Uzasadnienie
Syg. akt VIII SA/Wa 973/10
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku, nr [...], biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) w związku z art. 8 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (DZ.U z 2006 roku, nr 139, poz. 993 ze zm. dalej jako ustawa o ewidencji ludności) po rozpatrzeniu odwołania J. i A. G. od decyzji z dnia [...] czerwca 2010 roku, znak [...] wydanej przez Wójta [...] w sprawie odmowy zameldowania wymienionych na pobyt czasowy w miejscowości [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i dokonanej ocenie prawnej.
W dniu [...] stycznia 2010 roku J i A G złożyli w Urzędzie Gminy w J. zgłoszenie pobytu czasowego w miejscowości W., określając zamierzony czas trwania pobytu od [...] stycznia 2010 roku do [...] marca 2014 roku. Wniosek swój uzasadniali pobytem w tej miejscowości w związku z pracą do czasu uzyskania przez nich wieku emerytalnego.
Organ I Instancji po przeprowadzonym postępowaniu wydał w dniu [...] lutego 2010 roku decyzję o odmowie zameldowania A i J G na pobyt czasowy w miejscowości [...].
Decyzja organu I Instancji została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 roku uznającą za zasadny zarzut wszczęcia i prowadzenia postępowania w tym zakresie z urzędu, pomimo złożonego przez skarżących wniosku w tym przedmiocie.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy w J. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 roku, nr [...] po rozpatrzeniu wniosku skarżących ponownie odmówił ich zameldowania na pobyt czasowy w miejscowości W. Organ wskazał, że skarżący zamieszkują w miejscowości W od roku 1993. W okresie od 4 stycznia 2008 roku do 4 stycznia 2010 roku byli zameldowani na pobyt czasowy.
Zdaniem organu ich pobyt w miejscowości W utracił charakter pobytu czasowego w związku z okresem zamieszkiwania w tej miejscowości od 1993 roku. Zdaniem organu wyjaśnienia skarżących złożone w toku co do charakteru pobytu we W. są niespójne, a ich pobyt należy uznać za pobyt stały.
W związku z tym, że nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 8 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dlatego należało odmówić zameldowania na pobyt czasowy.
Od decyzji organu I Instancji odwołali się J i A G wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem i stanem faktycznym.
W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I Instancji jest zgodne z prawem i zarzuty podnoszone w odwołaniu nie podważają dokonanych ustaleń faktycznych i prawnych.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący przebywają w miejscowości W. od 1993 roku i tu skoncentrowali swoje życie osobiste, zawodowe, a nie w R., w miejscu stałego zameldowania. Potwierdza to dowód z zeznań świadka S P, który pełniąc funkcję sołtysa od 2003 roku dostarcza nakazy płatnicze podatku dla państwa G, zaobserwował ich obecność na zebraniach wiejskich.
Nadto organ zauważa, że mimo zamieszkiwania we W od 1993 roku skarżący zameldowali się w tej miejscowości na pobyt czasowy od 2008 roku. W ocenie organu jest to związane z faktem wszczęcia postępowania o ich wymeldowanie z pobytu stałego w R. Organ oceniając materiał dowodowy odmówił wiary wyjaśnieniom złożonym przez skarżących co do charakteru ich pobytu w miejscowości W. Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli A i J małżonkowie G. Wnosili oni o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej jako naruszającej przepisy art. 7, art. 8, art. 77, art. 61, art. 80 k.p.a. oraz art. 8 ustawy o ewidencji ludności.
W uzasadnieniu skargi podnosili, że organ odwoławczy nie wyjaśnił kwestii:
- - której sprawy dotyczy decyzja organu I Instancji, ponieważ w sprawie toczyły się trzy postępowania w przedmiocie ich zameldowania w miejscowości W. Wskazywali, że w dniu [...] stycznia 2010 roku złożyli wnioski o zameldowanie na pobyt czasowy i organ meldunkowy powinien ich zameldować lub wydać decyzję o odmowie zameldowania lecz nie uczynił tego, a prowadząc postępowanie z góry założył że musi wydać decyzję o odmowie zameldowania na pobyt czasowy.
Ich zdaniem organ odwoławczy błędnie przyjął argumentację o utracie charakteru czasowego ich pobytu w miejscowości W. Obowiązkiem Wojewody było przeprowadzenie dogłębnego postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji zgodnie ze stanem faktycznym w dniu orzekania.
W ocenie skarżących organ odwoławczy winien ustalić czy Wójt w dniu złożenia druków meldunkowych, które nie budziły zastrzeżeń miał obowiązek ich zameldować. Podnosili, że postępowanie powinno się toczyć o ich zameldowanie, a nie o ustalenie charakteru pobytu. Wskazywali, że organ również nie wyjaśnił dlaczego praca nie może stanowić podstawy do ich zameldowania na pobyt czasowy.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując zaprezentowaną wcześniej argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
W ocenie Sądu zarzuty skargi nie podważają prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie oraz dokonanej oceny prawnej przez organ administracji publicznej.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust.1 ustawy o ewidencji ludności osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego. Za pobyt stały w rozumieniu art. 6 ust.1 ustawy o ewidencji ludności należy uznać zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Drugim rodzajem pobytu jest pobyt czasowy – tj. przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości lecz pod innym adresem. Okolicznościami uzasadniającymi zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się między innymi wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że o charakterze pobytu w określonej miejscowości decyduje zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu, jednakże w razie wątpliwości co do charakteru pobytu organ administracji publicznej nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia woli takiej osoby do jej zamiaru(art. 8 ust.2 ustawy o ewidencji ludności). O ocenie charakteru pobytu decyduje bowiem nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 1981 roku, syg. akt SA 314/81, ONSA 1981/1/24).
W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych co do charakteru i długości pobytu skarżących w miejscowości W. Sam skarżący w swoich wyjaśnieniach z dnia [...]lutego 2010 roku wskazywał, że w miejscowości W zamieszkuje od 1993 roku na stałe i od tej daty nie przebywa w R. Na terenie J działalność gospodarczą zarejestrował w 2000 roku. Fakt stałego zamieszkiwania we W od 1993 roku potwierdza w swoich wyjaśnieniach również skarżąca J G, która pracę w miejscowości W podjęła w 2002 roku.
Z ustaleń tych jednoznacznie wynika, że skarżący pracę poza miejscem stałego zameldowania podjęli na wiele lat przez złożeniem wniosku o zameldowanie na pobyt czasowy. Tak więc praca zawodowa nie mogła stanowić rzeczywistej podstawy do złożenia wniosku o zameldowanie na pobyt czasowy skarżących.
Również należy zauważyć, że miejscowości W i J są położone w odległości około 10 km od R (miejsca zameldowania na pobyt stały).
Przy takiej odległości zupełnie realny byłby dojazd do pracy z R., z miejsca zameldowania na pobyt stały. Zameldowanie na pobyt czasowy dłuższy niż 3 miesiące powinien być uwarunkowany rzeczywistymi okolicznościami i potrzebami, które uniemożliwiają realizacje np. pracy z miejsca stałego zameldowania. Nadto trafnie zauważył organ, że skarżący we W zamieszkują już prawie od 18 lat. Tak długi okres zamieszkiwania trudno uznać za pobyt czasowy, zwłaszcza że prace podjęli w tej miejscowości dopiero w 2000 i 2002 roku, a zamieszkują tam od 1993 roku.
Fakt, że skarżący we W mają swoje centrum życiowe potwierdzają również zeznania świadka S P, który z racji pełnienia funkcji sołtysa od 2003 roku, doręczał skarżącym nakazy płatnicze, widywał ich na zebraniach wiejskich.
Ustaleniom faktycznym w sprawie nie można postawić zarzutu sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału. Taka sprzeczność zachodzi wtedy, gdy powstaje dysharmonia pomiędzy materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a konkluzją, do jakiej dochodzi organ na podstawie tego materiału.
Taka sprzeczność wystąpi gdy:
- - z treści dowodu wynika co innego niż przyjął organ /przeinaczenie /;
- - gdy pewnego dowodu zebranego nie uwzględniono przy ocenie – wbrew obowiązkowi oceny całokształtu okoliczności sprawy;
- - gdy organ przyjął pewne fakty za ustalone, mimo że nie zostały one w ogóle lub są niedostatecznie potwierdzone;
- - gdy organ uznał pewne fakty za nie udowodnione, mimo że były ku temu podstawy
- - ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania, tzn. organ wyprowadził błędny logicznie wniosek z ustalonych przez siebie okoliczności. Żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie zaszła w niniejszej sprawie.
Zgodnie z wymogiem przepisu art. 77 § 1 k.p.a. organ zebrał pełny materiał dowodowy, a jego ocenie nie można zdaniem Sądu postawić zarzutu dowolności.
Z tych też względów zarzuty skarżących co do błędnych ustaleń faktycznych i błędnej oceny materiału dowodowego nie zasługują na uwzględnienie. W świetle przepisu art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.
Organ prawidłowo w ocenie Sądu na podstawie zebranego materiału dowodowego ocenił rzeczywisty zamiar pobytu skarżących w miejscowości W. Skarżący od wielu lat zamieszkują w tej miejscowości, a podjęcie pracy w tej miejscowości nie stanowi rzeczywistego powodu do zameldowania ich na pobyt czasowy, a ich zamieszkiwanie w miejscowości W nosi charakter pobytu stałego.
Z tych też względów biorąc za podstawę przepis art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.