Orzeczenie TK z 16 stycznia 1996 r., W 12/94

Teza

1. Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /t.j. Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16; zm. Dz.U. 1992 nr 40 poz. 174, nr 54 poz. 254, Dz.U. 1994 nr 43 poz. 165/ daje podstawę do wykonywania przez Wojskowe Służby Informacyjne swoich zadań wyłącznie w formie czynności operacyjno-rozpoznawczych nie podlegających dokumentowaniu w formie procesowej.
2. Art. 15 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /t.j. Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16; zm. Dz.U. 1992 nr 40 poz. 174, nr 54 poz. 254, Dz.U. 1994 nr 43 poz. 165/ w związku z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa /Dz.U. 1990 nr 30 poz. 180; zm. Dz.U. 1991 nr 94 poz. 422 i nr 107 poz. 461, Dz.U. 1992 nr 54 poz. 254, Dz.U. 1994 nr 53 poz. 214 oraz Dz.U. 1995 nr 4 poz. 17, nr 34 poz. 163 i nr 104 poz. 515/ daje Ministrowi Obrony Narodowej podstawę do zarządzania na czas określony - po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, a w wypadkach nie cierpiących zwłoki, gdy mogłoby to spowodować utratę informacji lub zatarcia dowodów przestępstwa jednocześnie ze zwróceniem się do Prokuratora Generalnego o wyrażenie zgody - kontroli korespondencji oraz stosowania innych środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób tajny informacji oraz utrwalanie dowodów, przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie nie objętym przepisami Kodeksu postępowania karnego, podejmowanych przez Wojskowe Służby Informacyjne w celu zapobieżenia bądź wykrycia zbrodni szpiegostwa lub innych przestępstw godzących w potencjał obronny Państwa.