Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 997/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. W. (zwany dalej: "skarżący") na czynność Wójta Gminy G. orzekł: w pkt 1 sentencji wyroku o stwierdzeniu bezskuteczności czynności Wójta Gminy G. i w pkt 2 o zasądzeniu od Wójta Gminy G. na rzecz skarżącego kwoty [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wskazany wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu [...] maja 2015 r.
Pismem z [...] czerwca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku i zasądzenie na jego rzecz kwoty [...] zł wynikającej z przedstawionego przez niego wyliczenia, jako kosztów poniesionych w związku z postępowaniem sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Odnosząc się do treści złożonego przez skarżącego pisma, w pierwszej kolejności przytoczyć należy treść przepisu, który stanowił jego podstawę prawną, tj. art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (w tej sytuacji właściwą formę orzeczenia stanowi postanowienie). Wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, zaś – stosownie do art. 16 § 2 p.p.s.a. – sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba, że ustawa stanowi inaczej. W przypadku postępowania w sprawie o uzupełnienie wyroku, przepisy art. 157 p.p.s.a. nie przewidują jednak żadnego wyjątku w kwestii składu rozpoznającego wniosek, zatem zastosowanie znajduje ogólna regulacja z art. 16 § 2 p.p.s.a. (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 157 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005). Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym.
Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w przypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ w wyroku z dnia 22 kwietnia 2015 r. zawarto orzeczenie o kosztach, zgodnie z wnioskiem skarżącego zawartym w skardze.
W ocenie Sądu podjęty 22 kwietnia 2015 r. wyrok jest kompletny i nie pomija jakiejkolwiek kwestii podlegającej rozpoznaniu i istotnej dla sprawy. Kwestia zwrotu kosztów sądowych została wyraźnie określona w pkt 2 sentencji wyroku poprzez wskazanie – "zasądza się od Wójta Gminy G. na rzecz skarżącego A. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". Natomiast w uzasadnieniu orzeczenia, odnosząc się do tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż rozstrzygnięcie to podjęte zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a.
W związku z powyższym żądanie uzupełnienia przedmiotowego orzeczenia jest nieuzasadnione.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a, postanowił, jak w sentencji postanowienia.