Uzasadnienie
A. M. i R. M. (dalej: "skarżący") pismem z [...] lipca 2011 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie zapewnienia dowozu dziecka do szkoły.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. wskazał, iż skarga stała się bezprzedmiotowa, gdyż pismem z [...] lipca 2011 r. skarżący zostali poinformowani o skierowaniu ich dziecka do właściwej szkoły oraz o zapewnieniu w tym zakresie dowozu dziecka do szkoły.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a"), albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), wobec czego bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie zarzutów merytorycznych skargi.
Sąd zauważa, iż do skargi na bezczynność organu mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące w ogóle warunków wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Jednym z warunków wniesienia skargi do Sądu, w myśl art. 52 § 1 u.p.p.s.a. jest "wyczerpanie środków zaskarżenia".
Nie może budzić wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć również wyczerpanie trybu z art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten bowiem stanowi, iż "na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Z pisma skarżących z [...] września 2011 r. wynika, że nie złożyli oni przedmiotowego zażalenia na Wójta Gminy P., a zatem nie wyczerpali trybu określonego w art. 37 k.p.a.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.