Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2008r. D.G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwanego dalej Prezesowi ZUS) grzywny za nieprzekazanie do Sądu jej skargi z dnia [...] września 2008r. na postanowienie Prezesa ZUS z dnia [...] sierpnia 2008r. Nr [...], którym organ orzekł o zawieszeniu postępowania w sprawie wniosku D.G. o umorzenie należności z dnia [...] listopada 2002r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania D.G. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.
Organ wniósł o oddalenie powyższego wniosku wobec jego bezzasadności. Z wyjaśnień organu wynika, że postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008r. zostało wydane wobec odwołania D.G. od decyzji z dnia [...] marca 2008r. określającej wysokość zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne do Sądu Okręgowego, Sądu Pacy i Ubezpieczeń Społecznych. Uznając, że wystąpiły ustawowe warunki zawieszenia postępowania w sprawie o umorzenie należności organ rentowy biorąc za podstawę przepis art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. - Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwanej dalej Kpa) orzekł o zawieszeniu postępowania. Organ zauważył, że w pouczeniu zawartym w postanowieniu pouczył skarżącą, że wydane rozstrzygnięcie nie podlega zaskarżeniu. Tymczasem w dniu [...] października 2008r.
(data wpływu do organu) D.G. wniosła skargę na wydane postanowienie. W tej sytuacji decyzją z dnia [...] października 2008r. Prezes ZUS stwierdził niedopuszczalność odwołania od postanowienia o zawieszeniu postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.).w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 (przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącej D.G. o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest bowiem, że organ nie wypełnił ustawowego obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie 30 dni przewidzianym w przepisie art. 54 § 2 p.p.s.a. Za wymierzeniem organowi grzywny przemawia także fakt nie przedstawienia skargi Sądowi do dnia orzekania w sprawie niniejszej. Skarga ta została załączona jedynie do aktami administracyjnych, które organ rentowy przedstawił Sądowi dopiero po wniesieniu przez D.G. wniosku w przedmiocie ukarania grzywną i wezwaniu przez Sąd do złożenia skargi. Również za wymierzeniem grzywny i to w wysokości orzeczonej, przemawia okoliczność że organ w żaden sposób nie wyjaśnił powodów, które usprawiedliwiłyby zaniechanie w zakresie wykonania ustawowego obowiązku przekazania skargi.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że adekwatne do stopnia zaniedbania obowiązków przez organ w niniejszej sprawie jest wymierzenie grzywny w wysokości określonej w sentencji postanowienia.
W tym stanie sprawy Sąd na postawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.