Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Prokurator Rejonowy [...] w [...] działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1-2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej także: "u.d.i.p.") odmówił D. P.(dalej: "skarżący") udzielenia informacji publicznej z akt sprawy [...] dotyczących składania przez Z. K., J. W. i E. R. fałszywych zeznań w toku przesłuchania w charakterze świadka w sprawie [...].
Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Prokurator Rejonowy [...] w R. przekazał akta postępowania sygn. akt [...] wraz z wniesionym w dniu [...] listopada 2013 r. odwołaniem od wskazanej decyzji z dnia [...] października 2013 r. Prokuraturze Okręgowej w [...]. Jak wynika z prezentaty organu odwoławczego przedmiotowe akta wpłynęły dnia [...] listopada 2013 r.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] Prokurator Okręgowy w [...], po rozpoznaniu wniesionego odwołania orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Prokuratorowi Rejonowemu [...] w [...].
Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. (które wpłynęło do organu odwoławczego dnia [...] grudnia 2013r.) skarżący wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w [...], zarzucając nierozpatrzenie w ustawowym terminie odwołania od decyzji z dnia [...] października 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż nie pozostawał w bezczynności. Wyjaśnił, że odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu odwoławczego dnia [...] listopada 2013 r., zaś decyzja wydana została w dniu [...] grudnia 2013 r., a zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej, kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.
Na wstępie przypomnieć należy, iż przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Prokuratora Okręgowego w [...], w zakresie nierozpatrzenia, w terminie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odwołania od decyzji Prokuratora Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] października 2013 r.
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. do decyzji, której mowa w ust. 1 tego art. stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni. Oznacza to skrócenie czasu oczekiwania na podjęcie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, albowiem zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Odmienna regulacja zawarta w art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie terminu, w jakim organ odwoławczy jest zobowiązany do rozpoznania odwołania nie zmienia regulacji, zgodnie z którą termin ten biegnie od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy.
Tym samym w ocenie Sądu wskazany w art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p termin został przez Prokuratora Okręgowego w [...], jako organ odwoławczy dochowany. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bowiem niewątpliwie, iż akta sprawy wraz z odwołaniem skarżącego od decyzji Prokuratora Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] października 2013 r. wpłynęły do organu odwoławczego w dniu [...] listopada 2013 r. Termin 14 dni na jego rozpoznanie upływał zatem w dniu [...] grudnia 2013 r. Ostatniego dnia tego terminu tj. [...] grudnia 2013 r. Prokurator Okręgowy w [...] rozpoznał odwołanie skarżącego, wydając decyzję administracyjną. W tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia, że Prokurator Okręgowy w [...] pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Okoliczność terminowości przekazania odwołania przez Prokuratora Rejonowego [...] w [...] pozostaje poza oceną Sądu w niniejszym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Orzeczenie w punkcie drugim wyroku znajduje oparcie w art. 250 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).