Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 5

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 17 listopada 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.906.2026.1.KF

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaObowiązki płatnika w związku z wypłatą ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej oraz ekwiwalentu za używanie odzieży własnej pracownikom i zleceniobiorcom.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 października 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 października 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie obowiązków płatnika w związku z wypłatą ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej oraz ekwiwalentu za używanie odzieży własnej pracownikom i zleceniobiorcom. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzeń przyszłych 1. Wnioskodawca (…) jest spółką komandytowo-akcyjną z siedzibą w (…), wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS (…), podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

2. Przedmiot działalności Wnioskodawca prowadzi działalność produkcyjną w zakresie produkcji mebli, ujawnioną w rejestrze przedsiębiorców jako produkcja pozostałych mebli (PKD 31.09.Z) oraz produkcja mebli biurowych i sklepowych (PKD 31.01.Z), obejmującą w szczególności przygotowanie i obróbkę elementów konstrukcyjnych, prace tapicerskie, klejenie, szycie i konfekcjonowanie pokryć oraz montaż i pakowanie wyrobu gotowego. Na terenie zakładu funkcjonują hala produkcyjna, szwalnia, strefa klejenia i tapicerowania, magazyn surowca oraz magazyn wyrobu gotowego. Wstęp na halę produkcyjną jest dopuszczalny wyłącznie w odzieży roboczej.

3. Osoby zatrudnione Wnioskodawca zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę oraz współpracuje z osobami fizycznymi wykonującymi umowy zlecenia i umowy o świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, nieprowadzącymi pozarolniczej działalności gospodarczej, zwanymi dalej zleceniobiorcami. Zleceniobiorcy wykonują czynności w zakładzie pracy Wnioskodawcy, w tym samym środowisku pracy i przy narażeniu na te same czynniki zabrudzenia odzieży, co pracownicy wykonujący analogiczne czynności. Samodzielnie organizują sposób wykonania zlecenia i nie podlegają kierownictwu Wnioskodawcy co do sposobu, miejsca i czasu jego wykonywania.

4. Podstawa przydziału odzieży roboczej Odzież robocza będzie przydzielana nieodpłatnie osobom zatrudnionym na stanowiskach, na których odzież własna uległaby znacznemu zabrudzeniu albo na których wymagają tego względy sanitarne lub technologiczne, to jest na podstawie przesłanek określonych w art. 2377 § 1 Kodeksu pracy. Odzież ta nie jest ubiorem służbowym ani odzieżą o charakterze wizerunkowym. Przydzielona odzież stanowi własność Wnioskodawcy i podlega zwrotowi po zakończeniu zatrudnienia lub współpracy. Przydział będzie dokumentowany w imiennej karcie ewidencji wyposażenia. Ekwiwalent będzie przysługiwał wyłącznie osobom, którym odzież przydzielono i którym przydział ten udokumentowano.

Wobec zleceniobiorców obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy wynika z art. 304 § 1 w związku z art. 207 § 2 Kodeksu pracy, a obowiązki w zakresie określonym przez Wnioskodawcę ciążą również na zleceniobiorcy na podstawie art. 3041 Kodeksu pracy. 5. Kategorie stanowisk Wnioskodawca wyodrębni kategorie stanowisk, różniące się rodzajem i stopniem zabrudzenia odzieży oraz wynikającą z nich częstotliwością wymiany odzieży i liczbą cykli prania w miesiącu.

Przypisanie stanowisk do kategorii, częstotliwość wymiany odzieży oraz liczbę cykli prania dla każdej kategorii określa tabela norm przydziału odzieży i obuwia roboczego, stanowiąca załącznik nr 1 do zarządzenia Wnioskodawcy, sporządzona na podstawie pisemnej opinii służby bezpieczeństwa i higieny pracy. Kategorie różnią się między sobą liczbą cykli prania, a w konsekwencji wysokością ekwiwalentu. Ekwiwalent nie jest jednakową kwotą wypłacaną wszystkim osobom zatrudnionym. Na stanowiskach, na których odzież robocza nie jest przydzielana i na których nie występuje wstęp na halę produkcyjną, ekwiwalent nie przysługuje.

Zasady te są jednakowe dla pracowników i dla zleceniobiorców wykonujących te same czynności. Wnioskodawca wyodrębni następujące kategorie stanowisk. Kategoria I obejmuje stanowiska produkcyjne, to jest operatora obrabiarek do drewna, krojczego, szwaczkę, tapicera, klejarza, pracownika montażu, pracownika pakowania, pracownika utrzymania ruchu, operatora wózka widłowego, magazyniera oraz pracowników pomocniczych. Odzież ulega na tych stanowiskach zabrudzeniu w ciągu jednej zmiany w stopniu wykluczającym ponowne użycie i podlega wymianie codziennie.

Kategoria II obejmuje kontrolę jakości, to jest kontrolera jakości wykonującego czynności na hali produkcyjnej, gdzie odzież podlega wymianie codziennie, co wynika z charakteru czynności wykonywanych przy wyrobie gotowym. Kategoria III obejmuje stanowiska handlowe oraz administracyjno-biurowe, na których obowiązki wymagają wstępu na halę produkcyjną, gdzie odzież podlega wymianie raz w tygodniu. Na pozostałych stanowiskach odzież robocza nie jest przydzielana, wstęp na halę produkcyjną nie występuje i ekwiwalent nie przysługuje. Wstęp na halę produkcyjną jest dopuszczalny wyłącznie w odzieży roboczej.

Osoba zatrudniona na stanowisku administracyjno-biurowym albo handlowym, która na polecenie służbowe wchodzi na halę produkcyjną, otrzymuje przed wejściem odzież roboczą i jest obowiązana poddać ją praniu na zasadach obowiązujących pozostałe kategorie stanowisk. Podstawą przydziału są w tym wypadku względy sanitarne i technologiczne obowiązujące na hali produkcyjnej oraz narażenie odzieży własnej na znaczne zabrudzenie, to jest przesłanki określone w art. 2377 § 1 Kodeksu pracy. Wydanie odzieży odnotowuje się w imiennej karcie ewidencji wyposażenia, a polecenie służbowe – w rejestrze wejść na halę produkcyjną.

6. Wyłączenie odzieży skażonej Odzież robocza objęta ekwiwalentem nie jest odzieżą, która w wyniku stosowania w procesie pracy uległa skażeniu środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi w rozumieniu art. 23710 § 1 Kodeksu pracy. Ocena ryzyka zawodowego sporządzona dla stanowisk objętych ekwiwalentem nie kwalifikuje odzieży w ten sposób. Na stanowiskach, na których takie skażenie występuje, Wnioskodawca zapewnia pranie we własnym zakresie i ekwiwalentu nie wypłaca. 7. Brak możliwości zapewnienia prania Wnioskodawca nie będzie miał możliwości zapewnienia prania odzieży roboczej we własnym zakresie.

Nie prowadzi i nie będzie prowadził pralni zakładowej, ponieważ w użytkowanych obiektach nie ma pomieszczeń odpowiadających wymaganiom przepisów o ogólnych warunkach bezpieczeństwa i higieny pracy ani przyłączy technicznych umożliwiających ich urządzenie. Wnioskodawca nie zawrze również umowy z zewnętrznym usługodawcą pralniczym obejmującej pranie odzieży roboczej, ani w całości, ani w części dotyczącej stanowisk objętych ekwiwalentem. Czynności prania będą wykonywane przez osoby zatrudnione, za ich uprzednią pisemną zgodą, w zamian za ekwiwalent pieniężny.

Z praktyki Wnioskodawcy wynika, że osoby zatrudnione piorą odzież roboczą we własnym zakresie, przy czym część z nich wykonuje pranie w miejscu zamieszkania przy użyciu własnego sprzętu, a część oddaje odzież do pralni zewnętrznej i pokrywa koszt usługi z własnych środków. Oba warianty zostały opisane w punkcie 16. W wariancie prania wykonywanego w miejscu zamieszkania nie będzie możliwe dokumentowanie przez osoby zatrudnione kosztów ponoszonych comiesięcznie z tego tytułu. 8. Zakres czynności powierzonych osobie zatrudnionej Obowiązki w zakresie konserwacji, naprawy, odpylania i odkażania odzieży roboczej pozostaną w całości po stronie Wnioskodawcy.

Osobom zatrudnionym powierzone zostanie wyłącznie pranie. Na pranie składają się także czynności nieodłącznie z nim związane, to jest odplamianie wstępne, suszenie i prasowanie, bez których pranie nie doprowadza odzieży do stanu zdatnego do użytku. 9. Koszt jednego cyklu prania Wysokość ekwiwalentu ustala zespół Wnioskodawcy złożony z osób posiadających przeszkolenie w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, w oparciu o ceny rynkowe obowiązujące w lokalizacji zakładu.

Kalkulacja obejmuje koszt wody wraz z odprowadzeniem ścieków oraz energii elektrycznej – według taryf przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i sprzedawcy energii właściwych dla lokalizacji zakładu, koszt środków piorących i pomocniczych – według cen detalicznych, koszt eksploatacji i amortyzacji sprzętu piorącego, a także nakład pracy własnej osoby zatrudnionej – według minimalnego wynagrodzenia za pracę w kwocie netto, w przeliczeniu na czas jednego cyklu prania.

Uwzględnienie nakładu pracy własnej odpowiada metodzie przyjętej przez Sąd Okręgowy w Gliwicach w wyroku z 23 listopada 2017 r., sygn. VIII Pa 89/17. Kalkulacja nie obejmuje konserwacji ani naprawy odzieży roboczej, jej odpylania ani odkażania. Obowiązki te pozostają w całości po stronie Wnioskodawcy i nie są objęte ekwiwalentem. Osobom zatrudnionym powierzone zostanie wyłącznie pranie. Kwota ekwiwalentu stanowi iloczyn tak ustalonego kosztu jednego cyklu prania oraz liczby cykli przypisanej do danej kategorii stanowisk, wynikającej z częstotliwości wymiany odzieży na stanowiskach tej kategorii.

Kalkulacja, wraz ze wskazaniem cen jednostkowych, ich źródeł i dat pozyskania, stanowi załącznik do zarządzenia Wnioskodawcy, podlega corocznej weryfikacji pod kątem aktualności i adekwatności względem rzeczywistych kosztów oraz zostanie okazana organowi na wezwanie. Wnioskodawca nie wnosi o ocenę wysokości poszczególnych pozycji kalkulacji ani łącznej kwoty ekwiwalentu. Przedmiotem wniosku jest wyłącznie kwalifikacja prawna świadczenia ustalonego opisaną wyżej metodą.

10. Liczba cykli i wysokość ekwiwalentu Liczbę cykli prania w miesiącu dla każdej kategorii stanowisk określa tabela norm przydziału odzieży i obuwia roboczego, sporządzona na podstawie pisemnej opinii służby bezpieczeństwa i higieny pracy.

Dla stanowisk, na których odzież podlega wymianie codziennie, liczba cykli odpowiada normatywowi dwudziestodniowego miesiąca pracy, przyjętemu przez Sąd Okręgowy w Gdańsku w wyroku z 14 listopada 2024 r., sygn. VII U 2117/23. Dla stanowisk, na których odzież podlega wymianie raz w tygodniu, liczba cykli odpowiada częstotliwości uznanej za minimalną przez Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 21 maja 2019 r., sygn. III AUa 1002/18. Miesięczna wysokość ekwiwalentu dla każdej kategorii stanowisk wynika z załącznika do zarządzenia Wnioskodawcy i jest iloczynem kosztu jednego cyklu prania oraz liczby cykli przypisanej do tej kategorii.

Na stanowiskach, na których odzież robocza nie jest przydzielana, ekwiwalent nie przysługuje. 11. Zasady wypłaty i pomniejszania Ekwiwalent będzie wypłacany miesięcznie, jako odrębna pozycja na liście płac albo w rozliczeniu z tytułu umowy zlecenia, z adnotacją wskazującą tytuł wypłaty. Wysokość ekwiwalentu będzie kalkulowana comiesięcznie, proporcjonalnie do liczby dni faktycznie przepracowanych w danym miesiącu i wymagających korzystania z odzieży roboczej, odpowiadającej liczbie cykli prania przyjętej w kalkulacji stawki dla danej kategorii stanowisk.

Kwotę należną za dany miesiąc ustala się jako iloraz stawki miesięcznej i liczby dni pracy przewidzianych dla danej osoby w tym miesiącu, pomnożony przez liczbę dni faktycznie przepracowanych. Podstawą pomniejszenia jest liczba cykli prania, które w danym miesiącu nie wystąpiły, a nie sama obecność w pracy. Za dni urlopu, niezdolności do pracy oraz innej nieobecności ekwiwalent nie przysługuje, ponieważ w tych okresach odzież robocza nie jest używana i koszt jej prania nie powstaje.

12. Ekwiwalent za używanie odzieży własnej Na stanowiskach administracyjno-biurowych i handlowych, to jest na stanowiskach niezwiązanych z bezpośrednią obsługą maszyn ani z pracami powodującymi intensywne brudzenie lub skażenie odzieży, Wnioskodawca będzie mógł dopuścić, za pisemną zgodą, używanie przez osobę zatrudnioną odzieży własnej spełniającej wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy. W takim przypadku wypłacany będzie odrębny ekwiwalent za używanie odzieży własnej, ustalany metodą amortyzacyjną jako iloraz ceny rynkowej danego elementu odzieży i okresu jego używalności, powiększony o narzut na ponadnormatywne zużycie w warunkach pracy zawodowej.

Osobie, której dopuszczono używanie odzieży własnej, nie przysługuje za ten sam okres ekwiwalent za pranie odzieży roboczej. Na stanowiskach produkcyjnych używanie odzieży własnej nie będzie dopuszczalne, zgodnie z art. 2377 § 3 Kodeksu pracy. 13. Podstawa wewnętrzna i dokumentacja Zasady przydziału odzieży roboczej oraz ustalania i wypłaty ekwiwalentu określi zarządzenie Wnioskodawcy w sprawie ustalenia norm przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz zasad wypłaty ekwiwalentu za ich pranie i za używanie odzieży własnej, wydane na podstawie art. 2377, art. 2378 § 1 oraz art. 2379 § 2 i § 3 Kodeksu pracy, po konsultacji z pracownikami w trybie art. 23711a Kodeksu pracy.

Wobec pracowników zasady te powtarza załącznik do regulaminu wynagradzania, a wobec zleceniobiorców załącznik do regulaminu zasad wynagradzania zleceniobiorców, stanowiącego załącznik do aneksu do umowy zlecenia. Zleceniobiorca potwierdza zapoznanie się z jego treścią pisemnym oświadczeniem składanym przed rozpoczęciem wykonywania zlecenia. Wnioskodawca będzie prowadził imienną kartę ewidencji wyposażenia, listę osób uprawnionych do ekwiwalentu oraz dokumentację kalkulacyjną obejmującą założenia kosztowe wraz z wydrukami taryf opatrzonymi datą.

14. Weryfikacja i aktualizacja Wnioskodawca nie będzie wymagał od osób zatrudnionych przedstawiania paragonów ani faktur dokumentujących poszczególne prania. Przyjęte ceny i warunki rynkowe będą podlegały corocznej rewizji pod kątem aktualności i adekwatności względem rzeczywistych kosztów, a zmiana stawek nastąpi w drodze zmiany zarządzenia. Jeżeli osoby zatrudnione zgłoszą, że rzeczywiście ponoszone przez nie koszty prania są wyższe niż przyjęte w kalkulacji, w szczególności z uwagi na korzystanie z usług pralni lub brak warunków do prania w miejscu zamieszkania, wysokość ekwiwalentu zostanie podwyższona w drodze zmiany zarządzenia, do poziomu wynikającego z cen usług pralniczych.

15. Wyjaśnienia uzupełniające Poniższe wyjaśnienia stanowią element opisu zdarzenia przyszłego i zostały przedstawione w celu uniknięcia potrzeby wezwania do uzupełnienia wniosku. a) Ekwiwalent nie będzie stanowić elementu należnego osobom zatrudnionym wynagrodzenia za pracę ani wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia. Wynagrodzenie wynika wyłącznie z umowy o pracę albo z umowy zlecenia i będzie wypłacane niezależnie od ekwiwalentu. b) Poniesienie wydatku na ekwiwalent nie wpłynie na wysokość wynagrodzenia.

Stawki wynagrodzenia pozostaną całkowicie niezależne od przyznania, podwyższenia lub zaprzestania wypłaty ekwiwalentu. c) Ani w umowach o pracę, ani w umowach zlecenia, ani w aneksach do nich nie zostanie wskazane, że ekwiwalent stanowi element wynagrodzenia. Ekwiwalent uregulowany jest odrębnie, w zarządzeniu oraz w załącznikach do regulaminów, jako świadczenie niebędące składnikiem wynagrodzenia. d) Na dzień złożenia wniosku Wnioskodawca nie poniósł jeszcze wydatków objętych wnioskiem. Zostaną one poniesione po wdrożeniu zarządzenia.

Wniosek dotyczy wyłącznie zdarzenia przyszłego. e) Ekwiwalent będzie przysługiwał wyłącznie osobom, którym przydzielono odzież roboczą na podstawie przesłanek z art. 2377 § 1 Kodeksu pracy. Nie będzie wypłacany za pranie odzieży własnej używanej zamiast roboczej ani za pranie ubioru służbowego. f) Wysokość ekwiwalentu nie będzie ustalana ryczałtowo w oderwaniu od kosztów. Jest iloczynem kosztu jednego cyklu prania, ustalonego przez zespół Wnioskodawcy w oparciu o taryfy i ceny rynkowe obowiązujące w lokalizacji zakładu, oraz liczby cykli prania wynikającej z częstotliwości wymiany odzieży na danej kategorii stanowisk.

Kalkulacja stanowi załącznik do zarządzenia Wnioskodawcy. g) W wariancie prania wykonywanego w miejscu zamieszkania osoby zatrudnione nie będą dokumentowały kosztów, ponieważ pranie będzie wykonywane przy użyciu własnego sprzętu i środków, wspólnie z odzieżą prywatną, a wyodrębnienie kosztu przypadającego na pojedyncze pranie odzieży roboczej nie jest w takich warunkach możliwe w drodze dokumentów księgowych.

W wariancie prania w pralni zewnętrznej wnioskodawca również nie będzie wymagał przedstawiania paragonów ani faktur, ponieważ wysokość ekwiwalentu ustalana jest według cenników pralni obsługujących lokalizację zakładu, a nie według rachunku przedstawionego przez poszczególną osobę. h) Ekwiwalent nie będzie wypłacany za okresy, w których odzież robocza nie jest używana. i) Odzież robocza objęta ekwiwalentem stanowi własność Wnioskodawcy i podlega zwrotowi po zakończeniu zatrudnienia lub współpracy. j) Zleceniobiorcy wykonują czynności w zakładzie pracy Wnioskodawcy, wobec czego obowiązek zapewnienia im bezpiecznych i higienicznych warunków pracy obciąża Wnioskodawcę na podstawie art. 304 § 1 w związku z art. 207 § 2 Kodeksu pracy.

Zasady przyznawania ekwiwalentu są dla nich tożsame z zasadami obowiązującymi pracowników wykonujących te same czynności. k) Zleceniobiorcy nie prowadzą pozarolniczej działalności gospodarczej, a przychody z umowy zlecenia stanowią dla nich przychody z działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. l) Wnioskodawca nie oczekuje interpretacji przepisów Kodeksu pracy.

Okoliczności wynikające z tych przepisów zostały przedstawione jako element opisu zdarzenia przyszłego, a przedmiotem wniosku są wyłącznie przepisy prawa podatkowego wskazane w części E, tj. art. 21 ust. 1 pkt 11, art. 32 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. m)Przedmiotem wniosku są obowiązki Wnioskodawcy jako płatnika, to jest obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy oraz obowiązek sporządzenia informacji o przychodach. n) Wnioskodawca nie występował dotychczas z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w tym samym zakresie.

Wnioskodawca wskazuje ponadto, że wartość obu ekwiwalentów będzie stanowić dla pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dla zleceniobiorców przychód z działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 13 pkt 8 tej ustawy. Przedmiotem obu pytań jest wyłącznie to, czy przychód ten korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 tej ustawy. 16. Pranie w pralni zewnętrznej na koszt osoby zatrudnionej Wnioskodawca nie określa i nie może narzucić osobom zatrudnionym ani miejsca, ani sposobu wykonania prania odzieży roboczej. Wybór należy wyłącznie do osoby zatrudnionej.

Z informacji przekazywanych Wnioskodawcy przez osoby zatrudnione wynika, że część z nich nie pierze odzieży roboczej w warunkach domowych. Osoby te wskazują, że posiadany przez nie sprzęt domowy nie usuwa zabrudzeń występujących na ich stanowiskach w stopniu pozwalającym na ponowne użycie odzieży, i z tego powodu oddają odzież roboczą do pralni zewnętrznej, pokrywając koszt usługi z własnych środków. Wobec tego Wnioskodawca zebrał cenniki trzech pralni obsługujących lokalizację zakładu i przyjął z nich ceny rzeczywiście oferowane za wypranie poszczególnych elementów odzieży roboczej, wybierając w każdej pozycji cenę najniższą.

Na tej podstawie ustalana jest wysokość ekwiwalentu dla osób, które korzystają z pralni, według liczby cykli prania przypisanej do danej kategorii stanowisk. Zestawienie cenników wraz z datą ich pozyskania stanowi załącznik do zarządzenia Wnioskodawcy i podlega aktualizacji nie rzadziej niż raz na dwanaście miesięcy. Wnioskodawca nie zawiera własnej umowy z pralnią i nie zapewnia prania odzieży roboczej. Zlecenie usługi i jej opłacenie pozostają po stronie osoby zatrudnionej. Wnioskodawca nie wnosi o ocenę wysokości przyjętych stawek – przedmiotem pytania jest wyłącznie kwalifikacja prawna ekwiwalentu ustalonego w oparciu o ceny usług pralniczych.

Pytania

1) Czy ekwiwalent pieniężny za pranie odzieży roboczej oraz ekwiwalent pieniężny za używanie odzieży własnej, wypłacane pracownikom na zasadach opisanych w zdarzeniu przyszłym – zarówno wówczas, gdy pranie wykonywane jest przez pracownika w warunkach domowych, jak i wówczas, gdy pracownik oddaje odzież roboczą do pralni zewnętrznej na własny koszt, a wysokość ekwiwalentu ustalana jest na podstawie najniższych cen wynikających z cenników trzech pralni obsługujących lokalizację zakładu – korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec czego na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy na podstawie art. 32 ust. 1 tej ustawy?

2) Czy ekwiwalent pieniężny za pranie odzieży roboczej oraz ekwiwalent pieniężny za używanie odzieży własnej, wypłacane zleceniobiorcom na zasadach opisanych w zdarzeniu przyszłym, w obu wariantach wykonania prania wskazanych w pytaniu nr 1, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec czego na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy na podstawie art. 41 ust. 1 tej ustawy ani obowiązek sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 tej ustawy?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem – w zakresie pytania nr 1 – oba ekwiwalenty wypłacane pracownikom korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec czego Wnioskodawca nie jest zobowiązany do poboru zaliczki na podatek dochodowy. Przepis ten zwalnia od podatku świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Obie przesłanki są spełnione.

Świadczenie przysługuje na podstawie art. 2379 § 3 Kodeksu pracy, który przewiduje wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w wysokości kosztów poniesionych przez pracownika, jeżeli pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, a w zakresie odzieży własnej na podstawie art. 2377 § 2 i § 4 Kodeksu pracy. Zasady przyznawania wynikają z tych przepisów oraz z wydanego na ich podstawie zarządzenia Wnioskodawcy. Świadczenie zachowuje charakter ekwiwalentu, a nie stałej kwoty oderwanej od kosztu.

Jego wysokość została ustalona jako iloczyn jednostkowego kosztu jednego cyklu prania, obliczonego pozycja po pozycji na podstawie rzeczywistych cen jednostkowych wynikających z taryf i cen rynkowych, oraz liczby cykli przypisanej do danej kategorii stanowisk, wynikającej z częstotliwości wymiany odzieży na stanowiskach tej kategorii. Kwota jest zróżnicowana między kategoriami, podlega proporcjonalnemu pomniejszeniu za okresy, w których odzież nie jest używana, i podlega corocznej weryfikacji. Brak obowiązku dokumentowania kosztów przez pracownika nie pozbawia świadczenia charakteru ekwiwalentu.

Stanowisko to potwierdza wyrok Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2017 r., sygn. II UK 198/16, OSNP 2013/6/79, w którym Sąd wskazał, że ekwiwalent oznacza nie tylko równowartość, lecz także odpowiednik, a odpowiedni i równoważny to współmierny, niekoniecznie równy.

Uwzględnienie w kalkulacji nakładu pracy własnej osoby zatrudnionej znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z 23 listopada 2017 r., sygn. VIII Pa 39/17, w którym sąd uznał, że koszty pracy związane z wykonaniem prania powinny być uwzględnione w kwocie należnego pracownikowi ekwiwalentu, ponieważ pracownik musi przeznaczyć na pranie swój czas poza godzinami pracy, oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 1998 r., sygn. I SA/Lu 392/97, przywołanym w wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z 23 listopada 2017 r., sygn. VIII Pa 89/17, zgodnie z którym ekwiwalent pieniężny z tytułu prania odzieży roboczej powinien być ustalony w kwotach realnych, z uwzględnieniem nakładu pracy oraz aktualnych kosztów energii, wody i środków piorących.

Prawidłowość ustalania wysokości ekwiwalentu w oparciu o ceny rynkowe oraz brak obowiązku indywidualnego dokumentowania kosztów potwierdzają również wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 marca 2015 r., sygn. III AUa 533/14, w którym sąd uznał za prawidłową wysokość ekwiwalentu ustaloną w oparciu o ceny rynkowe obowiązujące w pralniach świadczących usługi w regionie, oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 1 sierpnia 2018 r., sygn. III AUa 631/17, w którym sąd stwierdził, że brak jest podstaw do nakładania na pracowników obowiązku dokumentowania poniesionych kosztów prania, i odrzucił wymóg przedstawiania przez płatnika szczegółowych kalkulacji dla każdego ubezpieczonego.

Zwolnienie obejmuje oba warianty wykonania prania. Artykuł 2379 § 3 Kodeksu pracy przewiduje wypłatę ekwiwalentu w wysokości kosztów poniesionych przez pracownika i nie określa ani sposobu, ani miejsca wykonania prania; pracodawca nie ma podstawy prawnej, by narzucić osobie zatrudnionej pranie w warunkach domowych. Jeżeli osoba zatrudniona oddaje odzież do pralni i pokrywa koszt usługi z własnych środków, koszt ten jest kosztem rzeczywiście poniesionym, a ekwiwalent odpowiadający cenie usługi jest ekwiwalentem w ścisłym znaczeniu tego pojęcia – jego wysokość nie jest wynikiem szacunku, lecz ceny rynkowej.

Ustalanie wysokości ekwiwalentu w oparciu o ceny usług pralniczych odpowiada metodzie przyjętej przez Sąd Okręgowy w Gdańsku w wyroku z 14 listopada 2024 r., sygn. VII U 2117/23, w którym sąd zaakceptował stawki ustalone na podstawie najniższych ofert lokalnych pralni przemnożonych przez normatyw dwudziestodniowego miesiąca pracy. Przyjęcie w każdej pozycji ceny najniższej spośród trzech zebranych oznacza, że kalkulacja opiera się na wartości najniższej z dostępnych na rynku lokalnym.

Wnioskodawca nie zawiera przy tym własnej umowy z pralnią i nie zapewnia prania odzieży roboczej – zlecenie usługi i jej opłacenie pozostają po stronie osoby zatrudnionej, wobec czego przesłanka z art. 2379 § 3 Kodeksu pracy pozostaje spełniona również w tym wariancie. Państwa zdaniem – w zakresie pytania nr 2 – oba ekwiwalenty wypłacane zleceniobiorcom również korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec czego Wnioskodawca nie jest zobowiązany do poboru zaliczki na podstawie art. 41 ust. 1 tej ustawy ani do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 tej ustawy.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ogranicza zwolnienia do pracowników. Posługuje się kryterium przedmiotowym, to jest przysługiwaniem świadczenia na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, a nie kryterium podstawy zatrudnienia. Obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy osobom fizycznym wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę wynika wprost z art. 304 § 1 w związku z art. 207 § 2 Kodeksu pracy. Obowiązki w zakresie określonym przez Wnioskodawcę ciążą również na zleceniobiorcy na podstawie art. 3041 Kodeksu pracy.

Zleceniobiorcy wykonują czynności w zakładzie pracy Wnioskodawcy, w tym samym środowisku i przy narażeniu na te same czynniki zabrudzenia odzieży, co pracownicy wykonujący analogiczne czynności. Za taką wykładnią przemawia charakter samego zwolnienia. Przepis posługuje się kryterium przedmiotowym – przysługiwaniem świadczenia na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy – i nie zawiera żadnego zastrzeżenia podmiotowego.

Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do zróżnicowania sytuacji podatkowej osób wykonujących te same czynności, w tym samym miejscu i w tych samych warunkach, wyłącznie ze względu na podstawę zatrudnienia, mimo że obowiązek zapewnienia im bezpiecznych i higienicznych warunków pracy jest identyczny i wynika z art. 304 § 1 w związku z art. 207 § 2 Kodeksu pracy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji (...), w której organ uznał za prawidłowe stanowisko przedsiębiorcy w sprawie wyłączenia ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej zarówno wobec pracowników tymczasowych, jak i zleceniobiorców.

Interpretacja ta dotyczy wprawdzie podstawy wymiaru składek, odnosi się jednak do tego samego świadczenia i potwierdza, że przyznanie ekwiwalentu osobie wykonującej pracę na innej podstawie niż stosunek pracy mieści się w ramach obowiązków wynikających z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy. Pozostałe argumenty przedstawione w stanowisku do pytania nr 1, dotyczące ekwiwalentnego charakteru świadczenia oraz metody ustalenia jego wysokości, zachowują aktualność również w odniesieniu do zleceniobiorców.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy: Źródłami przychodów są: - stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta; - działalność wykonywana osobiście.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Według art. 11 ust. 2 ww. ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

W myśl art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Podkreślenia wymaga, że o tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy (i innych stosunków wymienionych w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik w rozumieniu ust. 4 tego artykułu, czy także inna osoba, niezwiązana z pracodawcą.

Stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

W świetle art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od: a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością, c) przedsiębiorstwa w spadku – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9. Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy: Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność w zakresie produkcji mebli, obejmującą w szczególności przygotowanie i obróbkę elementów konstrukcyjnych, prace tapicerskie, klejenie, szycie i konfekcjonowanie pokryć oraz montaż i pakowanie wyrobu gotowego.

Na terenie zakładu funkcjonują hala produkcyjna, szwalnia, strefa klejenia i tapicerowania, magazyn surowca oraz magazyn wyrobu gotowego. Wstęp na halę produkcyjną jest dopuszczalny wyłącznie w odzieży roboczej. Zatrudniają Państwo pracowników na podstawie umów o pracę oraz współpracują z osobami fizycznymi wykonującymi umowy zlecenia i umowy o świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, nieprowadzącymi pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zleceniobiorcy wykonują czynności w Państwa zakładzie pracy, w tym samym środowisku pracy i przy narażeniu na te same czynniki zabrudzenia odzieży, co pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę wykonujący analogiczne czynności. Pracownikom oraz zleceniobiorcom będą Państwo wypłacać ekwiwalent pieniężny za pranie odzieży roboczej i ekwiwalent pieniężny za używanie odzieży własnej. Ekwiwalent będzie przysługiwał wyłącznie osobom, którym przydzielono odzież roboczą na podstawie przesłanek z art. 2377 § 1 Kodeksu pracy. Ekwiwalent nie będzie stanowić elementu należnego osobom zatrudnionym wynagrodzenia za pracę ani wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia.

Odzież robocza będzie przydzielana nieodpłatnie osobom zatrudnionym na stanowiskach, na których odzież własna uległaby znacznemu zabrudzeniu albo na których wymagają tego względy sanitarne lub technologiczne – na podstawie przesłanek określonych w art. 2371 § 1 Kodeksu pracy. Odzież ta nie jest ubiorem służbowym, ani odzieżą o charakterze wizerunkowym. Wobec zleceniobiorców obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy wynika z art. 304 § 1 w związku z art. 207 § 2 Kodeksu pracy, a obowiązki w zakresie określonym przez Państwa ciążą również na zleceniobiorcy na podstawie art. 3041 Kodeksu pracy.

Odzież robocza objęta ekwiwalentem nie jest odzieżą, która w wyniku stosowania w procesie pracy uległa skażeniu środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi w rozumieniu art. 23710 § 1 Kodeksu pracy. Nie będą mieli Państwo możliwości zapewnienia prania odzieży roboczej we własnym zakresie, ani nie będą zawierać umów z zewnętrznym usługodawcą pralniczym. Czynności prania będą wykonywane przez osoby zatrudnione, za ich uprzednią pisemną zgodą, w zamian za ekwiwalent pieniężny. Nie będzie możliwe dokumentowanie przez osoby zatrudnione kosztów ponoszonych comiesięcznie z tego tytułu.

Ekwiwalent będzie wypłacany miesięcznie, jako odrębna pozycja na liście płac albo w rozliczeniu z tytułu umowy zlecenia, z adnotacją wskazującą tytuł wypłaty. Wysokość ekwiwalentu będzie kalkulowana comiesięcznie, proporcjonalnie do liczby dni faktycznie przepracowanych w danym miesiącu i wymagających korzystania z odzieży roboczej, odpowiadającej liczbie cykli prania przyjętej w kalkulacji stawki dla danej kategorii stanowisk. Kwotę należną za dany miesiąc ustala się jako iloraz stawki miesięcznej i liczby dni pracy przewidzianych dla danej osoby w tym miesiącu, pomnożony przez liczbę dni faktycznie przepracowanych.

Podstawą pomniejszenia jest liczba cykli prania, które w danym miesiącu nie wystąpiły, a nie sama obecność w pracy. Za dni urlopu, niezdolności do pracy oraz innej nieobecności ekwiwalent nie przysługuje, ponieważ w tych okresach odzież robocza nie jest używana i koszt jej prania nie powstaje. Na stanowiskach administracyjno-biurowych i handlowych, to jest na stanowiskach niezwiązanych z bezpośrednią obsługą maszyn ani z pracami powodującymi intensywne brudzenie lub skażenie odzieży, będą mogli Państwo dopuścić, za pisemną zgodą, używanie przez osobę zatrudnioną odzieży własnej spełniającej wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy.

W takim przypadku wypłacany będzie odrębny ekwiwalent za używanie odzieży własnej, ustalany metodą amortyzacyjną jako iloraz ceny rynkowej danego elementu odzieży i okresu jego używalności, powiększony o narzut na ponadnormatywne zużycie w warunkach pracy zawodowej. Osobie, której dopuszczono używanie odzieży własnej, nie przysługuje za ten sam okres ekwiwalent za pranie odzieży roboczej. Na stanowiskach produkcyjnych używanie odzieży własnej nie będzie dopuszczalne, zgodnie z art. 2377 § 3 Kodeksu pracy.

Zasady przydziału odzieży roboczej oraz ustalania i wypłaty ekwiwalentu określi Państwa zarządzenie w sprawie ustalenia norm przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz zasad wypłaty ekwiwalentu za ich pranie i za używanie odzieży własnej, wydane na podstawie art. 2377, art. 2378 § 1 oraz art. 2379 § 2 i § 3 Kodeksu pracy, po konsultacji z pracownikami w trybie art. 23711a Kodeksu pracy. Wobec pracowników zasady te wskazuje załącznik do regulaminu wynagradzania, a wobec zleceniobiorców załącznik do regulaminu zasad wynagradzania zleceniobiorców, stanowiącego załącznik do aneksu do umowy zlecenia.

Zleceniobiorca potwierdza zapoznanie się z jego treścią pisemnym oświadczeniem składanym przed rozpoczęciem wykonywania zlecenia. Będą prowadzili Państwo imienną kartę ewidencji wyposażenia, listę osób uprawnionych do ekwiwalentu oraz dokumentację kalkulacyjną obejmującą założenia kosztowe wraz z wydrukami taryf opatrzonymi datą.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wyjaśniam, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. W tym miejscu należy pokreślić, że wszelkie zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową.

Wykluczone jest w tym wypadku stosowanie wykładni rozszerzającej jak i zawężającej. Zagadnienia dotyczące dostarczania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, a także związanych z tym wypłat ekwiwalentów pieniężnych reguluje Dział X „Bezpieczeństwo i higiena pracy”, Rozdział IX „Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze” ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1245 ze zm.). Zgodnie z art. 207 § 2 tej ustawy: Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki.

W szczególności pracodawca jest obowiązany: 1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy; 2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń; 3) reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki wykonywania pracy; 4) zapewnić rozwój spójnej polityki zapobiegającej wypadkom przy pracy i chorobom zawodowym uwzględniającej zagadnienia techniczne, organizację pracy, warunki pracy, stosunki społeczne oraz wpływ czynników środowiska pracy; 5) uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, pracownic w ciąży lub karmiących dziecko piersią oraz pracowników niepełnosprawnych w ramach podejmowanych działań profilaktycznych; 6) zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez organy nadzoru nad warunkami pracy; 7) zapewniać wykonanie zaleceń społecznego inspektora pracy.

Zgodnie z art. 211 ww. Kodeksu: Przestrzeganie przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy jest podstawowym obowiązkiem pracownika.

W szczególności pracownik jest obowiązany: 1) znać przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, brać udział w szkoleniu i instruktażu z tego zakresu oraz poddawać się wymaganym egzaminom sprawdzającym; 2) wykonywać pracę w sposób zgodny z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosować się do wydawanych w tym zakresie poleceń i wskazówek przełożonych; 3) dbać o należyty stan maszyn, urządzeń, narzędzi i sprzętu oraz o porządek i ład w miejscu pracy; 4) stosować środki ochrony zbiorowej, a także używać przydzielonych środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, zgodnie z ich przeznaczeniem; 5) poddawać się wstępnym, okresowym i kontrolnym oraz innym zaleconym badaniom lekarskim i stosować się do wskazań lekarskich; 6) niezwłocznie zawiadomić przełożonego o zauważonym w zakładzie pracy wypadku albo zagrożeniu życia lub zdrowia ludzkiego oraz ostrzec współpracowników, a także inne osoby znajdujące się w rejonie zagrożenia, o grożącym im niebezpieczeństwie; 7) współdziałać z pracodawcą i przełożonymi w wypełnianiu obowiązków dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy.

Zgodnie z art. 233 Kodeksu pracy: Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higieniczno-sanitarne oraz dostarczyć niezbędne środki higieny osobistej. W myśl art. 2376 § 1 i § 3 ww. ustawy: § 1. Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. § 3. Pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach.

Stosownie do postanowień art. 2377 Kodeksu pracy: § 1. Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach: 1) jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu; 2) ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. § 2. Pracodawca może ustalić stanowiska, na których dopuszcza się używanie przez pracowników, za ich zgodą, własnej odzieży i obuwia roboczego, spełniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy. § 3. Przepis § 2 nie dotyczy stanowisk, na których są wykonywane prace związane z bezpośrednią obsługą maszyn i innych urządzeń technicznych albo prace powodujące intensywne brudzenie lub skażenie odzieży i obuwia roboczego środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi. § 4. Pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego, zgodnie z § 2, pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny.

Zgodnie z art. art. 2378 § 1 ww. Kodeksu: § 1. Pracodawca ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie na określonych stanowiskach jest niezbędne w związku z art. 2376 § 1 i art. 2377 § 1, oraz przewidywane okresy użytkowania odzieży i obuwia roboczego. § 2. Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, o których mowa w art. 2376 § 1 i art. 2377 § 1, stanowią własność pracodawcy.

Ponadto na podstawie art. 2379 § 2 i § 3 Kodeksu pracy: § 2. Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie. § 3. Jeżeli pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, czynności te mogą być wykonywane przez pracownika, pod warunkiem wypłacania przez pracodawcę ekwiwalentu pieniężnego w wysokości kosztów poniesionych przez pracownika.

W myśl art. 23710 § 1 ww. ustawy: Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, które w wyniku stosowania w procesie pracy uległy skażeniu środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi, były przechowywane wyłącznie w miejscu przez niego wyznaczonym.

Art. 304 § 1 Kodeksu pracy wskazuje natomiast, że: Pracodawca jest obowiązany zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, o których mowa w art. 207 § 2, osobom fizycznym wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, a także osobom prowadzącym w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę na własny rachunek działalność gospodarczą.

W myśl art. 304 § 3 Kodeksu pracy: Obowiązki określone w art. 207 § 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorców niebędących pracodawcami, organizujących pracę wykonywaną przez osoby fizyczne: 1) na innej podstawie niż stosunek pracy; 2) prowadzące na własny rachunek działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 3041 Kodeksu pracy: Obowiązki, o których mowa w art. 211, w zakresie określonym przez pracodawcę lub inny podmiot organizujący pracę, ciążą również na osobach fizycznych wykonujących pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę lub inny podmiot organizujący pracę, a także na osobach prowadzących na własny rachunek działalność gospodarczą, w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę lub inny podmiot organizujący pracę.

Z powołanych powyżej przepisów Kodeksu pracy wynika, że zarówno dostarczenie pracownikowi odzieży roboczej i obuwia, jak również ich konserwacja, pranie, naprawa, odpylanie i odkażanie jest obowiązkiem pracodawcy. Jeżeli pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, czynności te mogą być wykonywane przez pracownika, pod warunkiem wypłacania przez pracodawcę ekwiwalentu pieniężnego. W sytuacji natomiast gdy pracodawca dopuszcza używanie przez pracowników własnej odzieży i obuwia, za ich zgodą, wówczas zobowiązany jest do wypłaty stosownego ekwiwalentu pieniężnego.

Za używanie własnej odzieży i obuwia pracownicy mają prawo otrzymać ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny, natomiast za pranie odzieży roboczej w wysokości poniesionych przez pracownika kosztów. Zgodnie z definicją słownikową „ekwiwalent” oznacza rzecz zastępującą inną rzecz o równej wartości, odpowiednik, równoważnik (Współczesny słownik języka polskiego, Dunaj B. Warszawa 2007). Należy zauważyć, że wysokość ekwiwalentu może być ustalona także w sposób inny, niż tylko na podstawie dokumentów przedłożonych przez pracowników. Jako ekwiwalent, wypłacane pracownikom kwoty mają stanowić rekompensatę kosztów przez nich poniesionych.

Wysokość kosztów może być także ustalana w wewnętrznym zarządzeniu pracodawcy – jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Idąc dalej, i analizując powyższe przepisy Kodeksu pracy, należy wskazać, że skoro jego art. 207 § 2 w związku z art. 304 § 1 zawiera jedynie ogólne wytyczne dotyczące obowiązku zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy osobom wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy (przepisy nie rozstrzygają, w jaki sposób ten obowiązek ma być zrealizowany), można przyjąć, że w konkretnym przypadku przedsiębiorca może uznać za konieczne przyznanie zleceniobiorcy świadczeń.

Przy podejmowaniu decyzji przedsiębiorca powinien kierować się przede wszystkim warunkami oraz charakterem prac, jakie wykonywane będą w ramach umów cywilnoprawnych. Warto też zwrócić uwagę, że do zleceniobiorcy ma zastosowanie art. 211 w zw. z art. 3041 Kodeksu pracy wskazujący, że obowiązki, o których mowa w art. 211 – w zakresie określonym przez pracodawcę lub inny podmiot organizujący pracę, ciążą również na osobach fizycznych wykonujących pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę lub inny podmiot organizujący pracę.

Wobec tego, przedsiębiorca lub inny podmiot organizujący pracę ma obowiązek zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy zarówno osobom zatrudnionym przez niego na podstawie umowy o pracę, jak i na podstawie umowy zlecenia. Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do zróżnicowania sytuacji podatkowej osób wykonujących te same czynności, w tym samym miejscu i w tych samych warunkach, wyłącznie ze względu na podstawę zatrudnienia.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzam, że wypłacane pracownikom, na zasadach opisanych we wniosku, kwoty ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej oraz za używanie odzieży własnej, będą stanowić dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przychód ten – zarówno wówczas, gdy pranie wykonywane jest przez pracownika w warunkach domowych, jak i wówczas, gdy pracownik oddaje odzież roboczą do pralni zewnętrznej na własny koszt, a wysokość ekwiwalentu ustalana jest na podstawie najniższych cen wynikających z cenników trzech pralni obsługujących lokalizację zakładu – będzie korzystał ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, na Państwu nie będą ciążyły obowiązki płatnika, wskazane w art. 32 ust. 1 ww. ustawy.

Z kolei, dla zleceniobiorców kwoty ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej oraz za używanie odzieży własnej, wypłacane na zasadach opisanych we wniosku, stanowić będą przychód z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podobnie przychód ten – w obu wariantach wykonania prania – będzie jednak korzystał ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, na Państwu nie będą ciążyły obowiązki płatnika, wynikające z art. 41 ust. 1 ww. ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.