Uzasadnienie
Pismem z 8 grudnia 2020 r. K. J. (dalej: skarżący, strona), złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w K. (dalej: organ) za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 24 października 2020 r. na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.
Skarżący podniósł, że skarga na bezczynność organu została złożona w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy ePUAP, zgodnie z regulacją zawartą w art. 54 § 1 p.p.s.a. i opatrzona podpisem zaufanym.
Pismem z 12 stycznia 2020 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek, w którym wniósł o umorzenie postępowania ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca. Jednocześnie organ wskazał, że zwłoka w wykonaniu obowiązku nie wynikała z jego celowego działania. Wyjaśnił, że nie mógł przesłać skargi do Sądu albowiem została ona przesłana drogą elektroniczną w formie załącznika do e-maila a przesłany plik był uszkodzony. Próby otwarcia przesłanego przez skarżącego załącznika kończyły się niepowodzeniem. O fakcie przesłania skargi do Sądu organ dowiedział się dopiero z korespondencji nadesłanej przez tutejszy Sąd. Zatem nie ponosi winy za nieprzekazanie skargi z 24 października 2020 r. bowiem w jego ocenie faktycznie taka skarga do organu nie trafiła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej: u.d.i.p.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. (w tej sprawie w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.) obowiązek przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, ma charakter bezwzględny. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy.
Z treści art. 55 § 1 oraz art. 54 § 2 p.p.s.a. wynika, że wymierzenie grzywny może nastąpić, gdy spełnione są łącznie dwa warunki, tj. stwierdzenie uchybienia terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania wskazanych wyżej dokumentów sądowi administracyjnemu w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny. Wymierzając natomiast grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/06, publ. cbosa). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a., bez względu na przyczyny, które za tym stały. Wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy w ustawowym terminie, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, publ. cbosa).
Skarżący wniósł 24 października 2020 r. skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w K. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej na skutek wniosku z [...] października 2020 r. Skarga ta wpłynęła do organu w tym samym dniu, co potwierdza urzędowe poświadczenie przedłożenia wniosku, znajdujące się w aktach sprawy o sygn. VIII SAB/Wa 47/20 (k. 7 akt sądowych), pod którą to sygnaturą została zarejestrowana przedmiotowa skarga. Zatem organ powinien przekazać skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do 8 listopada 2020 r. (dzień ustawowo wolny od pracy).
Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszej sprawie był to zatem 9 listopada 2020 r.
Tymczasem jak wynika z akt sprawy o sygn. VIII SAB/Wa 47/20 organ przekazał komplet dokumentów 7 stycznia 2021 r. i to dopiero na wyraźne wezwanie Sądu a więc prawie 2 miesiące po upływie terminu zakreślonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.
W ocenie Sądu nie mogą stanowić usprawiedliwienia postawy organu - tłumaczenia, związane z trudnościami uniemożliwiającymi prawidłowe odczytanie i zweryfikowanie, czy zakwalifikowanie korespondencji wpływającej do organu za pośrednictwem platformy ePUAP. Właściwa organizacja zadań (prawidłowy obieg korespondencji, czy też dostęp do "panelu administracyjnego ePUAPu organu") i zapewnienie odpowiedniej kadry (w tym tej informatycznej) należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Jeżeli, jak twierdzi organ, nie mógł otworzyć pliku zawierającego skargę, powinien o tym poinformować skarżącego i ewentualnie zwrócić się do niego z prośbą o ponowne przesłanie korespondencji.
Mając powyższe na względzie tutejszy Sąd, po rozważeniu okoliczności podniesionych przez organ w piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek, uznał, że w sprawie kiedy to organ przekazał Sądowi skargę nadaną przez stronę skarżącą (za pośrednictwem platformy ePUAP) 24 października 2020 r. (i doręczoną tego samego dnia) dopiero w styczniu 2021 r., a zatem bezspornie z przekroczeniem terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., wniosek strony skarżącej należało uznać za zasadny.