Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od pojazdu o przeznaczeniu kempingowym. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 29 września 2026 r. (data wpływu 5 października 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą SALON FRYZJERSKI (…), w zakresie usług fryzjerskich i kosmetycznych. W ramach prowadzonej działalności świadczy usługi zarówno w ramach działalności stacjonarnej, jak również w formie mobilnej, w różnych lokalizacjach. W celu umożliwienia świadczenia usług mobilnych Wnioskodawczyni nabyła 16 listopada 2022 r. pojazd marki (…), na podstawie faktury nr (…), za cenę (…) zł netto oraz (…) zł brutto. Pojazd został zarejestrowany zgodnie z dowodem rejestracyjnym jako pojazd specjalny o przeznaczeniu kempingowym, kategorii M1. Wnioskodawczyni nie kwestionuje sposobu rejestracji pojazdu.
Przedmiotem wniosku jest ustalenie prawidłowej kwalifikacji tego konkretnego pojazdu dla celów podatkowych, z uwzględnieniem jego rzeczywistego przeznaczenia gospodarczego, konstrukcji, wyposażenia oraz sposobu wykorzystywania w prowadzonej działalności. 1. Konstrukcja i wyposażenie pojazdu. Przedmiotowy pojazd posiada rozbudowaną zabudowę oraz wyposażenie umożliwiające wykonywanie usług bezpośrednio w jego wnętrzu.
Zgodnie ze specyfikacją pojazdu posiada on m.in.: · zabudowę dostosowaną do prowadzenia usług fryzjerskich i kosmetycznych, · miejsce na jedno stanowisko fryzjerskie oraz jedno stanowisko kosmetyczne, · instalację elektryczną, · instalację wodną, · instalację gazową, · dostęp do wody, prądu i gazu, · zbiornik czystej wody o pojemności 105 litrów, · zbiornik szarej wody o pojemności 105 litrów, · instalację grzewczą, · zabudowane meble, · oświetlenie, · zaplecze sanitarne, · wyposażenie umożliwiające funkcjonowanie pojazdu jako samodzielnego miejsca wykonywania usług. Zabudowa oraz wyposażenie usługowe nie są jedynie wyposażeniem przewożonym w pojeździe i każdorazowo rozstawianym poza nim.
Stanowią element jego przestrzeni użytkowej i są przeznaczone do wykonywania usług bezpośrednio wewnątrz pojazdu. Stała zabudowa meblowa nie służy zatem celom mieszkalnym ani turystycznym, lecz stanowi integralny element zaplecza usługowego pojazdu i jest przeznaczona do przechowywania materiałów, kosmetyków oraz sprzętu wykorzystywanego bezpośrednio przy wykonywaniu usług fryzjerskich i kosmetycznych. W szczególności dokumentacja pojazdu wskazuje, że zabudowa została dostosowana doprowadzenia usług fryzjerskich i kosmetycznych, z miejscem na jedno stanowisko fryzjerskie oraz jedno stanowisko kosmetyczne. 2. Rzeczywiste przeznaczenie pojazdu w działalności gospodarczej.
Pomimo formalnego zarejestrowania pojazdu jako pojazdu specjalnego o przeznaczeniu kempingowym, jego wykorzystanie przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej ma charakter usługowy. Pojazd służy jako mobilny, objazdowy punkt usługowy, w którym wykonywane są usługi fryzjerskie i kosmetyczne. Jego funkcja w prowadzonej działalności nie ogranicza się do przemieszczania się z jednej lokalizacji do drugiej. Przemieszczanie pojazdu służy umożliwieniu przeniesienia całego miejsca wykonywania usług do innej lokalizacji, w której mają zostać wykonane usługi. Po dotarciu do miejsca świadczenia usług pojazd pełni funkcję miejsca bezpośredniej obsługi klienta.
