Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 3 lutego 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.541.2021.2.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia: 1) w jaki sposób Wnioskodawca powinien obliczyć współczynnik procentowy, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy o CIT, w przypadku przewidywanej sprzedaży udziałów w spółce zależnej B, 2) jeśli współczynnik procentowy, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy o CIT, będzie dla spółki zależnej B niższy niż 50%, czy sprzedaż udziałów tej spółki przez Wnioskodawcę nie będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych dlatego też pismem z 20 grudnia 2021 r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 31 grudnia 2021 r. i 12 stycznia 2022 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (Spółka A) jest spółką prawa brytyjskiego (typu limited liablity company), posiadającą osobowość prawną i będącą rezydentem podatkowym w Wielkiej Brytanii. Spółka A posiada udziały w innej spółce brytyjskiej (typu limited liability company) posiadającej osobowość prawną (Spółka B), która z kolei jest jedynym (100%) wspólnikiem polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (Spółka C), będącej rezydentem podatkowym w Polsce. Obecnie Spółka A rozważa sprzedaż udziałów w Spółce B na rzecz innej niepowiązanej z nią spółki (spółka D), będącej rezydentem podatkowym w Polsce.

Spółka zależna B posiada status spółki holdingowej i na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zbycia udziałów, jej aktywa będą obejmowały wyłącznie udziały w Spółce C, należności z tytułu udzielonych pożyczek oraz środki pieniężne, przy czym udziały w Spółce C stanowić będą mniej niż 50% wartości bilansowej aktywów Spółki B. Na aktywa Spółki C na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zbycia udziałów składać się będą m.in.: - aktywa trwałe, w tym: - rzeczowe aktywa trwałe w postaci: - nieruchomości położonych na terytorium Polski, które na gruncie polskiego prawa cywilnego stanowią własność spółki C, w skład których wchodzą grunty rolne oraz budynki i budowle związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością wytwórczą w rolnictwie, - ruchomości, w tym urządzenia techniczne i maszyny, środki transportu, inne środki trwałe oraz środki trwałe w budowie, - inwestycje długoterminowe, - aktywa obrotowe, w tym: - zapasy, na które składają się materiały, półprodukty i produkty w toku (zasiewy i wartość prac agrotechnicznych) oraz towary, - należności krótkoterminowe, - inwestycje krótkoterminowe.

Wartość nieruchomości będących własnością spółki C, wynikająca z bilansu, będzie - na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zbycia udziałów - niższa niż 50% wartości bilansowej sumy aktywów tej spółki. Podobnie te proporcje będą wyglądać na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym dojdzie do sprzedaży udziałów w spółce B przez spółkę A, tj. wartość nieruchomości będzie niższa niż 50% wartości bilansowej wszystkich aktywów spółki C. Wartość ta będzie zarazem znacząco niższa, niż 10.000.000 zł.

Należy dodać, że działalność Spółki C ogranicza się wyłącznie do prowadzenia działalności rolniczej i w roku poprzedzającym rok podatkowy, w którym dojdzie do planowanej sprzedaży Spółka C nie osiągnie innych przychodów niż z tytułu działalności rolniczej, w tym w szczególności przychodów z najmu, dzierżawy, leasingu bądź przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości.

Ponadto, spółka C, na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zbycia udziałów, nie będzie posiadała innych praw do nieruchomości, w tym nie będzie stroną umowy leasingu finansowego, której przedmiotem są nieruchomości położone w Polsce, ani nie będzie posiadała: - udziałów (akcji) spółek, - ogółu praw i obowiązków w spółkach niebędących osobami prawnymi lub - tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym albo instytucji wspólnego inwestowania, - posiadających nieruchomości położone w Polsce (lub prawa do takich nieruchomości).

Pytania

1. W jaki sposób Wnioskodawca powinien obliczyć współczynnik procentowy, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), w przypadku przewidywanej sprzedaży udziałów w spółce zależnej B? 2. Jeśli współczynnik procentowy, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy o CIT, którego sposób obliczenia jest przedmiotem pytania nr 1, będzie dla spółki zależnej B niższy niż 50%, czy sprzedaż udziałów tej spółki przez Wnioskodawcę nie będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad.

1 Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku planowanej sprzedaży udziałów w brytyjskiej spółce zależnej B. współczynnik procentowy o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy o CIT, Wnioskodawca powinien obliczyć jako proporcję - bieżącej wartości księgowej nieruchomości (w rozumieniu polskiego prawa cywilnego) położonych na terytorium Polski będących własnością polskiej spółki zależnej C oraz jej praw do takich nieruchomości, w stosunku do: - bieżącej wartości księgowej wszystkich aktywów polskiej spółki zależnej C. powiększonych o aktywa spółki zależnej B (inne niż udziały w spółce C). ujawnionych w ich księgach rachunkowych, zgodnie z zasadami rachunkowości obowiązującymi te spółki zależne, na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zbycia (sprzedaży) udziałów spółki zależnej B przez Wnioskodawcę, wynikających ze sprawozdania finansowego albo z zestawienia obrotów i sald, jeżeli spółki zależne nie będą sporządzały sprawozdania finansowego na ten dzień.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, którzy posiadają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Z kolei, art. 3 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że podatnicy, którzy nie posiadają na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Wskazane przepisy ustanawiają odpowiednio zasady nieograniczonego oraz ograniczonego obowiązku podatkowego.

Wnioskodawca - spółka A nie posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a zatem podlega w Polsce jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu tj. tylko od dochodów, które osiąga na lektorium Polski.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, za dochód (przychód) osiągany na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez nierezydentów uważa się w szczególności dochody (przychody) osiągane z tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułu uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym albo instytucji wspólnego inwestowania, w których co najmniej 50% wartości aktywów (dalej: „Współczynnik”), bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości.

Z kolei z art. 3 ust. 4 ustawy o CIT wynika, że wartość aktywów o której mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, ustala się na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zbycia udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym albo instytucji wspólnego inwestowania.

Powyższa regulacja stanowi tzw. klauzulę nieruchomościową, która funkcjonuje również na gruncie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę, w tym również Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy orzecznictwo organów podatkowych dotyczące tzw. klauzuli nieruchomościowej wydane na gruncie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska, należy odpowiednio stosować przy interpretacji ww. przepisów ustawy o CIT.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że aby prawidłowo wyliczyć Współczynnik, należy w pierwszej kolejności zinterpretować pojęcia użyte w art. 3 ust. 3 pkt 4 oraz art. 3 ust. 4 tj. (i) aktywa oraz (ii) nieruchomości i praw do nieruchomości. Ustawa o CIT nie zawiera autonomicznej definicji aktywów, niemniej jednak w art. 4a pkt 2 ustawy o CIT w zakresie definicji składników majątkowych odnosi się do pojęcia aktywów w rozumieniu ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 217 ze zm.; dalej: „UoR”).

Na podstawie zaś art. 3 ust. 1 pkt 12 UoR przez aktywa należy rozumieć kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych. Kierując się dyrektywami wykładni systemowej oraz funkcjonalnej, które zakładają wewnętrzną spójność aktu prawnego należy uznać, iż na potrzeby ustalenia definicji pojęcia aktywów, w kontekście art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, należy kierować się definicją zawartą w UoR.

W konsekwencji, w celu wyliczenia Współczynnika Wnioskodawca w mianowniku powinien przyjąć wartość wszystkich aktywów polskiej zależnej spółki C, powiększonej wszakże o wartość innych niż udziały w spółce C aktywów spółki B. Jeśli idzie o drugie z pojęć istotnych z puntu widzenia wyliczenia Współczynnika, to należy mieć na uwadze, że ustawa o CIT nie definiuje w żaden sposób pojęcia nieruchomości. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy - w zakresie rozumienia tego pojęcia - należy odwołać się do definicji prawa cywilnego.

Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.,dalej: „k.c.”), nieruchomości to części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Spółka pragnie wskazać, iż organy podatkowe przychylają się do takiej interpretacji. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 23 lipca 2014 r. (sygn.

IPPB5/423-477/14-3/PS) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie zaaprobował wykładnię pojęcia majątku nieruchomego (nieruchomości) w świetle k.c., na potrzeby zastosowania klauzuli nieruchomościowej na gruncie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Mając na uwadze, iż znowelizowany art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT stanowi na gruncie prawa krajowego odpowiednik tzw. klauzuli nieruchomościowej z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przy definiowaniu pojęcia „nieruchomości”, użytego w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT należy kierować się definicją legalną, o której mowa w art. 46 k.c., co znajduje uzasadnienie w przywołanej interpretacji indywidualnej.

Również pojęcie „prawa do nieruchomości”, którym posłużył się ustawodawca w art. 3 ust. 3 pkt 4, nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT. W konsekwencji w ocenie Wnioskodawcy poprzez „prawa do nieruchomości” należy rozumieć inne niż własność prawa majątkowe do nieruchomości, pod warunkiem że prawa te stanowią mienie w rozumieniu polskiego prawa cywilnego (tak również w powołanej powyżej interpretacji). Niemniej w przypadku przedmiotowej sprawy kwestia ta nie ma istotnego znaczenia, albowiem tak polska spółka zależna C, jak i brytyjska spółka zależna B, nie posiadają innych niż własność praw rzeczowych (majątkowych) do nieruchomości.

Natomiast poprzez pośrednie posiadanie nieruchomości lub praw do nieruchomości, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, rozumie się posiadanie udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub jednostek uczestnictwa w podmiotach, które bezpośrednio posiadają nieruchomości lub prawa do nieruchomości. Jak zaznaczył Wnioskodawca w opisie zdarzenia przyszłego, taka sytuacja nie odnosi się ani do brytyjskiej spółki zależnej B, ani do polskiej spółki zależnej C, gdyż żadna z tych spółek takowych praw nie posiada.

W praktyce i literaturze fachowej przyjmuje się, że przy określaniu udziału majątku nieruchomego w aktywach ogółem jako podstawę obliczeń przyjmuje się dane bilansowe obejmujące następujące pozycje bilansowe: grunty (w tym prawo użytkowania wieczystego gruntu), budynki, lokale, prawa do lokali i obiekty inżynierii lądowej i wodnej, środki trwałe w budowie związane z nieruchomościami (M. Jamroży. A. Cloer (red.), Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z Niemcami, Warszawa 2007, s. 284). Do określenia tego udziału nie należy uwzględniać pozycji urządzenia techniczne i maszyny wykazywanej w bilansie. Należy zatem oprzeć wycenę o wartości liczbowe wynikające z bilansu księgowego.

Takie podejście jest zgodne również ze stanowiskiem polskiej doktryny prawa podatkowego: - J. Banach, Polskie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000: (...) punktem wyjścia dla tego rodzaju rozstrzygnięcia (odnośnie ustalenia czy mienie spółki składa się głównie z majątku nieruchomego - przyp. Wnioskodawców) powinno być zawsze ustalenie wielkości majątku nieruchomego położonego na terytorium danego państwa, w całym majątku spółki. Ustalenia tego dokonujemy w oparciu o dane bilansowe; - M. Krawczyk (w:) red. M. Jamroży, A. Cloer, Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z Niemcami, komentarz, Wydawnictwo C.H.

Beck, Warszawa 2007: Podstawą obliczeń tego udziału są dane bilansowe, niezależnie od przyjętej metody wyceny. Do pozycji aktywów, uwzględnianych w obliczeniach, należą wartość budynków i budowli, środków trwałych w budowie, inwestycji długoterminowych w nieruchomości.

W świetle powyższego, w opinii Wnioskodawcy, w przypadku przewidywanego zbycia udziałów polskiej spółki zależnej C, współczynnik procentowy o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 oraz w art. 3 ust. 4 ustawy o CIT, powinien zostać obliczony z uwzględnieniem następującej proporcji: a) bieżąca wartość księgowa nieruchomości (w rozumieniu polskiego prawa cywilnego) położonych na terytorium Polski będących własnością polskiej spółki zależnej Y (winno być: C) oraz posiadanych przez tę spółkę praw do takich nieruchomości. w stosunku do: b) bieżącej wartości księgowej wszystkich aktywów polskiej spółki zależnej C, powiększonych o aktywa brytyjskiej spółki zależnej B (inne niż udziały w spółce C), ujawnionych w ich księgach rachunkowych, zgodnie z zasadami rachunkowości obowiązującymi te spółki zależne, na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zbycia (sprzedaży) udziałów spółki B przez Wnioskodawcę, wynikających ze sprawozdania finansowego albo z zestawienia obrotów i sald, jeżeli spółki nie będą sporządzały sprawozdania finansowego na ten dzień.

Potwierdzeniem w tym zakresie stanowiska Wnioskodawcy są interpretacje wydawane przez organy podatkowe.

Tytułem przykładu można tu wymienić: - interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 lutego 2020 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.529.2019.1.SP, - interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 kwietnia 2017 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.8.2017.1.AJ, - interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 czerwca 2017 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.122.2017.1.AJ, - interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 22 lutego 2014 r. nr IPPB5/423-603/14-3/AJ, - interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 28 lutego 2013 r. nr ILPB4/423-405/12-2/MC. Ad.

2 Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jeśli współczynnik procentowy, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy o CIT, którego sposób obliczenia jest przedmiotem pytania nr 1, będzie niższy niż 50%, to zbycie udziałów w brytyjskiej spółce zależnej B przez Wnioskodawcę (Spółkę A) nie będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce, na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.

Z literalnego brzmienia art. 3 ustawy o CIT wynika, że podatnik niebędący rezydentem podatkowym w Polsce, jest zobowiązany do rozpoznania dochodu (przychodu) w Polsce z tytułu zbycia udziałów w zagranicznej spółce, będącej osobą prawną, tylko w sytuacji gdy zostanie przekroczony Współczynnik, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4. Udziały w brytyjskiej spółce zależnej B. nie stanowią bowiem papierów wartościowych ani pochodnych instrumentów finansowych, więc nie miałby do nich zastosowania art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT.

Sprzedaż przez Wnioskodawcę udziałów w spółce zależnej B na rzecz spółki D nie będzie również działalnością prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1. Ponadto, przychody ze zbycia udziałów podmiotowi trzeciemu nie są przychodami z tytułów o których mowa w art. 3 ust. 5, na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 22 ust 1 w zw. z art. 3 ust. 5. Wreszcie zagraniczna Spółka B nie posiada statusu spółki nieruchomościowej. o której mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4a ustawy o CIT.

Na marginesie należy wskazać, że takiego statusu nie posiada również polska Spółka C, gdyż: - na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym dojdzie do sprzedaży udziałów w spółce B przez spółkę A, wartość bilansowa nieruchomości spółki C będzie niższa niż 50% wartości bilansowej wszystkich aktywów spółki C, a zarazem będzie niższa, niż 10.000.000 zł, - na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym dojdzie do sprzedaży udziałów w spółce B przez Wnioskodawcę, udział przychodów spółki C z tytułów wymienionych w art. 4 pkt 35 pkt lit. b) (winno być: art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT) w ogóle przychodów, nie przekroczy progu 60%.

Zdaniem Wnioskodawcy, wnioskując na bazie powyższej regulacji a contrario, należy przyjąć, że w takiej sytuacji jak rozpatrywana, jeżeli Współczynnik nie przekroczy 50%, podatnik podlegający w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu nie podlega opodatkowaniu w Polsce w związku z uzyskaniem dochodu ze zbycia własności udziałów w spółce z ograniczona odpowiedzialnością.

W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze szczegółowy charakter przepisu art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, przyjęcie, że przychody ze zbycia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością mogą podlegać opodatkowaniu również w sytuacji, gdy Współczynnik wynosi poniżej 50% (a jednocześnie przychody te nie wchodzą w zakres pozostałych kategorii wymienionych w art. 3 ust. 3), kłóciłoby się z wykładnią celowościową w oparciu o zasadę racjonalnego ustawodawcy, ponieważ przy przyjęciu takiej wykładni określenie przedmiotowego Współczynnika byłoby zbędne.

Podsumowując, w opinii Wnioskodawcy, jeśli Współczynnik, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy o CIT, obliczony w sposób przedstawiony w stanowisku Wnioskodawcy dotyczącym pytania nr 1, będzie niższy niż 50%, zbycie udziałów w brytyjskiej spółce zależnej B przez Wnioskodawcę nie będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce, na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.