Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. G.C. działając przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego wniósł kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dowódcy Sił Powietrznych w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] lutego 2003 r. od decyzji Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w D. Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r.
W skardze wnosił o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie (30 dni) decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę w drugiej instancji. Skarżący podał, że złożył odwołanie od w/w decyzji, które zostało zawarte w notatce służbowej na okoliczność nie przyjęcia przez żołnierza zawodowego wypowiedzenia stosunku służbowego. Przedmiotowa notatka odpowiada wymaganiom protokołu, gdyż została sporządzona przez sporządzającego ją pracownika organu wojskowego oraz skarżącego. Pomimo złożenia przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] listopada 2007 r. wniosku w trybie art. 37 kpa o rozpatrzenie złożonego przez G.C. odwołania, do dnia złożenia skargi nie zostało ono rozpatrzone w trybie przewidzianym przepisami prawa.
Przedmiotowa skarga wraz z odpowiedzią na skargę z dnia [...] listopada 2008 r. wpłynęła do tut. Sądu, za pośrednictwem organu, w dniu [...] listopada 2008 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc iż niewyczerpanie przez stronę - przed wniesieniem skargi sądowej - środka zaskarżenia (zażalenia na bezczynność organu) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Skarżący nie wniósł bowiem przysługującego mu na podstawie art. 37 § 1 kpa zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie takie przysługiwało mu do organu wyższego stopnia, którym w stosunku do Dowódcy Sił Powietrznych jest Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Dowódca Sił Powietrznych rozpoznał odwołanie skarżącego z dnia [...] lutego 2003 r. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję dotyczącą wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Wskazać należy, że niniejsza skarga była dopuszczalna w rozumieniu przepisu art. 52 p.p.s.a. Zgodnie z nim wniesienie skargi na bezczynność organu (art. 37 k.p.a.) dopuszczalne jest po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a). Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Należy bowiem zauważyć, że pełnomocnik skarżącego składając wniosek z dnia [...] listopada 2007 r. do Dowódcy Sił Powietrznych o rozpatrzenie odwołania powoływał się na art. 37 k.p.a. Następnie zaś, w kolejnym wniosku kierowanym do w/w organu z dnia [...] lutego 2008 r. podtrzymał twierdzenia zawarte we wniosku z dnia [...] listopada 2007 r. W ocenie Sądu, w/w wniosek spełnia wymogi zażalenia, które powinno zostać przekazane w celu jego rozpatrzenia do organu wyższego stopnia.
W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu administracji kognicja sądu administracyjnego jest ograniczona wyłącznie do badania, czy na organie administracji ciążył wynikający z przepisów prawa obowiązek podjęcia w określonej formie i terminie aktu lub czynności. Zadaniem sądu w tym postępowaniu jest zatem jedynie ustalenie, czy istnieją podstawy do załatwienia sprawy przez organ administracji w przewidzianym przez przepisy prawa terminie.
Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu polegającą na nie rozpatrzeniu odwołania zawartego w notatce służbowej sporządzonej w dniu [...] lutego 2003 r. od decyzji Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w D. Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r.
W momencie wnoszenia skargi kierowanej do tut. Sądu ([...] czerwca 2008r.) skarga była dopuszczalna. Organ pozostawał wówczas w zwłoce, bowiem w związku ze złożonym odwołaniem, dopiero w dniu [...] listopada 2008 r. została wydana decyzja. Bezczynność organu powstaje po upływie terminu do wydania aktu indywidualnego lub czynności, a istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 149 p.p.s.a). Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.(patrz: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Jan Paweł Tarno, wydanie 2, wydawnictwo prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 348). Stanowisko powyższe zostało potwierdzone w uchwale NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili orzekania. W rezultacie, jeśli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a przed datą orzekania (tak jak ma to miejsce w niniejszym postępowaniu), organ administracji publicznej wydał decyzję, to na ten moment organ nie pozostaje już w stanie bezczynności. W dalszej konsekwencji sąd nie ma możliwości uwzględnienia skargi w myśl art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467, por. też wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2002 r., IV SAB 213-214/01).
W oparciu o powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z dnia 3.10.2002 roku, Nr 163, poz. 1349 ze zmianami) bowiem skarżący był reprezentowany przed Sądem przez radcę prawnego.