Uzasadnienie
[...] w W. (dalej: skarżąca) pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] wystąpiła do Ministra Finansów (dalej: organ) z wnioskiem o przekazanie w trybie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") informacji nadesłanych do Ministerstwa Finansów przez Dyrektorów Izb Skarbowych w związku z realizacją polecenia służbowego zawartego w piśmie [...] z dnia [...] marca 2013 roku. Skarżąca wnioskowała o przekazanie informacji w formie edytowalnych plików EXCEL.
W odpowiedzi na powyższe, Minister Finansów pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował skarżącą, iż wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r. zostanie rozpatrzony w terminie do [...] maja 2013 r. Wyznaczenie nowego terminu wynika z konieczności dokonania analizy przekazanych przez izby skarbowe informacji z punktu widzenia oceny prawnej możliwości ich udostępnienia.
Skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia "[...] kwietnia 2013 r." (winno być [...] kwietnia 2013 r. – dopisek Sądu). Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- – art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej,
- – art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Zdaniem skarżącej, informacja wskazana we wniosku jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu, a stanowisko Ministra jest przejawem arogancji i lekceważącego stosunku do obowiązującego w Polsce prawa, zwłaszcza do art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Analiza prawna, czy udostępnić czy nie, żądaną informację nie może być powodem do przedłużania terminu na udzielenie informacji publicznej. Nadto wskazała, iż dane o które wnosiła, dotyczyły jedynie struktury zatrudnienia w poszczególnych urzędach podległych Ministrowi Finansów, a informacje, o które wnosiła były w dyspozycji Ministra Finansów najpóźniej [...] marca 2013 roku. Dlatego też – w ocenie skarżącej – przedłużenie terminu to faktyczna bezczynność Ministra Finansów, gdyż żądane dane są gotowe, a powód do przedłużenia terminu nieuprawniony.
Jednocześnie skarżąca wniosła o zobowiązanie przez Sąd Ministra do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na ww. wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej wskazanej w tym wniosku, jak i o wymierzenie przez Sąd grzywny Ministrowi jako organowi obowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., określił nowy termin w jakim rozpatrzony zostanie wniosek i termin ten jeszcze nie upłynął. Dlatego też – w ocenie Ministra Finansów – brak jest podstaw do czynienia organowi zarzutu pozostawania w bezczynności, skoro termin na załatwienie sprawy jest jeszcze otwarty dla organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest zarzucana Ministrowi Finansów bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Art. 21 u.d.i.p. stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wynika z przeświadczenia organu, że stosowny akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana.
Udostępnienie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz poglądami doktryny, następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Stosownie do treści art. 13 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Na gruncie takiego ujęcia normatywnego z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie, albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie.
Analiza postanowień art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. kształtujących terminy załatwiania spraw. Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Jego upływ nie rodzi ze sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności.
Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wydłużenie 14-dniowego terminu może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Ustawa nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle postanowienia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Należy jednak przyjąć, iż podmiot udostępniający nie będzie mógł w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten ma charakter instrukcyjny.
Od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1135/12, Lex nr 1260046).
W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu [...] kwietnia 2013 r. Organ w terminie 14 dni powiadomił skarżącą o powodach opóźnienia udostępnienia informacji oraz określił nowy termin, w jakim rozpatrzony zostanie przedmiotowy wniosek (tj. do [...] maja 2013 r.). Jednocześnie Sąd zauważa, iż w dacie wniesienia do organu skargi na bezczynność (tj. [...] kwietnia 2013 r.) wyznaczony przez organ termin na rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2013 r. pozostawał otwarty.
W ocenie Sądu, w kontekście wskazanego powyżej stanu faktycznego, w kontrolowanej sprawie nie doszło do bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, co skutkuje oddaleniem skargi.
Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.