Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 lutego 2016 r. A. G. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w związku z niewydaniem decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z prawomocnym wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt: VIII SA/Wa 317/14.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie. Wyjaśniło, iż A. G. od dnia 7 listopada 2013r. (data złożenia wniosku) ubiega się o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad żoną – Z. G..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2014r. sygn. akt VIII SA/ Wa 317/14 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2014r. znak: [...] oraz decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2013r. Nr [...] odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Uchylenie przez WSA decyzji II i I instancji oznaczało, że sprawa załatwienia wniosku z dnia 7 listopada2013r. wróciła do stadium początkowego, co oznacza, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) wniosek ten podlegał najpierw ponownemu rozpatrzeniu przez organ I instancji, który obowiązany był wydać stosowną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego z 7 listopada 2013r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Wójta Gminy G., wydał decyzję z dna [...] marca 2015 r. znak: [...], odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego.
Wskutek odwołania od ww. decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2015r. Następnie skarżący złożył skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu, który to Sąd wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016r. sygn. akt VIII SA/Wa 380/15 oddalił skargę.
W świetle powyższych wyjaśnień zarzuty skarżącego zawarte w skardze na bezczynność organu II instancji są, w ocenie Kolegium, bezzasadne, ponieważ SKO w R. nie było bezczynne, a decyzje wydane były w terminach ustawowych. Także wyrok WSA z 26 listopada 2014r. był przekazany niezwłocznie do organu I instancji, który to organ był jedynie uprawniony do wydania merytorycznej decyzji w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu sprowadza się do stwierdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Przy czym w literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wtedy, gdy organ - będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się jednolicie, że skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo wydanie aktu lub podjęcie czynności (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod redakcją R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C. H. Beck 2011, s. 537, nb 7). Utrwalony jest także pogląd, że nie ma przedmiotu zaskarżenia skarga na bezczynność, wniesiona po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że skarga na zwłokę w załatwieniu sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 p.p.s.a.) wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (patrz np. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 337/14, postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 937/11).
Z akt sprawy wynika, że po ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego z 7 listopada 2013r. na skutek wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2014r. sygn. akt VIII SA/Wa 317/14, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Wójta Gminy G., wydał decyzję z dna [...] marca 2015 r. odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2015r. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016r. sygn. akt VIII SA/Wa 380/15 oddalił skargę skarżącego.
W sprawie niniejszej bezsporne jest, że skarga na bezczynność organu została wniesiona w dniu 26 lutego 2016 r., a więc po wydaniu i doręczeniu przez organy obu instancji decyzji. Dlatego też Sąd uznał, iż skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż w postępowaniu ze skargi na bezczynność Sąd Administracyjny nie może kontrolować, jak i wypowiadać się w zakresie zagadnień merytorycznych.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.