Wnioskodawczyni nie wykorzystuje pojazdu jako zwykłego środka transportu, którego zadaniem jest wyłącznie przewóz osób lub sprzętu potrzebnego do wykonania usług poza pojazdem. Usługi fryzjerskie i kosmetyczne są wykonywane bezpośrednio wewnątrz pojazdu. To właśnie możliwość wykonywania usług w jego wnętrzu stanowi podstawową funkcję gospodarczą pojazdu. Zabudowane w pojeździe meble i szafki są wykorzystywane do przechowywania materiałów oraz wyposażenia niezbędnego do świadczenia usług fryzjerskich i kosmetycznych, w szczególności farb, podkładów, podkładów fryzjerskich, kosmetyków, środków do pielęgnacji oraz sprzętu fryzjerskiego i kosmetycznego.
Ich stałe zamontowanie w zabudowie pojazdu pozwala na przechowywanie kompletnego wyposażenia niezbędnego do wykonywania usług i przemieszczanie go wraz z mobilnym punktem usługowym. Dodatkowym argumentem potwierdzającym gospodarczy charakter wykorzystania przedmiotowego pojazdu jest fakt, że Wnioskodawczyni posiada w swoim gospodarstwie domowym odrębny pojazd typu kamper, przeznaczony do prywatnych potrzeb urlopowych, turystycznych i rekreacyjnych. Pojazd ten znajduje się w miejscu zamieszkania Wnioskodawczyni i służy zaspokajaniu Jej prywatnych potrzeb w tym zakresie.
Przedmiotowy pojazd marki (…) jest wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i przechowywany na zabezpieczonym i monitorowanym terenie firmy zajmującej się serwisowaniem pojazdów, w tym kamperów. W ocenie Wnioskodawczyni, okoliczność ta dodatkowo potwierdza faktyczne rozdzielenie funkcji obu pojazdów – prywatnej i gospodarczej. 3. Mobilny i objazdowy charakter punktu usługowego. Pojazd umożliwia świadczenie usług w różnych lokalizacjach, bez konieczności posiadania w każdym z tych miejsc odrębnego lokalu usługowego.
Wnioskodawczyni może przemieścić wyposażone miejsce świadczenia usług do lokalizacji, w której istnieje zapotrzebowanie na usługi fryzjerskie lub kosmetyczne. Tym samym, pojazd stanowi mobilny punkt wykonywania działalności gospodarczej, który może zmieniać miejsce świadczenia usług. Jego przemieszczanie się jest funkcjonalnie podporządkowane działalności usługowej. Nie jest to więc sytuacja, w której pojazd jest wykorzystywany przede wszystkim do dojazdu do klienta, a sama usługa jest wykonywana poza pojazdem. W tym przypadku pojazd jest miejscem wykonywania usługi. 4. Brak prywatnego i turystycznego wykorzystania pojazdu.
Pojazd jest wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie jest wykorzystywany do prywatnych wyjazdów turystycznych ani rekreacyjnych. Nie jest również wykorzystywany do prywatnego transportu osób ani do prywatnych celów noclegowych. Każde wykorzystanie pojazdu związane jest z konkretnym celem gospodarczym, w szczególności z wykonywaniem usług, dojazdem do miejsca wykonywania usług, udziałem w wydarzeniu związanym z działalnością gospodarczą lub inną czynnością pozostającą w związku z prowadzoną działalnością. Wnioskodawczyni traktuje pojazd jako narzędzie prowadzenia działalności gospodarczej, a nie jako pojazd przeznaczony do prywatnego korzystania.
W wyjątkowych przypadkach, gdy realizacja usług wymaga pozostania w odległej lokalizacji do następnego dnia, miejsce noclegowe w pojeździe jest wykorzystywane jako element organizacji realizacji zlecenia, co nie generuje dodatkowych kosztów związanych z noclegiem. 5. Sposób pobierania i użytkowania pojazdu. Nadzór nad użytkowaniem pojazdu sprawuje właściciel działalności gospodarczej. Pojazd jest pobierany z miejsca jego przechowywania i użytkowany na polecenie właściciela oraz w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Po zakończeniu wykonywania usług pojazd jest odstawiany do miejsca przechowywania.
