Uzasadnienie
H. i J. N. pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. sprecyzowanym w dniu [...] marca 2011 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Gminy J. z dnia [...] grudnia 1979 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] przedstawił przebieg postępowania w sprawie stwierdzając, że skarga na bezczynność organu jest bezzasadna. Jednocześnie wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej bez wyczerpania administracyjnego toku instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a), albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. – Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., powoływanej dalej jako Kpa), wobec czego bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie zarzutów merytorycznych skargi.
Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa). W myśl art. 36 § 1 Kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 Kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r. sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016).
Natomiast instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Oczywiste jest, że do skargi na bezczynność organu mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące w ogóle warunków wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Jednym z warunków wniesienia skargi do Sądu, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a jest "wyczerpanie środków zaskarżenia".
Nie może budzić wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć również wyczerpanie trybu z art. 37 § 1 Kpa. Przepis ten bowiem stanowi, iż " na niezałatwienie sprawy w terminie...stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. W przedmiotowej sprawie byłby to do Minister Infrastruktury jako organ wyższego stopnia.
Z akt sprawy oraz pisma skarżącego z dnia [...] marca 2011 r. wynika, że strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez wyczerpania przysługującego jej środka zaskarżenia.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.