Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] czerwca 2021 r. B. G. (dalej: strona, skarżąca) zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy [...](dalej: organ, Burmistrz) o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wyroku wraz z uzasadnieniem zapadłym w sprawie [...]. Wniosła także o doręczenie kopii wszelkich pism wytworzonych w imieniu gminy i jej doręczonych przez Sąd i stronę przeciwną w toku procesu od [...] września 2014 r. do 2020 r.
Pismem z [...] lipca 2021 r., w odpowiedzi na ww. wniosek, organ przesłał kopię wyroku wraz z uzasadnieniem wskazując, że dane stron postępowania zostały zanonimizowane. Wskazał nadto, że żądanie doręczenia kopii pism wytworzonych w toku procesu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie stanowią one informacji publicznej.
W dniu [...] lipca 2021 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z [...] czerwca 2021 r. Wniosła o orzeczenie, że Burmistrz zobowiązany jest do rozpoznania ww. wniosku oraz zobowiązanie organu do zwrotu na rzecz strony kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ do dnia wniesienia skargi w żaden sposób nie zareagował na wniosek strony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że wbrew twierdzeniom strony udzielił odpowiedzi na wniosek o informację publiczną z [...] czerwca 2021 r., przesyłając odpowiedź w dniu [...] lipca 2021 r. Informacja udzielona została na adres poczty elektronicznej wskazany przez skarżącą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a. Według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W sprawie niniejszej skarżąca w dniu [...] lipca 2021 r. wywiodła skargę na bezczynność Burmistrza w zakresie rozpoznania jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] czerwca 2021 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, nastąpiło to po uprzednim doręczeniu jej drogą mailową, na wskazany przez nią adres poczty elektronicznej, pisma z [...] lipca 2021 r., stanowiącego odpowiedź na ww. wniosek. W piśmie tym wskazano, że organ przesłał kopię wyroku wraz z uzasadnieniem. Ponadto wyjaśniono, że w pozostałym zakresie wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej.
Podnieść należy, że na gruncie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Jednak ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2019, poz. 1429 ze zm., dalej: u.d.i.p.) zawiera w tym względzie szczegółowe regulacje wyznaczające terminowość działań organu w sprawach o udzielenie informacji publicznej. Według ww. ustawy o bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. (tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i w art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) odpowiednich czynności, tj.: 1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, 2) nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, 3) nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź że żądanej informacji publicznej nie posiada, albo 4) nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
W świetle zaś uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu tej uchwały NSA zaznaczył, że skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności, a dążenie do zdobycia prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym powinno stanowić jedynie cel subsydiarny. Skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności.
W ocenie Sądu jakkolwiek formalnie uchwała powyższa dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, to jednak zawarte w jej uzasadnieniu rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, w tym załatwieniem żądania wnioskodawcy w drodze czynności materialno-technicznej. NSA podkreślił bowiem, że pogląd sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność, w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, jest nieprawidłowy z tego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności.
W konsekwencji, podzielając przytoczony wyżej pogląd NSA, Sąd uznał, iż okoliczność, że skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność organu już po udzieleniu przez niego odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi, która to przeszkoda mieści się w kategorii "innych przyczyn" wskazanych w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że wykracza poza zakres postępowania w przedmiocie bezczynności badanie, czy odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej została udzielona w prawidłowej formie oraz w pełnym zakresie.
Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wedle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.