Uzasadnienie
W dniu 2 marca 2016 r. w sprawie ze skargi P. M. (dalej: skarżący), wspólnika spółki cywilnej [...], na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych na 2009 rok przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. Z. z siedzibą w W. (dalej: organ), po rozprawie został wydany i ogłoszony wyrok, w którym w punkcie 1 (pierwszym) Sąd stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w ww. sprawie. Jednocześnie na skutek błędnej redakcji w tym samym punkcie wyroku wpisano fragment sentencji w postaci słów: "w terminie 2 (dwóch) miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi".
Niewątpliwie jest to oczywista omyłka pisarska, jaka wynikła z techniki komputerowej sporządzania orzeczeń. Sąd w tej sprawie nie zobowiązywał organu do żadnej czynności, która wymagałaby zakreślenia terminu do jej wykonania. Z ustnego uzasadnienia wyroku wynikało również, że wobec wydania w tej sprawie decyzji przez organ I i II instancji, o czym poinformował pełnomocnik skarżącej spółki na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. (protokół rozprawy k.61 akt sądowych), Sąd stwierdził jedynie przewlekłe prowadzenie postępowania, bez zobowiązywania organu do dokonania czynności w określonym terminie.
Z treści art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) wynika, że Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym; nie może ono jednak prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia. Postanowienie o sprostowaniu ma taki skutek, że sprostowany tekst musi być traktowany jako obowiązujący od początku.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. Tym samym został wyeliminowany z treści punktu 1 (pierwszego) sentencji wyroku ten fragment, który powodował brak jego logiki. Dokonane sprostowanie dotyczyło błędu w samej treści orzeczenia, a nie błędu w orzekaniu.