Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek M. S. w przedmiocie przyznania odszkodowania. W związku ze złożeniem zażalenia na to postanowienia Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia błędnie wymieniając w zarządzeniu z dnia 26 listopada 2012 r. imię skarżącego.
W dniu [...] grudnia 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, w którym zwrócił się on o uzupełnienie zarządzenia z dnia 26 listopada 2012 r. "odnośnie kwestii odszkodowania" oraz "poprawienie imienia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucje sprostowania i uzupełnienia wyroków sądów administracyjnych regulują przepisy art. 156 oraz art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – zwana dalej p.p.s.a, które na podstawie art. 166 i 167 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień sądu i zarządzeń przewodniczącego.
W zarządzeniu z dnia 26 listopada 2012 r. w wyniku oczywistej omyłki w wersie trzecim oznaczono imię skarżącego "M." zamiast "M.". Sprostowanie orzeczenia, czy też odpowiednio zarządzenia, w żadnym razie nie może prowadzić do zmiany zawartej w nim treści wezwania, czy zobowiązania. Z tych też względów na podstawie art. 156 § 1 i art. 166 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
Natomiast w kwestii żądania uzupełnienia zarządzenia wyjaśnić należy, że dopuszczalność uzupełnienia orzeczenia jest konsekwencją zasady, według której Sąd ma obowiązek orzec – pozytywnie albo negatywnie – w pełnym zakresie o zgłoszonych żądaniach.
Zarządzenie, którego uzupełnienia domaga się skarżący w niniejszej sprawie, nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia, które ewentualnie mogłoby być uzupełnione. Jest to zarządzenie, którego wykonanie nadaje bieg sprawie - w tym wypadku przekazanie do rozpoznania zażalenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Zostało ono wydane w takim brzmieniu, w jakim było niezbędne podjęcie dalszych czynności w sprawie. Stąd też wniosek skarżącego jest w tym zakresie całkowicie bezzasadny.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z 167 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 2 postanowienia.