Uzasadnienie
Pismem z [...] września 2015 r. S. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowego w [...] z [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił przy tym o wstrzymanie jej wykonania, gdyż natychmiastowa zapłata należności podatkowej wyrządziłaby mu znaczną i nieodwracalną szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu, skarżący nie wskazał żadnych okoliczności faktycznych, które mogły stanowić podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazane w uzasadnieniu wniosku obawy (przypuszczenia), które nie zostały poparte żadnymi faktami i dowodami, Sąd uznał za okoliczności, które nie świadczą o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a.
Za niecelowe Sąd uznał nadto kontynuowanie postępowania w zakresie badania podstawy faktycznej zawartego w skardze wniosku. Skoro skarżący nie wykazał, że grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, jak również, że do odwrócenia skutku realizacji tej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, to Sąd uznał obawy skarżącego za przedwczesne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne.
Tym samym Sąd nie znalazł podstaw faktycznych do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.