1.Operator statku powietrznego, w którym pochodząca od promieniowania kosmicznego dawka skuteczna (efektywna) promieniowania jonizującego, jaką może otrzymać członek załogi statku powietrznego, może przekroczyć 1 mSv rocznie, jest obowiązany:
1)zapewnić ocenę dawek promieniowania jonizującego, jakie mogą otrzymać członkowie załóg statków powietrznych;
2)przy planowaniu lotów uwzględniać wyniki ocen, o których mowa w pkt 1, a także stosować ograniczenia udziału w lotach członków załóg statków powietrznych, którzy są zagrożeni otrzymaniem podwyższonej dawki promieniowania jonizującego, w celu niedopuszczenia do przekroczenia dawek granicznych;
3)informować członków załóg statków powietrznych, których to dotyczy, o zagrożeniach dla zdrowia związanych z promieniowaniem kosmicznym oraz o wartości otrzymanych przez nich dawek promieniowania jonizującego;
4)w przypadku kobiet będących członkami załóg statków powietrznych, które zgłosiły, że są w ciąży – zapewnić, żeby dawka równoważna dla mającego się urodzić dziecka była na najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie i żeby było mało prawdopodobne, że przekroczy 1 mSv przynajmniej przez pozostały okres ciąży.
Prostym językiem
Operator statku powietrznego musi zadbać o bezpieczeństwo załogi, jeśli promieniowanie kosmiczne może dać jej dawkę ponad 1 mSv rocznie. Ma obowiązek oceniać te dawki, planować loty tak, by ich nie przekraczać, oraz informować załogę o zagrożeniach i otrzymanych dawkach. Dla ciężarnych członkiń załogi, które zgłosiły ciążę, musi zapewnić, by dawka dla dziecka była jak najniższa i nie przekroczyła 1 mSv do końca ciąży. Jeśli dawka może przekroczyć 6 mSv rocznie, operator musi spełnić dodatkowe, surowsze wymagania z innych artykułów ustawy.
Opis wygenerowany automatycznie na podstawie powyższego przepisu. Wiążący jest tekst przepisu.