Uzasadnienie
Postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. G., jako wniesioną z uchybieniem terminu. W dniu 2 marca 2015 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu w związku z zamiarem wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że aktualnie przebywa w zakładzie karnym gdzie nie jest zatrudniony w związku z czym nie posiada dochodów. Nie może liczyć również na pomoc konkubiny, która wspólnie z dzieckiem utrzymuje się ze świadczeń z opieki społecznej.
Rozpoznając wniosek na wstępie należy zauważyć, że stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – wówczas obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, lub częściowym – wtedy obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powołane we wniosku okoliczności uznać należy, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Według złożonego oświadczenia jest on osadzony w zakładzie karnym, nie jest tam zatrudniony i nie posiada żadnych środków które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.