Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. M. K. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd") skargę na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. w przedmiocie nierozpoznania wniosku.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 4 czerwca 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. nie informował jej w żaden sposób o możliwości złożenia ponaglenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: kpa) ani o innych prawach czy obowiązkach wynikających z obowiązujących przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 37 § 1 kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 kpa ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 kpa. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Wyczerpanie przez skarżącą trybu określonego w art. 37 § 1 kpa poprzez uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, warunkowało złożenie do Sądu skargi na bezczynność organu. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca nie wniosła wymaganego ponaglenia. Również skarżąca, pomimo wezwania, nie przedłożyła takiego dokumentu, z którego wynikałoby, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu wyczerpała tryb, o którym mowa art. 37 § 1 kpa, a to czyni jej skargę niedopuszczalną.
Odnosząc się do braku pouczenia skarżącej przez organ o wymogu wystąpienia z ponagleniem przed wniesieniem skargi na bezczynność wskazać należy, że organ nie miał takiego obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ administracji publicznej nie jest obowiązany do informowania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r., II OSK 1301/11, wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., II GSK 1507/12, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powyższych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.