Uzasadnienie
W dniu 7 listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A.W. na "opieszałość" [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie decyzji nr [...], wydanej przez [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wniosła o wszczęcie postępowania w sprawie nie wykonania prac remontowych w ustalonym terminie przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości Wspólnej przy ul. [...].
Zarządzeniem z dnia 7 listopada 2008 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez wskazanie, czy składała zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca pismem z dnia 21 listopada 2008 r. wyjaśniła, iż składała zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. W dalszej części pisma skarżąca wyjaśniła, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał jej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie podjął żadnych czynności zmierzających do wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podkreślić należy, iż w razie pozostawienia przez organ podania, czy wniosku bez rozpoznania strona może podjąć obronę przed bezczynnością składając zażalenie do organu wyższego stopnia, a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia skargę do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 368). Droga sądowa staje się zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niewykonania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. - tj. nie wniosła stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wynika to zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak również wyjaśnień skarżącej zawartych w piśmie z dnia 21 listopada 2008 r. W powołanym piśmie co prawda skarżąca wskazuje, iż wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, jednak z treści pisma wynika, iż w jej rozumieniu zażaleniem tym jest skarga złożona w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ.
Zgodnie z art. 88a ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Wobec tego stwierdzić należy, iż skarżąca nie wyczerpała wskazanego wyżej trybu postępowania, zaś wniesienie skargi przed złożeniem w/w środka zaskarżenia skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności.
Na marginesie jedynie należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organem właściwym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. Wobec tego to na Powiatowym Inspektorze Nadzoru Budowlanego ciąży obowiązek wyegzekwowania nakazu orzeczonego przez organy nadzoru budowlanego.
W tym stanie sprawy, wobec niedopuszczalności skargi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia