Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 marca 2013 r. (data nadania skargi do organu - przez Sąd) I. K. (skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] (organ) w przedmiocie załatwienia skargi na personel Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w [...], polegającą na braku rozpatrzenia jej skargi na postępowanie personelu w Oddziale Wewnętrznym w Szpitalu w [...]. Skarżąca podniosła, iż miesięczny termin do rozpatrzenia skargi wynikający z art. 237 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) upłynął 8 lutego 2013 r., a organ w dalszym ciągu nie ustosunkował się do zarzutów w zakresie opieki nad chorym i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie – na wypadek gdyby to odrzucenie nie miało miejsca - o jej oddalenie. Wskazał, iż pismem z 9 stycznia 2013 r. skarżąca poinformowała Starostę Powiatu [...] o niewłaściwym zachowaniu personelu pielęgniarskiego pracującego na Oddziale Wewnętrznym Szpitala w [...], w stosunku do przebywającego tam pacjenta (męża skarżącej). Ww. pismo zostało przekazane do organu w dniu 11 stycznia 2013 r. W kolejnym piśmie (także skierowanym do Starosty) skarżąca wskazała pielęgniarkę, której zachowanie wobec jej męża było niewłaściwe. Powyższe było podstawą wszczęcia postępowania mającego na celu wyjaśnienie zaistniałej sytuacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.
Oznacza to, że skarga do Sądu jest dopuszczalna jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, zaś skarga na bezczynność organów służy jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Należy zauważyć, iż zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego i warunków zdrowotnych obywateli jest jednym z podstawowych zadań państwa, a waga jaką mu się nadaje podkreśla konstytucyjne prawo każdego do ochrony zdrowia, o którym stanowi art.68 ust.1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Znaczenie jakie dla realizacji tych zadań mają samodzielne zakłady opieki zdrowotnej podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2000 roku (K 20/99 OTK z 2000r. Nr 5, poz. 140 LEX nr 41210) dowodząc, że mając obowiązek realizowania przekazanych im do wykonania zadań publicznych, stanowią zabezpieczenie możliwości realizowania celów publicznych związanych z ochroną zdrowia. Do tych wniosków nawiązuje także ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. O działalności leczniczej (Dz. U z 2011 r. nr 112, poz. 654) sytuując samodzielne zakłady opieki zdrowotnej jako podmioty lecznicze, wykonujące działalność leczniczą w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej ustawy, rozumianą jako udzielanie świadczeń zdrowotnych, nie będące przedsiębiorcą.
Z kolei za świadczenie zdrowotne rozumie się działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania (art.2 ust.1 pkt 10 omawianej ustawy). Nie ma zatem wątpliwości, że Szpital jako Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia.
Przywołać w tym miejscu należy regulację art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r. poz. 159) wedle której, w razie zawinionego naruszenia praw pacjenta sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zawinionego naruszenia prawa pacjenta do: 1) przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;
- 2) informacji o rodzaju i zakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych;
- 3) dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia (ust. 3).
Z wyraźnego brzmienia powołanych przepisów wyraźnie wynika, że roszczenie zadośćuczynienia z tytułu naruszenia praw pacjenta może być dochodzone na drodze postępowania cywilnego. W odniesieniu do prawa pacjenta w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że jedynie w razie odmowy udostępnienia dokumentacji medycznej prowadzonej przez zakład opieki zdrowotnej (w zakresie dotyczącym jego osoby), pacjentowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego (wyrok 7 sędziów NSA z 19 maja 2003 r., OSA 1/3, ONSA 2003/4/114, z glosą aprobującą B. Adamiak w OSP 2003/11/136 oraz częściowo krytyczną U. Drozdowskiej w PS 2004/11 -121173).
Jak z powyższego wynika zarówno rozstrzygnięcie jaki i bezczynność organu w zakresie wyjaśnienia zaistniałego w szpitalu zdarzenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W konsekwencji należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.