Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 16c
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 1

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 9 listopada 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.444.2026.2.AW

Interpretacja aktualnaStanowisko nieprawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaSpółka nie jest uprawniona do kontynuowania amortyzacji lokali mieszkalnych i zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów także po 1 stycznia 2023 r., aż do ich pełnego zamortyzowania, na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r.

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 17 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzącym działalność m.in. w zakresie (…) (PKD …). Najem lokali stanowi jedno ze źródeł przychodów Spółki opodatkowanych CIT. W latach (…) Spółka nabyła, na podstawie aktów notarialnych, (…) lokali mieszkalnych stanowiących odrębną własność, które do dnia złożenia wniosku pozostają jej własnością. Wszystkie te lokale zostały nabyte przed 1 stycznia 2022 r. Są to lokale mieszkalne, przeznaczone i wykorzystywane na cele najmu (najem długoterminowy na cele mieszkaniowe).

Po nabyciu Spółka wprowadziła każdy z lokali do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Amortyzacja prowadzona była metodą liniową, przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości (…)% rocznie (używane środki trwałe, na podstawie art. 16j ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT). Rozpoczęcie amortyzacji następowało od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia lokalu do ewidencji. Do 31 grudnia 2022 r. Spółka zaliczała odpisy amortyzacyjne od tych lokali do kosztów uzyskania przychodów.

Było to zgodne z przepisem przejściowym – art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.), który pozwalał zaliczać takie odpisy do kosztów uzyskania przychodów nie dłużej niż do końca 2022 r. Od 1 stycznia 2023 r., w związku z brzmieniem art. 16c pkt 2a ustawy o CIT (zgodnie z którym budynki i lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji podatkowej), Spółka zaprzestała zaliczania odpisów amortyzacyjnych od opisanych lokali do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka kontynuuje jednak ewidencję tych odpisów, ujmując je jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów (tzw. NKUP). Odpisy są nadal naliczane rachunkowo (łączna wartość odpisów za te … lokali wynosi obecnie … zł miesięcznie). Wszystkie opisane lokale w latach 2023-2025 stanowiły własność Spółki i były przez nią wynajmowane. Spółka zamierza zachować je w swoim majątku w długim horyzoncie i amortyzować aż do pełnego zamortyzowania.

Zdarzenie przyszłe: Spółka zamierza kontynuować amortyzację tych lokali również w roku 2026 i w latach następnych, aż do pełnego zamortyzowania, oraz skorygować rozliczenia CIT za lata 2023-2025 poprzez zaliczenie dokonanych w tych latach odpisów do kosztów uzyskania przychodów. W uzupełnieniu wniosku wskazano ponadto, że: 1. Symbol Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) – zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1316) – dla budynków, w których znajduje się (…) lokali mieszkalnych objętych wnioskiem, to: 1122 (budynki o trzech i więcej mieszkaniach).

2. Symbol Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) – zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864) – dla (…) lokali mieszkalnych objętych wnioskiem to: 122 – Lokale mieszkalne.

Pytanie

Czy Spółka jest uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od opisanych lokali mieszkalnych, nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r., oraz do zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów – na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. – także po dniu 1 stycznia 2023 r., aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych, pomimo brzmienia art. 16c pkt 2a ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca. Spółka jest uprawniona do kontynuowania amortyzacji opisanych lokali i zaliczania odpisów do kosztów uzyskania przychodów także po 1 stycznia 2023 r., aż do ich pełnego zamortyzowania, na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. Spółka rozpoczęła amortyzację lokali przed 1 stycznia 2022 r. i na gruncie stanu prawnego obowiązującego w chwili rozpoczęcia amortyzacji miała prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów aż do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Lokale te są środkami trwałymi wykorzystywanymi w działalności gospodarczej Spółki (najem długoterminowy).

Prawo do dokończenia amortyzacji stanowiło prawo nabyte oraz interes w toku, podlegające ochronie na podstawie art. 2 Konstytucji RP (zasada ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku oraz zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa). Nagłe, ustawowe pozbawienie podatnika możliwości kontynuowania rozpoczętej amortyzacji – w odniesieniu do środków trwałych nabytych i wprowadzonych do ewidencji przed wejściem w życie zmiany – narusza wskazane zasady konstytucyjne. Przepis przejściowy (art.

71 ust. 2 ustawy zmieniającej z 29 października 2021 r.), ograniczający prawo do zaliczania odpisów do kosztów jedynie do końca 2022 r., nie może być wykładany w sposób prowadzący do pozbawienia podatnika nabytego prawa do dokończenia amortyzacji. Stanowisko to potwierdza aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych: - wyrok NSA z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23 – NSA uznał, że doszło do naruszenia praw nabytych i interesów w toku (art. 2 Konstytucji), uchylając wyrok WSA w Poznaniu z 22 grudnia 2022 r. (sygn.

I SA/Po 492/22) oraz zaskarżoną interpretację indywidualną; - wyrok NSA z 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23 – potwierdzający konieczność uwzględnienia zarzutu konstytucyjnego w tego rodzaju sprawach; - wyrok WSA w Łodzi z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 258/23 – Sąd uznał, że przepis pozwalający amortyzować lokale mieszkalne nabyte przed 1 stycznia 2022 r. jedynie do 31 grudnia 2022 r. jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą ochrony praw nabytych i interesów w toku; podatnik, który przed zmianą przepisów nabył nieruchomość, wprowadził ją do ewidencji środków trwałych i rozpoczął amortyzację, zachowuje prawo do zaliczania odpisów do kosztów uzyskania przychodów.

Po wydaniu powyższych wyroków zmieniło się również stanowisko organów podatkowych.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretacje potwierdzające prawo do kontynuacji amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. aż do pełnego zamortyzowania, m.in. interpretację indywidualną z 3 lipca 2026 r. sygn. 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW oraz interpretacje dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych: 0114-KDIP2-1.4010.65.2026.1.DK z 10 kwietnia 2026 r., 0111-KDIB1-2.4010.76.2026.1.AW z 9 kwietnia 2026 r. oraz 0111-KDIB1-2.4010.67.2026.4.AW z 21 kwietnia 2026 r. Sytuacja Spółki odpowiada stanom faktycznym rozstrzygniętym w powyższych orzeczeniach i interpretacjach: lokale mieszkalne zostały nabyte i wprowadzone do ewidencji przed 1 stycznia 2022 r., amortyzacja została faktycznie rozpoczęta przed tą datą i była kontynuowana, a odpisy do końca 2022 r. zaliczano do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka nabyła zatem prawo do dokończenia amortyzacji, którego nie może jej odebrać późniejsza zmiana przepisów. W konsekwencji Spółka stoi na stanowisku, że odpisy amortyzacyjne od opisanych lokali stanowią koszt uzyskania przychodów także po 1 stycznia 2023 r. (w latach 2023, 2024, 2025 oraz w latach następnych), aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych. W uzupełnieniu wniosku wskazano ponadto, że uzupełnienie opisu sprawy o symbole PKOB i KŚT nie zmienia okoliczności faktycznych sprawy ani zakresu zadanego we wniosku pytania.

Symbole te potwierdzają jedynie mieszkalny charakter lokali, który został wskazany już w pierwotnym opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i który stanowi założenie zadanego pytania. W konsekwencji własne stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku pozostaje bez zmian i Wnioskodawca podtrzymuje je w całości. Stanowisko to koresponduje z opisem sprawy oraz z zakresem zadanego pytania: (…) lokali mieszkalnych (PKOB grupa 11, KŚT 122) zostało nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r., a ich amortyzację faktycznie rozpoczęto przed tą datą.

Wnioskodawca podtrzymuje, że jest uprawniony do kontynuowania amortyzacji tych lokali i zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów także po dniu 1 stycznia 2023 r., aż do pełnego zamortyzowania, na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. – z uwagi na ochronę praw nabytych i interesów w toku (art. 2 Konstytucji RP) oraz w świetle orzecznictwa i interpretacji przywołanych we wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.): Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16 ust. 1 ww. ustawy: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na: a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT: Amortyzacji nie podlegają: 1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, 2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe, 2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, 3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne, 4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 i 2a, 5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”).

Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31 grudnia 2022 r. Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład: Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych.

Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie stanowią zatem kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Zatem na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych.

Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu do ustawy Polski Ład (Druk sejmowy nr 1532), w części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych: „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.

Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. W podatku CIT (analogicznie jak w podatku PIT) wyłącza się możliwość amortyzacji nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym”.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że w latach (…) Spółka nabyła i nadal posiada (…) lokali mieszkalnych, które są przeznaczone i wykorzystywane na cele najmu (najem długoterminowy na cele mieszkaniowe). Spółka wprowadziła lokale do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Spółka zamierza kontynuować amortyzację tych lokali również w roku 2026 i w latach następnych, aż do pełnego zamortyzowania. Symbol Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) – zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.

U. Nr 112, poz. 1316) – dla budynków, w których znajduje się (…) lokali mieszkalnych objętych wnioskiem, to: 1122 (budynki o trzech i więcej mieszkaniach). Symbol Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) – zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864) – dla (…) lokali mieszkalnych objętych wnioskiem to: 122 – Lokale mieszkalne. Mając na uwadze powyższy opis sprawy, w związku z literalnym brzmieniem art. 16c pkt 2a ustawy o CIT wprowadzonym od 1 stycznia 2022 r., z prawa do amortyzacji nie może korzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego.

Wskazać przy tym należy, że w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r., sygn. akt II FPS 8/10 podkreślono, że w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Wykładając dany przepis prawa, należy brać pod uwagę m.in. jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna).

Zatem nie można się zgodzić z Państwa twierdzeniem, że Spółka jest uprawniona do kontynuowania amortyzacji opisanych lokali i zaliczania odpisów do kosztów uzyskania przychodów także po 1 stycznia 2023 r., aż do ich pełnego zamortyzowania, na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. Zauważyć należy, że w uzupełnieniu opisu sprawy wskazali Państwo, że według Klasyfikacji Środków Trwałych budynki te zostały zaklasyfikowane do kategorii 122 – Lokale mieszkalne.

W związku z powyższym, skoro ww. nieruchomości zostały przez Państwa ujęte w ewidencji środków trwałych pod symbolem 122 jako lokale mieszkalne, to na podstawie art. 16c ust. 2a ustawy o CIT, nie są Państwo uprawnieni do dalszej amortyzacji tych nieruchomości. W analizowanej sprawie, na podstawie znowelizowanego art. 16c ust. 2a ustawy o CIT w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, nie są Państwo uprawnieni, aby dalej amortyzować nieruchomości mieszkalne dla celów podatkowych i zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Odnosząc się natomiast do wyrażonego we wniosku stanowiska Spółki wywodzonego z zasady określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), należy zauważyć, że w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe nie są władne do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego prawa podatkowego z postanowieniami ww. aktu prawnego. Wydawane przez organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na interpretowane zagadnienie podatkowe.

Zauważyć jednak należy, że dokonana przez organ wykładnia przepisów znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sadów administracyjnych, tytułem przykładu można wskazać: · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1083/22 (orzeczenie prawomocne), · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po 856/22 (orzeczenie prawomocne), · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 429/23, · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 258/24.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków zaznaczyć należy, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Ponadto zaznaczamy, że orzecznictwo w tym zakresie nie jest jednolite. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.