Uzasadnienie
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w sprawie. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (art. 245 § 2 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym, rodzinnym i dochodach. Od referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Stosownie zaś do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W sprawie niniejszej skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w związku z zamiarem wniesienia skargi kasacyjnej.
Tymczasem z akt sprawy niniejszej wynika, że postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 r., referendarz sądowy przyznał skarżącej w oparciu o ocenę całokształtu sytuacji majątkowej prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (umorzono postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż strona z mocy ustawa jest zwolniona z obowiązku ich ponoszenia). Postanowienie to jest prawomocne. Oznacza to zatem, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca korzysta już z prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika aż do czasu definitywnego zakończenia postępowania. Podkreślić przy tym należy, że Okręgowa Rada Adwokacka w R. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu skarżącej – adwokat A. D. – [...] i jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik nadal reprezentuje skarżącą w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że ponowny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie jest kolejnym (drugim) wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w tej samej sprawie, a co za tym idzie, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie z tego wniosku podlega umorzeniu na zasadzie art. 249a p.p.s.a. Skarżąca korzysta już bowiem z przyznanego jej wcześniej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Dodać należy, że ewentualny wniosek o zmianę wyznaczonego pełnomocnika skarżąca winna kierować do Okręgowej Rady Adwokackiej w R., bądź też ustanowić pełnomocnika z wyboru.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia