Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 2
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 10

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 22 października 2026 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.628.2025.9.KD

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaUznanie kwot z refaktur za media jako przychód.

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, 1. ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 14 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 802/25 (data doręczenia odpisu prawomocnego orzeczenia 23 lipca 2026 r.); 2. stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Treść wniosku i jego uzupełnienia jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest osobą fizyczną, będącą wspólnikiem Spółki jawnej (…, dalej jako: „Spółka”), której wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne. Wnioskodawca rozlicza się na podstawie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Przeważająca działalność Spółki polega na wynajmie oraz zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Spółka wynajmuje powierzchnie magazynowe swoim kontrahentom na podstawie umowy najmu. Wynagrodzenie Spółki z tytułu najmu powierzchni pobierane jest w formie czynszu, a zapłata odbywa się za pomocą przelewu bankowego na konto wynajmującego (Spółki).

Zgodnie z postanowieniami zawartymi w umowach najmu, oprócz czynszu najmu, najemcy są zobowiązani do pokrywania opłat eksploatacyjnych za zużyte media - energię elektryczną oraz gaz do ocieplenia pomieszczeń. Pomieszczenia wynajmowane przez kontrahentów Spółki posiadają własne podliczniki zużytej energii elektrycznej, najemcy pokrywają opłaty zgodnie z bezpośrednim zużyciem prądu na podstawie odczytów podliczników. Pomieszczenia wynajmowane najemcom są ogrzewane za pomocą pieca na gaz ziemny, zlokalizowanego w kotłowni budynku.

Koszty zużytego gazu są rozdzielane na poszczególnych najemców w zależności od wynajmowanej powierzchni oraz ilości osób przebywających w wynajmowanych pomieszczeniach. Opłatami za zużycie mediów w wynajmowanych pomieszczeniach dostawcy poszczególnych mediów obciążają bezpośrednio Spółkę, która następnie w takiej samej wartości obciąża najemców za pomocą tzw. refaktury. Refaktury są odrębne wobec faktur z tytułu czynszu najmu. Wartość refaktur wystawianych przez Spółkę na rzecz najemców jest każdorazowo tożsama z wartością, którą Spółka została obciążona przez dostawców mediów.

Spółka nie pobiera za tę czynność żadnego wynagrodzenia, nie dolicza również żadnej marży, ani nie osiąga żadnej innej korzyści majątkowej z tego tytułu. Całość kwoty otrzymanej od najemców, Spółka przekazuje na rzecz dostawców mediów. W związku z powyższym, Wnioskodawca ma wątpliwość, co do charakteru otrzymywanego świadczenia, biorąc pod uwagę rozliczanie przychodu Wnioskodawcy otrzymywanego ze Spółki przez Wnioskodawcę jako podatnika.

Pytanie

Czy otrzymywane przez Spółkę, w której Wnioskodawca jest wspólnikiem, kwoty z tytułu zapłaty przez najemców kwot wskazanych na refakturach za zużycie przez nich mediów są przychodem w rozumieniu przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne?

Pana stanowisko w sprawie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że otrzymane przez Spółkę, w której jest wspólnikiem, kwoty z tytułu refaktury mediów zużytych przez najemców nie są Jego przychodem w rozumieniu art. 14 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.; dalej: „u.p.d.o.f. ) w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 776; dalej: „u.z.p.d.f.”).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Za działalność, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., uważa się również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art.

14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f.). Warunkiem uznania, że otrzymane kwoty pieniężne są faktycznie należne i wypełniają dyspozycję z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. jest to, aby stanowiły one dla podatnika przysporzenie o charakterze definitywnym, tzn. takim, który powoduje, że aktywa podatnika ostatecznie się powiększają. Takowego realnego i definitywnego przysporzenia, w ocenie Wnioskodawcy, nie stanowią kwoty otrzymywane przez Spółkę od najemców. Wynika to z faktu, że Spółka nie czerpie z tego tytułu żadnych korzyści, a sama transakcja nie powiększa w żaden sposób aktywów Spółki.

