Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 17 lutego 2015 r., sygn. akt VIII SO/Wa 17/14

Metryka

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Skład
Sędzia WSA Renata Nawrot przewodniczący
Rozpoznanie
w dniu 17 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy z wniosku Ł. S. o ukaranie Fundacji [...] z siedzibą w W., grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia:

Sentencja

  1. 1. wymierzyć Fundacji [...] z siedzibą w W. grzywnę w kwocie [...] (słownie: [...]) zł;
  2. 2. zasądzić od Fundacji [...] z siedzibą w W. organu na rzecz Ł. S. kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

W dniu [...] grudnia 2014 r. na biuro podawcze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek Ł. S. (skarżący) o wymierzenie Prezesowi Fundacji [...] z siedzibą w W. (Fundacja, organ) grzywny w kwocie [...] zł z tytułu nieterminowego przekazania do Sądu jego skargi z dnia [...] października 2014 r. na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Fundacja wniosła o jego oddalenie, podnosząc, że nie posiada biura podawczego, tylko kancelarię i nie przyjmuje skarg od osób prywatnych ani ich kopii kierowanych do sądów. Wskazała, iż w październiku 2014 r. skarżący osobiście złożył w kancelarii Fundacji skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, na podstawie art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r., jednocześnie złożył on ustną informację, że skarga zostanie złożona w sądzie administracyjnym. W dalszej części pisma, organ odniósł się do wniosku skarżącego w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez niego informacji publicznej.

Wpis sądowy od wniosku w kwocie [...] zł został uiszczony w dniu [...] grudnia 2014 r. (k. 16 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia.

Natomiast zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.

W razie niezastosowania się przez organ administracji publicznej do wskazanego obowiązku, sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny" oznacza, że wyłączną przesłanką materialnoprawną takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a. czyli nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz przekroczenie ustawowego terminu przekazania sądowi tych wszystkich dokumentów, a termin ten liczony jest od dnia doręczenia skargi organowi. Datą wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Wprawdzie skargi nie ma jeszcze w tym momencie w sądzie, ale z tym faktem należy wiązać określone skutki prawne.

Wniesienie skargi nakłada na organ administracyjny obowiązek udzielenia odpowiedzi oraz przesłania do sądu akt sprawy, a ponadto uprawnia organ do dokonania autokontroli zaskarżonego aktu lub czynności.

W związku z tym rozpoznając wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności jest zobowiązany ustalić, czy skarga została wniesiona za pośrednictwem organu, a jeśli tak - czy organ ten przekazał skargę do sądu administracyjnego. W piśmie procesowym – odpowiedź na wniosek (...) o nałożenie grzywny, organ wyraźnie wskazał, że skarga skarżącego na bezczynność Fundacji wpłynęła do Fundacji w październiku 2014 r. i wobec oświadczenia skarżącego, że zostanie złożona w sądzie, nie była przekazana do sądu przez organ. Powyższa okoliczność uzasadnia stwierdzenie, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie bezsporne jest, iż Fundacja jako podmiot wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej, zobowiązana była do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Wskazać w tym miejscu należy, iż skoro skarga została złożona w organie w dniu [...] października 2014 r., której to okoliczności organ nie kwestionuje, to termin do jej przekazania do Sądu upływał w dniu [...] listopada 2014 r. Bezsporną jest także okoliczność, iż obowiązku w zakresie przekazania skargi do Sądu organ nie wykonał do tej pory.

Wymaga podkreślenia, że grzywna wymierzana organowi, o jakiej mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto wymierzenie grzywny pełni funkcję prewencyjną i ma służyć zapobieganiu naruszania przez organ administracji przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. w przyszłości. W zakresie wymiaru grzywny, którą można orzec za niewypełnienie przez organ administracji publicznej obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. unormowanie art. 55 § 2 p.p.s.a. odsyła do przepisu art. 154 § 6 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2013 r. wyniosło 3.650,06 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r., M.P. z 2014 r. poz. 146). Rozstrzygając o wymiarze grzywny ze względu na użycie przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowania "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", Sąd brał pod uwagę wszystkie okoliczności mniejszej sprawy, a mianowicie przyczynę niewypełnienia obowiązku, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczności czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.

Biorąc pod uwagę okoliczność, iż organ zaniechał przekazania skargi do Sądu, Sąd stoi na stanowisku, że orzeczona kwota grzywny [...] zł stanowić będzie sankcję na tyle dotkliwą, że zapobiegnie w przyszłości nie wywiązywaniu się organu z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy, nałożenie grzywny we wskazanej wysokości było celowe dla realizacji funkcji represyjnej i prewencyjnej. Uwzględnienie wniosku uzasadniało zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu poniesionych kosztów postępowania (wpis w kwocie [...] zł, k. [...] akt sądowych) zgodnie z art. 200 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 55 § 1 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.