwierdził, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku W. C.z dnia 20 września 2021 roku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
2. oddalił skargę w zakresie wymierzenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad grzywny oraz 3. zasądził od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego W. C.kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ww. wyrok stał się prawomocny w dniu 21 czerwca 2022 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący zauważył m.in., iż wskazanym wyrokiem Sąd zasadził na jego rzecz kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 26 sierpnia 2022r. organ zwrócił się do skarżącego o podanie numeru rachunku bankowego na który zostanie przekazana zasądzona kwota. W odpowiedzi na ww. pismo skarżący wezwał organ do wykonania ww. wyroku. Następnie pismem z 28 października 2022r. organ ponownie wezwał skarżącego do podania numeru rachunku bankowego. Zdaniem skarżącego, "nadesłanie wezwania powoduje u adresata paraliż jego pracy zawodowej i bezprawnie namawia się jego do wykonania czynności podanych w wezwaniu oraz wydania pieniędzy, którymi opłaci koszty listu poleconego za zwrotnym pokwitowaniem".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ przedstawił stan niniejszej sprawy. Podniósł m.in., że skarżący nie tylko nie wskazał numeru rachunku bankowego, na który GDDKiA mogłaby przekazać zasądzone koszty, ale dodatkowo nie przyjął przekazu pocztowego z przedmiotową kwotą. W ocenie organu, w sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Orzeczenia sądów administracyjnych w części dotyczącej przedmiotu zaskarżenia podlegają wykonaniu na zasadach określonych w p.p.s.a. Zasada ta nie dotyczy niewykonania orzeczenia w części dotyczącej zasądzenia kosztów sądowych. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów (w tym kosztów sądowych) odbywa się w drodze egzekucji sądowej zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, po stwierdzeniu przez sąd prawomocności orzeczenia w myśl art. 169 p.p.s.a. Wyrok taki stanowi tytuł egzekucyjny w sądowym postępowaniu egzekucyjnym. W myśl art. 781 § 2 K.p.c. tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Po nadaniu klauzuli wykonalności wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł wykonawczy, podlegający (we wskazanej części) wykonaniu przez komornika sądowego.
Niewykonanie orzeczenia w tej części nie oznacza bezczynności organu administracyjnego, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ponieważ w takiej sytuacji nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej (np. wszczęcia postępowania administracyjnego, wydania aktu itp.) zastrzeżonych prawem do jego właściwości, lecz powstaje pomiędzy organem, a osobą, na której rzecz orzeczono zwrot kosztów sądowych, cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organ jest dłużnikiem, a strona wierzycielem.
Z powyższego wynika, że "bezczynność" organu w zakresie kosztów postępowania nie wymaga zastosowania środków dyscyplinujących określonych w art. 149 p.p.s.a. Należność ta podlega przymusowemu ściągnięciu na żądanie wierzyciela (w tym przypadku skarżącego) w drodze egzekucji sądowej.
W świetle powyższego skarga na niewykonanie wyroku w części zasadzającej zwrot kosztów postępowania jako niedopuszczana podlega odrzuceniu, co mając na uwadze Sąd orzekł, jak w punkcie 1 postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Natomiast o zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1