Uzasadnienie
Pismem z 7 listopada 2019 r. U. R. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd") na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: "DIAS", "organ") w sprawie podatku dochodowego za 2010 r.
Pismem z 21 listopada 2019 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 15 listopada 2019 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy składała ponaglenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "kpa"). W przypadku złożenia przedmiotowego ponaglenia do nadesłania odpisu pisma wraz z dowodem jego nadania w placówce pocztowej. Jednocześnie skarżąca została pouczona, że czynności tej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z 26 listopada 2019 r. skarżąca wyjaśniła, że nie składała żadnych ponagleń do organu podatkowego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, iż skarżąca nie wnosiła ponaglenia do właściwego organu, w związku z tym nie został wyczerpany tryb postepowania zawarty w art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa"),
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ppsa skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego takim środkiem jest ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "Op").
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w sprawie podatku dochodowego za 2010 r. Skarżąca wskazuje na bezczynność organu podatkowego w przedmiocie braku zobowiązania skarżącej do złożenia korekty PIT 39 za 2010 r. w przypadku niewykorzystania osiągniętego dochodu na własne cele mieszkaniowe. Zdaniem skarżącej wezwanie to wcześniej rozstrzygnęłoby sprawę. Tymczasem jego brak spowodował wpłatę podatku z wysokimi odsetkami. Jak wynika ze wskazanych wyżej przepisów wniesienie do sądu skargi na bezczynność organu musi być poprzedzone wystąpieniem z ponagleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W myśl art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) i § 3 Op organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 141 § 1 pkt 1 Op jest dyrektor izby administracji skarbowej.
Uznać zatem należy, że w przedmiotowej sprawie dla wypełnienia przesłanki wniesienia skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. skarżąca powinna wystąpić z ponagleniem do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. Wprawdzie w wezwaniu do usunięcia braków formalnych skierowanym do skarżącej zobowiązano skarżącą do wskazania czy składała ponaglenie w trybie art. 37 kpa, jednak z odpowiedzi złożonej w wykonaniu wezwania skarżąca wskazała, iż nie składała żadnych ponagleń do organu podatkowego. Powyższe oświadczenie jest zgodne z twierdzeniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., zawartym w odpowiedzi na skargę. Z powyższego wynika zatem, iż ponaglenie w trybie art. 141 § 1 pkt 1 Op nie zostało złożone. Z uwagi na to, iż przed skierowaniem skargi do Sądu skarżąca nie wniosła ponaglenia, jednocześnie nie został spełniony warunek konieczny do skutecznego wniesienia skargi.
Wniesienie skargi na bezczynność bez wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 1 Op skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ppsa.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.