Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2011 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Wyjaśnił, że organ podatkowy nie naprawił własnego błędu pisarskiego i jego wystąpienie oznacza również skargę na brak naprawienia szkód i milczenia o takiej możliwości ze strony organu.
Wezwaniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Sąd zobowiązał skarżącego do wskazania czy składał on ponaglenie na bezczynność organów skarbowych do organu wyższego stopnia oraz ewentualnie o nadesłanie odpisu pisma wraz z dowodem jego nadania w palcówce pocztowej. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu [...] lipca 2011 r. (karta [...] akt sądowych).
W odpowiedzi na powyższe, skarżący w uzupełnieniu wezwania wskazał pismem z dnia [...] lipca 2011 r., iż przedmiotowego ponaglenia nie składał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych.
Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej u.p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, nie publ. oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz poglądów wyrażanych w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć również wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. - dalej: Ordynacja podatkowa).
Przepis ten stanowi bowiem, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej.
Z wyjaśnień samego skarżącego wynika, iż nie wystąpił on z ponagleniem do właściwego organu.
Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej, to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu.
Z tej przyczyny skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., należało odrzucić.