Uzasadnienie
We wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. N. podał, że wspólnie z żoną utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę - [...] zł oraz zasiłku dla bezrobotnych żony - [...] zł. Wyjaśnił, że koszty związane z utrzymaniem mieszkania i bieżącymi opłatami wynoszą ok. [...] zł, dojazdy do pracy ok. [...] zł. Dodatkowe koszty generują wydatki związane ze stanem zdrowia.
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym (o takie ubiega się skarżący) obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2).
Celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Zawarte w art. 246 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że dwuosobowa rodzina skarżącego utrzymuje się z dochodu w wysokości ok. [...] zł, przy czym zasiłek dla bezrobotnych, który otrzymuje żona skarżącego jest przyznany na określony czas. W tej sytuacji obowiązek poniesienia kosztów sądowych mógłby stanowić dla skarżącego ograniczenie konstytucyjnego prawa do sądu, dlatego też uznano wniosek za zasadny.
W związku z powyższym w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.