Spółka nie otrzymuje z tytułu refakturowanych mediów wynagrodzenia, nie nalicza również żadnej marży do kwot otrzymanych od najemców, a obowiązek ponoszenia opłat eksploatacyjnych wynika wprost z postanowień umownych. Podkreślić należy również, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. w zw. z art. 6 ust. 1 u.z.p.d.f., do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów zyskania przychodów. Kwoty uzyskane od najemców należą do kategorii zwróconych wydatków, które zostały poczynione na rzecz dostawców mediów.

W związku z tym, że Wnioskodawca rozlicza się na zasadach ryczałtowych, poza sferą rozważań pozostaje kwestia zaliczania danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, gdyż Wnioskodawca nie dokonuje takich odliczeń (zgodnie z art. 12 ust. 2 u.z.p.d.f.). Powyższy przepis potwierdza zasadę, że za przychody mogą być uważane tylko kwoty otrzymane definitywnie, co nie ma miejsca w opisanym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych, spośród których przede wszystkim wskazać należy na: wyrok WSA w Krakowie z 27 października 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 875/22, w którym Sąd stwierdził, że „Dokonując wykładni przepisu art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. w kontekście rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że nie można zatem mówić o powstaniu przychodu, jeżeli kwota należna nie ma charakteru definitywnego przysporzenia. (...) Natomiast za przysporzenie o charakterze realnym i ostatecznym w żadnym wypadku nie można uznać zwrotu Skarżącemu przez najemców kwot z tytułu poniesionych przez Skarżącego wydatków za zużyte przez najemców media.

(...) Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Zatem ustawodawca wprost dostrzegł, że nie można zaliczać do przychodu z działalności gospodarczej zwróconych wydatków, co tylko potwierdza przedstawione rozumienie przychodu podatkowego, jako kwot należnych, które podatnikowi przysługują realnie, definitywnie i trwale”; wyrok WSA w Białymstoku z 20 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Bk 312/24, w którym Sąd stwierdził, że „w pojęciu innych wydatków”, o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. mieszczą się także zwrócone Skarżącemu przez najemców wydatki, jakie poniósł na rzecz gestorów mediów w związku z obciążeniem przez ww. podmioty kosztami z tytułu eksploatacji mediów zużytych przez najemców”; wyrok WSA w Gliwicach z 15 października 2024 r. sygn. akt I SA/G1182/24, w którym Sąd stwierdził, że „Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że wymienione opłaty eksploatacyjne/media związane z użytkowaniem lokalu, do ponoszenia których zobowiązani są zgodnie z zawartymi umowami najmu - najemcy, nie stanowią dla Skarżącego przysporzenia majątkowego.

W zakresie uiszczania powyższych opłat wnioskodawca pełni jedynie rolę pośrednika pomiędzy najemcami a usługodawcami, czyli dostawcami mediów”. Interpretacja indywidualna Rozpatrzyłem Pana wniosek – 17 września 2025 r. wydałem interpretację indywidualną Nr 0113-KDIPT2-1.4011.628.2025.1.KD, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe. Interpretację doręczono Panu 17 września 2025 r. Skarga na interpretację indywidualną 17 października 2025 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (data wpływu do Krajowej Informacji Skarbowej 22 października 2025 r.).

Wniósł Pan o: 1) uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości, 2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Postępowanie przed sądem administracyjnym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną interpretację z 17 września 2025 r. Nr 0113-KDIPT2-1.4011.628.2025.1.KD - wyrokiem z 21 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 802/25. 23 lipca 2026 r. wpłynął do mnie odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wyrok, który uchylił ww. interpretację indywidualną stał się prawomocny od 9 lipca 2026 r. Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.): Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.: • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 21 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 802/25; • ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie Stosownie do art. 1 pkt 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843): Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne: Użyte w ustawie określenie pozarolnicza działalność gospodarcza – oznacza pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.

W myśl art. 5a pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Stosownie do art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; 2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności; 3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne: Osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne: Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e-1g, w tym również gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej „spółką”. Do przychodów przedsiębiorstwa w spadku nie stosuje się przepisu art. 12 ust. 10a.

Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne: Podatek zryczałtowany, o którym mowa w ust. 1, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania. Z opisu sprawy wynika, że Spółka, w której jest Pan wspólnikiem, zajmuje się wynajmem powierzchni magazynowych swoim kontrahentom na podstawie umowy najmu. Przeważająca działalność Spółki polega na wynajmie oraz zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Rozlicza się Pan na podstawie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Wynagrodzenie Spółki z tytułu najmu powierzchni pobierane jest w formie czynszu, a zapłata odbywa się za pomocą przelewu bankowego na konto wynajmującego (Spółki). Zgodnie z postanowieniami zawartymi w umowach najmu, oprócz czynszu najmu, najemcy są zobowiązani do pokrywania opłat eksploatacyjnych za zużyte media - energię elektryczną oraz gaz do ocieplenia pomieszczeń. Pomieszczenia wynajmowane przez kontrahentów Spółki posiadają własne podliczniki zużytej energii elektrycznej, a najemcy pokrywają opłaty zgodnie z bezpośrednim zużyciem prądu na podstawie odczytów podliczników. Pomieszczenia wynajmowane najemcom są ogrzewane za pomocą pieca na gaz ziemny, zlokalizowanego w kotłowni budynku.

Koszty zużytego gazu są rozdzielane na poszczególnych najemców w zależności od wynajmowanej powierzchni oraz ilości osób przebywających w wynajmowanych pomieszczeniach. Opłatami za zużycie mediów w wynajmowanych pomieszczeniach dostawcy poszczególnych mediów obciążają bezpośrednio Spółkę, która następnie w takiej samej wartości obciąża najemców za pomocą tzw. refaktury. Refaktury są odrębne wobec faktur z tytułu czynszu najmu. Wartość refaktur wystawianych przez Spółkę na rzecz najemców jest każdorazowo tożsama z wartością, którą Spółka została obciążona przez dostawców mediów.

Spółka nie pobiera za tę czynność żadnego wynagrodzenia, nie dolicza również żadnej marży, ani nie osiąga żadnej innej korzyści majątkowej z tego tytułu. Całość kwoty otrzymanej od najemców, Spółka przekazuje na rzecz dostawców mediów. Pana wątpliwości dotyczą tego, czy przychody z tytułu zużytych mediów, rozliczane przez Spółkę w formie refaktur wystawianych na podstawie faktur od dostawców mediów, powinny być zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu na podstawie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zgodnie z którym: Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego: Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. W ramach zobowiązania najemcy strony umowy mogą postanowić, że koszty związane z eksploatacją przedmiotu najmu będą rozliczane odrębnie. Świadczenia takie mogą być rozliczane na podstawie tzw. refaktur, not obciążeniowych, bądź w inny umówiony sposób.

W tym miejscu należy odnieść się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 802/25 (dotyczącym przedmiotowej sprawy), w którym wskazano m.in. co następuje: (…) zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolnicza działalność gospodarcza), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przychodem z działalności gospodarczej są zaś m.in. przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f.). Sąd uwzględnił podniesiony w skardze zarzut w zakresie prawa materialnego, albowiem na kanwie przepisu art. 14 ust. 1 i 2 pkt 11 u.p.d.o.f., zgadza się z poglądem wyrażanym nie tylko przez Skarżącego, ale i w orzecznictwie, zgodnie z którym za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego, gdyż przychodem jest określony przyrost majątkowy, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Z konstrukcji podatku dochodowego od osób fizycznych wynika możliwość opodatkowania obejmującego tylko przysporzenia majątkowe o definitywnym charakterze, a nie zwrotnym. Przychód stanowi zaś definitywne przysporzenie majątkowe podatnika, gdy zwiększa jego aktywa bądź zmniejsza pasywa, czyli wiąże się z przyrostem majątkowym o charakterze ostatecznym. Każde więc świadczenie wpływające na rzecz wynajmującego przedsiębiorcy powinno być postrzegane poprzez pryzmat jego definitywnego charakteru, czyli zwiększenia jego własnych aktywów lub pomniejszenia jego własnych pasywów. Objęte zaś wnioskiem świadczenia tytułem mediów ani nie zwiększają aktywów, ani nie zmniejszają pasywów przedsiębiorcy.

Tym samym, zarzut skargi odnoszący się do przepisów prawa materialnego należy ocenić za zasadny. Powyższe znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych: „… prawidłowo zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że przychód uzyskiwany przez podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych musi mieć charakter definitywny. Normatywne pojęcie przychodu ma na gruncie podatku dochodowego, w tym przede wszystkim obciążającego osoby fizyczne, podstawowe znaczenie dla kalkulacji dochodu w ramach rachunku podatkowego. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt II FSK 2632/20 (publ.

CBOSA), pojęcie dochodu ściśle łączy się z pojęciem przychodu, gdyż przychód ma charakter pierwotny względem dochodu, jako że istnienie przychodu w ogóle warunkuje możliwość powstania dochodu. Z kolei podstawą wyliczenia dochodu jest przychód realnie uzyskany przez podatnika. Tym samym istnienie rzeczywistego przychodu podatkowego implikuje w ogóle możliwość uznania danego świadczenia na rzecz każdej osoby fizycznej jako podstawowego elementu obliczenia dochodu lub straty w przypadku zasad ogólnych dotyczących opodatkowania dochodu. Zauważyć także należy, że już z treści nazwy u.z.p.d.o.f. wynika, że dotyczy on „zryczałtowanego podatku dochodowego”.

Tym samym, przychód nie może również być inaczej postrzegany w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla obliczenia podstawy opodatkowania na gruncie u.z.p.d.o.f. W orzecznictwie wielokrotnie wyrażono pogląd, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego, gdyż przychód jest w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. (…) Odnosząc to do realiów rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że Skarżąca pobiera od najemców należne dla przedsiębiorstw przesyłowych opłaty za dostarczane media bez jakiejkolwiek marży.

Otrzymuje zatem ich zwrot od poszczególnych najemców w takiej samej kwocie jaką są oni zobowiązani ponieść za korzystanie z mediów. Podkreślenia wymaga, że w istocie korzystającymi z mediów są najemcy i to oni są zobowiązani do ponoszenia z tego tytułu kosztów, a Skarżąca w istocie jedynie pośredniczy w ich przekazywaniu na rzecz ich gestorów. Kwota zatem otrzymana przez Skarżącą stanowiąca równowartość należności z tytułu zużycia mediów nie jest przysporzeniem majątkowym po jej stronie o charakterze definitywnym, co wyłącza możliwość zakwalifikowania tejże kwoty jako jej przychód w rozumieniu art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f., a w konsekwencji także art. 6 ust. 1 u.zp.d.o.f.

Świadczeniem, który Skarżąca otrzymuje do własnej dyspozycji o definitywnym charakterze jest wobec tego wyłącznie czynsz najmu.” (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 stycznia 2026 r. o sygn. akt II FSK 559/23 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA)). Wobec tego, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz uwzględniając stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 802/25 należy przyjąć, że refakturowane przez Pana na najemców koszty mediów nie stanowią dla Pana przysporzenia.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis sprawy stwierdzić należy, opłaty za media w przypadku ich refakturowania przy najmie opodatkowanym zryczałtowanym podatkiem dochodowym w ramach działalności gospodarczej, nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej. Zatem, Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, bowiem stanowi ona ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 802/25. Niniejsza interpretacja odnosi się tylko i wyłącznie do Pana i nie ma zastosowania do pozostałych wspólników Spółki jawnej.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy przedstawionym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.