Uzasadnienie
Na dzień [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Ruch Drogowego w R. (zwany dalej: Dyrektor, organ) wyznaczył A. G. (zwana dalej: skarżąca) termin egzaminu praktycznego na prawo jazdy. Na egzamin skarżąca nie stawiła się.
Pismem z 12 września 2016 r. skarżąca zwróciła się do organu o zmianę terminu egzaminu praktycznego z [...] sierpnia 2016 r. na inny dogodny termin, bez uiszczenia ponownej opłaty, podnosząc, iż nieobecność na egzaminie spowodowana była pobytem w szpitalu z powodu przedwczesnego porodu. Do ww. pisma skarżąca dołączyła kartę informacyjną ze szpitala, potwierdzającą jej pobyt w szpitalu w okresie od [...] sierpnia do [...] września 2016 r.
W odpowiedzi na ww. wniosek organ pismem z [...] września 2016 r. znak [...] poinformował skarżącą, że w związku z niepoinformowaniem organu w terminie 2 dni przed wyznaczonym terminem egzaminu praktycznego o rezygnacji z egzaminu, organ nie ma podstaw do zaliczenia wniesionej za egzamin opłaty na poczet kolejnego egzaminu.
W dniu [...] września 2016 r. skarżąca złożyła do Marszałka Województwa [...] pismo zatytułowane "skarga dotycząca egzaminu państwowego na prawo jazdy" stanowiące skargę na pismo organu z [...] września 2016 r. znak [...] dotyczące odmowy zaliczenia opłaty za egzamin na poczet egzaminu wyznaczonego w innym terminie.
W odpowiedzi na ww. skargę Marszałek Województwa [...] pismem z [...] listopada 2016 r. znak [...] poinformował skarżącą, że skarga na działalność Dyrektora została złożona z uchybieniem 14-dniowego terminu i w związku z tym pozostanie bez rozpatrzenia.
Pismem z [...] stycznia 2017 r. (data złożenia bezpośrednio w organie) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Dyrektora w wyznaczeniu nowego terminu egzaminu na prawo jazdy i zaliczeniu na jego poczet dokonanej opłaty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie.
Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na bezczynność organu, możliwe jest dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.).
W ocenie Sądu skarżąca nie wyczerpała określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. trybu zaskarżenia. Przedstawione przez skarżącą przy skardze dokumenty, jak też akta administracyjne nie wskazują, aby przed wniesieniem skargi do Sądu Administracyjnego w sprawie bezczynności Dyrektora skarżąca wnosiła zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skarga na którą powołuje się skarżąca w skardze została złożona na pismo organu z [...] września 2016 r. stanowiące odpowiedź na jej wniosek z [...] września 2016 r.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a, orzekł o odrzuceniu skargi.