Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, w zakresie podatku od towarów i usług, że: - doszło do wydzielenia (sprzedaży i nabycia) zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a transakcja ta na gruncie podatku VAT nie podlega opodatkowaniu - jest prawidłowe. - umowa najmu nieruchomości (z ustanowieniem prawa do jej ewentualnego nabycia w przyszłości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT - jest prawidłowe. - Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia VAT na podstawie faktur za wynajem nieruchomości - jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie należy wskazać że w zakresie podatku od towarów i usług w zakresie pytania nr 2 (oznaczonego we wniosku nr 3) dotyczącego kwestii, że - sprzedaż nieruchomości może podlegać zwolnieniu z podatku od towarów i usług z prawem do rezygnacji z tego zwolnienia oraz prawa Wnioskodawcy do odliczenia kwoty VAT wykazanej na fakturze za sprzedaż nieruchomości, jeśli strony wybiorą opodatkowanie tej ostatniej transakcji jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.Dz.U.z2025 r. poz. 775; zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”): Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (…).
Zatem wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług definiuje dostawę towarów jako każde przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione.
Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt, budynki i budowle spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Jednocześnie art. 6 ustawy wskazuje na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów ustawy.
Są tutaj wskazane te czynności, które, co do zasady, należą do grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszczące się w zakresie odpłatnej dostawy towarów czy też odpłatnego świadczenia usług, z uwagi jednakże na stosowne wyłączenie, czynności te nie podlegają opodatkowaniu. Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy: Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przy czym należy zaznaczyć, że użyte w cyt. przepisie sformułowanie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn.
„zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu. Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma on zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
Natomiast w myśl art. 2 pkt 27e ustawy: Przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie.
Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych, stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza. Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa. Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość - obejmować elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część, musi ona - obiektywnie oceniając - posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy.
Składniki majątkowe materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą umożliwić nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa. Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego.
Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania; 2) zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie; 3) składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych; 4) zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące ww. zadania gospodarcze.
Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w rozumieniu art. 2 pkt27e ustawy. Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy uwzględnić należy następujące okoliczności: - zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz - faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące przedmiotem transakcji.
Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym, w przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest angażowanie przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem transakcji lub podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia, że w danym przypadku zespół składników majątkowych stanowi przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa.
Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”) w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 Schriever „przekazanie całości lub części aktywów” należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ono przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą. Podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA: z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 955/12 oraz z dnia 21listopada 2016 r. sygn. akt IFSK 1316).
Zgodnie natomiast z orzecznictwem TSUE (wyrok TSUE z dnia 10listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 Christel Schriever, pkt 26) ocena, jakie dobra -ruchome lub nieruchome - są niezbędne do utworzenia przedsiębiorstwa lub ZCP, musi być dokonywana „(…) z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej”.
Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w przepisie art.2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca dokonał zakupu zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP na podstawie umowy z dnia (…). Stronami umowy są Wnioskodawca (Nabywca, Spółka) oraz Wydzielający (Sprzedawca, Spółka).
Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, prowadzącym działalność w (…) (…) (…) w (…), przy czym działalność związana z ZCP oraz wynajmowaną nieruchomością nie jest działalnością objętą (…) (…), które posiada Wnioskodawca. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy są kompleksowe usługi w zakresie (…). Procesowi (…) poddawane są dostarczane przez usługobiorców towary, które dla Spółki stanowią z kolei materiały do przetworzenia w ramach tego procesu. Działalność Spółki obejmuje przede wszystkim (…), (…) i (…).
Wskutek poddania dostarczonych materiałów wskazanym procesom powstają wyroby gotowe, których przekazanie klientom końcowym lub przewoźnikom działającym na ich rzecz należy także należy do zadań Wnioskodawcy. Wydzielający jest polskim rezydentem podatkowym, działającym od (…) r. na terenie (…). Spółka należy do międzynarodowej grupy, która obecnie (…) swoją działalność operacyjną. Spółka w momencie podpisywania umowy specjalizowała się w (…) (…) (…) (…) (…) z różnych (…) (…) dla (…) (…), (…), (…) oraz (…) (…). Po wydzieleniu i sprzedaży ZCP Spółka zakończyła współpracę z (…) (…).
Zgodnie z Państwa wskazaniem Wnioskodawca, na podstawie podpisanej z Wydzielającym umowy sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa (umowa sprzedaży ZCP) zakupił w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP) maszyny/urządzenia, narzędzia, sprzęt i wyposażenie. Płatność przewidziana jest w siedmiu ratach. Maszyny wszystkie niezbędne dla działalności ZCP zezwolenia środowiskowe i inne zezwolenia. W ramach umowy zakupu ZCP Wnioskodawca przejął prawa i obowiązki wynikające ze stosunków pracy z wskazanymi w umowie pracownikami w oparciu o art. 23¹ Kodeksu pracy (przejście części zakładu pracy) Wydzielającego.
Inna spółka z grupy (…), do której należy Nabywca zawarła kontrakt z Kontrahentem, dla którego dotychczas w tym samym miejscu, na tych samych maszynach produkcję wykonywał Sprzedawca. Zgodnie z umową na dzień jej zawarcia Wydzielający wyodrębnił zorganizowaną część przedsiębiorstwa organizacyjne i finansowo w ramach swojego przedsiębiorstwa. Przedmiot transakcji obejmuje zdefiniowany w ustawie o podatku od towarów i usług wyodrębniony organizacyjnie i finansowo zespół składników materialnych i niematerialnych, przeznaczony do realizacji określonych zadań i mogący stanowić niezależne przedsiębiorstwo.
Na podstawie umowy z dnia (...) r. Wnioskodawca przejął: - prawa i obowiązki wynikające ze stosunków pracy z (…) pracownikami, - maszyny, urządzenia i wyposażenie (załącznik do umowy obejmuje (…) pozycji, z których każda zawiera od (…) do (…) sztuk), m.in.: maszyny (…) (…) (…), (…) (…), (…) do (…) (…), (…) (…), (…), (…), (…) do (…) (…), (…), (…), (…), (…) (…), (…), (…) do (…), - pozwolenia środowiskowe i wszelkie inne niezbędne do prowadzenia działalności, m.in.: decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pozwolenie na wprowadzenie (…) i (…) do (…), decyzję w zakresie wytwarzania (…) (…) i innych niż (…), - na podstawie art. 23 (1) § 2 Kodeksu pracy solidarnie ze Sprzedającym zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy.
Składniki majątku przedsiębiorstwa Wydzielającego, na dzień zbycia były wyodrębnione w istniejącym przedsiębiorstwie Wydzielającego na płaszczyźnie: - organizacyjnej, tj. w załącznikach do umowy sprzedaży wymienione zostały wszystkie składniki, będące przedmiotem sprzedaży. Jednocześnie składniki materialne i niematerialne zostały tak wyodrębnione, aby w oparciu o nie Wnioskodawca mógł samodzielnie realizować zadania, jakie z wykorzystaniem tych samych zasobów wykonywał Sprzedawca.
Dodatkowo na posiedzeniu poprzedzającym zawarcie umowy sprzedaży Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Sprzedającego wyraziło zgodę na zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa (protokół posiedzenia stanowi jeden z załączników do umowy sprzedaży), - finansowej, tj. na podstawie prowadzonej przez Wydzielającego ewidencji księgowej możliwe było przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do wyodrębnionej działalności. W oparciu o wymienione składniki możliwe było wskazanie związanych z wydzieloną działalnością kosztów i zobowiązań.
Przyjęty przez Wydzielającego sposób ewidencjonowania działalności produkcyjnej w rozbiciu na poszczególnych kontrahentów, umożliwił również przypisanie przychodów i należności związanych z wydzieloną działalnością, - funkcjonalnej, tj. sprzedaż dotyczyła przejęcia od Wydzielającego całkowitej produkcji (…) (…) ((…) (…) (…)) dla Kontrahenta z branży (…). Wszystkie pozostałe detale produkowane przez Sprzedawcę dotyczyły innych branży: branży (…) i (…) (…).
Po sprzedaży Wydzielający nie ma już możliwości dalszej produkcji dla Kontrahenta, ponieważ wszystkie maszyny potrzebne do tego celu, narzędzia, oprzyrządowanie oraz wszyscy pracownicy biorący udział w produkcji detali dla Kontrahenta zostali przeniesieni do Nabywcy. Wydzielający wciąż jeszcze prowadzi niewielką działalność produkcyjną, ale są to zupełnie innego rodzaju produkty, wytwarzane w odmienny sposób i dla innych klientów. Wyodrębniony zespół składający się z pracowników, maszyn, decyzji i pozwoleń oraz wynajmowana hala są na tyle zorganizowane, że przy ich użyciu Wnioskodawca może świadczyć usługi dla branży (…), polegające na produkcji (…) (…).
Wyodrębniony zespół składający się z pracowników, maszyn, decyzji i pozwoleń oraz wynajmowana hala są na tyle zorganizowane, że przy ich użyciu Wnioskodawca może kontynuować świadczenie usług dla branży (…) (produkcji (…) (…)) w taki sam sposób, jak robił to Wydzielający, bez konieczności angażowania dodatkowych składników lub podejmowania dodatkowych działań. Wnioskodawca kontynuuje realizację kontraktu, który Wydzielający realizował za pomocą ludzi, maszyn, narzędzi, sprzętu i wyposażenia nabytych przez Wnioskodawcę w ramach umowy sprzedaży ZCP od Wydzielającego. Intencją Nabywcy było kontynuowanie działalności w taki sam sposób, jak robił to Sprzedający.
Ze względu na to, iż Nabywca nie był w stanie nabyć od razu także nieruchomości, w której prowadzona była działalność przez Sprzedającego, strony ustaliły, że zawrą umowę najmu nieruchomości (z możliwością jej późniejszego nabycia).
Przedmiotem sprzedaży nie są objęte takie elementy jak w szczególności: nazwa, oznaczenia, własność nieruchomości, prawa wynikające z ewentualnych umów najmu, dzierżawy, wierzytelności i zobowiązania, koncesje, licencje, inne, niż wskazane w umowie sprzedaży ZCP zezwolenia, patenty i inne prawa własności przemysłowej, majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne, tajemnice przedsiębiorstwa, księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W związku z powyższym, z uwagi na przedstawione okoliczności sprawy uznać należy, że zespół powiązanych ze sobą organizacyjnie, funkcjonalnie i finansowo składników, które zostały zbyte przez Wydzielającego na rzecz Wnioskodawcy, stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy ze względu na spełnienie przesłanek zawartych w art. 2 pkt 27e ustawy.
Wynikało to z faktu, że zespół składników majątkowych Wydzielającego na dzień zbycia był wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie Wydzielającego na płaszczyźnie organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej oraz był przeznaczony do realizacji określonych zadań i mogący stanowić niezależne przedsiębiorstwo oraz faktu, że Wnioskodawca kontynuuje działalność na podstawie nabytego majątku.
Podsumowując, przedmiot transakcji stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art.2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym dostawa ZCP w ramach opisanej transakcji nie stanowi dostawy towarów i usług, która podlegała by opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, lecz będzie wyłączona spod opodatkowania VAT na podstawie art.6 pkt 1 tej ustawy. Tym samym, Państwa stanowisko do pytania nr 1 (oznaczone we wniosku nr 1), w którym wskazali Państwo, że - doszło do wydzielenia (sprzedaży i nabycia) zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a transakcja ta na gruncie podatku VAT nie podlega opodatkowaniu jest prawidłowe.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zawartej umowy najmu nieruchomości pomiędzy Wydzielającym i Wnioskodawcą, z jednoczesnym ustanowieniem prawa do jej ewentualnego nabycia w przyszłości.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby niebędące dostawą towarów. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi jest natomiast wyłączone takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów.
Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę towarów. Na mocy art. 659 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W tym miejscu należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Na gruncie podatku od towarów i usług najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zatem, w okolicznościach analizowanej sprawy wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu, a mianowicie najem tej nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy, stanowi odpłatne świadczenie usług po stronie Wydzielającego. W związku z powyższym wskazana przez Państwa część stanowiska do pytania nr 2 (oznaczonego we wniosku nr 3), w której wskazali Państwo, że - umowa najmu nieruchomości (z ustanowieniem prawa do jej ewentualnego nabycia w przyszłości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT - jest prawidłowe. Mają Państwo także wątpliwości czy Wnioskodawca będzie miał prawo odliczenia kwoty VAT wykazanej na fakturach za wynajem nieruchomości.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art.114, art.119ust.4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy: Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
W myśl art. 86 ust. 10 ustawy: Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Według art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy: Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a - powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.
Należy również podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy: Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Z opisu sprawy wynika, że korzystając z zakupionych maszyn/urządzeń, w hali w (…) prowadzą Państwo działalność produkcyjną, głównie dla spółki matki, która sprzedaje produkty do bezpośrednich odbiorców. Z wynajmowanej hali korzystają Państwo świadcząc usługi dla branży (…), polegające na produkcji (…) (…) ((…) (…) (…)). Najem opisanej nieruchomości na Państwa rzecz, stanowi odpłatne świadczenie usług po stronie Wydzielającego podlegające opodatkowaniu, dla której ustawodawca nie przewidział zwolnienia od podatku VAT. W konsekwencji, Kupujący będzie miał prawo do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony wynikający z faktur dokumentujących wynajem nieruchomości.
Tym samym wskazana przez Państwa część stanowiska do pytania nr 2 (oznaczonego we wniosku nr 3), w której wskazali Państwo, że - Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia VAT na podstawie faktur za wynajem nieruchomości jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Należy wskazać że w zakresie podatku od towarów i usług w zakresie pytania nr 2 (oznaczonego we wniosku nr 3) dotyczącego kwestii, ustalenia czy sprzedaż nieruchomości może podlegać zwolnieniu z podatku od towarów i usług z prawem do rezygnacji z tego zwolnienia oraz prawa Wnioskodawcy do odliczenia kwoty VAT wykazanej na fakturze za sprzedaż nieruchomości, jeśli strony wybiorą opodatkowanie tej ostatniej transakcji jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, natomiast w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Interpretacja dotyczy: - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zadanych pytań). Niniejsze rozstrzygnięcie nie dotyczy innych kwestii wynikających z opisu sprawy oraz Państwa własnego stanowiska. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy.
Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniami wskazanymi we wniosku, nie mogą być rozpatrzone - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.111 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy zdnia11marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania (…) (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.