Uzasadnienie
Pismem z 6 lipca 2018 r. A. D. (skarżąca), zastępowana przez pełnomocnika P. W. złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] (organ) w przedmiocie nierozpatrzenia zażalenia.
Pismem z [...] lipca 2018 r. ww. skarga została przekazana Wojewodzie [...] celem udzielenia na nią odpowiedzi.
W dniu 14 sierpnia 2018 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej, w którym cofnął przedmiotową skargę.
Skarga wraz z odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu 4 września 2018 r.
Pismami z 10 września 2018 r. stanowiącymi wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Orzeczniczego VIII z 5 września 2018 r., pełnomocnik skarżącej pod rygorem odrzucenia skargi został wezwany do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (sto) złotych, stosowanie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pouczono przy tym, że zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikami nieprofesjonalnymi mogą być inni skarżący lub uczestnicy postępowania, rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony, tj. jej dzieci, wnuki, prawnuki oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, tj. przysposabiany i przysposabiający, a także inne osoby jeśli przewidują to przepisy szczególne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie art. 220 § 1 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku skarżącego, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego. P. W. nie załączył do skargi pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych (uiszczenia wpisu) skargi zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 września 2018 r. (k. 19 akt sądowych). Zatem ostatni dzień terminu do ich uzupełnienia przypadał na dzień 19 września 2018 r. Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych ustalono, że do dnia 8 października 2018 r. nie została uiszczona kwota należna z tytułu wpisu sądowego od skargi, ponadto do dnia orzekania w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie nadesłał stosownego pełnomocnictwa.
Należy zauważyć, iż orzecznictwie przyjmuje się, iż sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony brak formalny skargi jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika może stać się innego rodzaju brakiem formalnym - brakiem podpisu strony pod skargą, który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (postanowienia NSA z: 25 listopada 2010 r., I FSK 916/10; 12 czerwca 2014 r., I FSK 426/14).
Jednocześnie odnosząc się do wniosku o cofnięcie skargi Sąd wskazuje, iż jego rozpoznanie jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała braków formalnych. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga obarczona jest brakami formalnymi i fiskalnymi, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie.
Mając powyższe na względzie należało uznać, iż skarga jako obarczona brakiem fiskalnym i formalnym uniemożliwiającym jej nadanie dalszego biegu powinna ulec odrzuceniu niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu.