Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF M. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku podał, że od 1979 r. jest osobą bezrobotną bez możliwości podjęcia pracy, a od 2002 r. również osobą trwale bezdomną. Wyjaśnił, że od 1980 r. po zrzeczeniu się obywatelstwa i zatrzymaniu mu dowodu osobistego nie posiada żadnych dokumentów. Podał, że nie posiada również żadnych dochodów i nie otrzymuje żadnej pomocy materialnej do wyznaczonych do tego instytucji.
Pismem z dnia [...] maja 2009 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedstawienie informacji o wysokości wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie, wskazanie kto ponosi koszty utrzymania skarżącego oraz przedłożenie wszelkich dokumentów potwierdzających trudną sytuację strony.
W odpowiedzi skarżący oświadczył, że nikt nie ponosi kosztów jego utrzymania, a wobec tego że nie zarabia jednocześnie nie ma żadnych wydatków.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wynika z tego, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
Stosownie do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym.
Z kolei art. 255 ppsa przewiduje, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych, jest ona zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów Sąd może wydać prawidłowe orzeczenie w tym zakresie.
W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. M. K. mimo wezwania przez Sąd w żaden sposób nie wykazał, że istotnie znajduje się w sytuacji opisanej we wniosku.
W świetle konstrukcji instytucji prawa pomocy, opisane działanie pozostawało w dobrze pojętym interesie strony skarżącej, ponieważ udokumentowanie sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy nie spoczywa na Sądzie, ale na podmiocie z takim wnioskiem występującym. Skoro zatem wnioskodawca nie wykazał przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to tym samym brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Trudno bowiem uznać za wystarczające wyjaśnienie skarżącego, że skoro nie uzyskuje on żadnych dochodów to nie ma też wydatków, a przy tym nie korzysta z żadnej pomocy.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ppsa postanowiono, jak w sentencji.