Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2009r. Społeczny Komitet [...] (dalej zwany skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzgodnień środowiskowych.
W dniu [...] czerwca 2010r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego (oznaczone datą [...] czerwca 2010r.), w którym oświadczył, iż cofa wniesioną skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2009r. znak [...] uznając, iż kwestia ta będzie przedmiotem analizy w postępowaniu głównym.
Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2010r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż pismo skarżącego z dnia [...] czerwca 2010r. otrzymał i wnosi o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, co do swej treści,
a w sprawie nie zachodzą wskazane przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] grudnia 2009r. Społeczny Komitet [...] (dalej zwany – skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzgodnień środowiskowych.
Pismem z dnia [...] marca 2010r. (data nadania) skarżący wniósł
o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 19 marca 2010r., przyznano skarżącemu prawo pomocy
w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, o którego wyznaczenie Sąd zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w R..
Pismem z dnia [...] kwietnia 2010r. (data nadania) Okręgowa Rada Adwokacka
w R. wyznaczyła adwokata D. W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego we wskazanej sprawie.
Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010r. pełnomocnik skarżącego wniósł
o umorzenie postępowania sądowego oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone w żadnym zakresie.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a ) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2003r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. W § 18 ust. 1 rozporządzenia, zostały wskazane konkretne czynności procesowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo adwokat nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (22 %).
Wyznaczony w sprawie pełnomocnik brał udział w postępowaniu przed Sądem
I instancji i należycie wywiązywał się z powierzonych obowiązków, ponadto adwokat stosownie do § 20 powołanego rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.