Parking znajdujący się przy salonie jest parkingiem ogólnodostępnym, dlatego ze względów bezpieczeństwa pojazd jest przechowywany w innym, zabezpieczonym i monitorowanym miejscu, na terenie firmy zajmującej się serwisem pojazdów. Taki sposób przechowywania i użytkowania pojazdu ma na celu zapewnienie jego bezpieczeństwa oraz kontrolę nad sposobem jego wykorzystywania. 6. Parametry pojazdu. Przedmiotowy pojazd marki (…) ma długość około 743 cm, szerokość około 230 cm oraz wysokość około 289 cm. Maksymalna masa całkowita pojazdu wynosi 3500 kg. Pojazd jest wyposażony w silnik wysokoprężny oraz spełnia normę emisji spalin Euro.
Powyższe parametry, w połączeniu z rozbudowaną zabudową oraz wyposażeniem usługowym, wskazują na charakter użytkowy pojazdu i jego przystosowanie do pełnienia funkcji samodzielnego miejsca wykonywania usług. 7. Znaczenie pojazdu dla prowadzonej działalności. Pojazd stanowi istotne narzędzie prowadzonej działalności gospodarczej. Bez jego wykorzystania Wnioskodawczyni nie miałaby możliwości świadczenia usług w opisanej powyżej mobilnej formule. Zakup pojazdu był związany z rozwojem działalności poprzez umożliwienie świadczenia usług w różnych miejscach. Pojazd umożliwia dotarcie z kompletnym, wyposażonym miejscem świadczenia usług do lokalizacji, w których mają być wykonywane usługi.
Nie jest zatem wyłącznie środkiem pomocniczym służącym do przemieszczania się. Jego przestrzeń użytkowa stanowi miejsce bezpośredniego wykonywania działalności gospodarczej. 8. Klasyfikacja środka trwałego. Wnioskodawczyni zakwalifikowała przedmiotowy pojazd do rodzaju 743 KŚT – „Samochody specjalne”. Wnioskodawczyni zwraca uwagę, że rodzaj ten obejmuje również pojazdy stanowiące objazdowe punkty usługowe. W ocenie Wnioskodawczyni, właśnie taka funkcja odpowiada rzeczywistemu wykorzystaniu przedmiotowego pojazdu.
Pojazd posiada specjalistyczną zabudowę usługową, stanowisko fryzjerskie, stanowisko kosmetyczne, instalację wodną, instalację elektryczną, instalację gazową, zbiorniki wody, zaplecze sanitarne oraz wyposażenie pozwalające na wykonywanie usług bezpośrednio w jego wnętrzu. Co istotne, specyfikacja pojazdu wskazuje wprost na zabudowę dostosowaną do prowadzenia usług fryzjerskich i kosmetycznych. Wnioskodawczyni nie opiera więc kwalifikacji pojazdu wyłącznie na jego nazwie, rodzaju rejestracji lub oznaczeniu w dokumentach. Podstawą kwalifikacji jest rzeczywista funkcja gospodarcza pojazdu, jego konstrukcja, wyposażenie oraz sposób wykorzystywania.
9. Charakter pojazdu jako objazdowego punktu usługowego. Przedmiotowy pojazd spełnia funkcjonalne cechy objazdowego punktu usługowego, ponieważ: · jest wyposażony w przestrzeń przeznaczoną do świadczenia usług; · posiada stanowisko fryzjerskie i stanowisko kosmetyczne; · posiada instalacje niezbędne do wykonywania usług; · posiada zaplecze umożliwiające samodzielne funkcjonowanie podczas świadczenia usług; · usługi są wykonywane bezpośrednio w jego wnętrzu; · może zmieniać miejsce świadczenia usług; · jego przemieszczanie służy zmianie miejsca wykonywania działalności; · po przybyciu do określonej lokalizacji pojazd pełni funkcję miejsca obsługi klienta.
Ponadto, pomimo formalnego określenia pojazdu jako pojazdu o przeznaczeniu kempingowym, jego konstrukcja i wyposażenie pozwalają na wykorzystywanie go w działalności gospodarczej również jako mobilnego zaplecza organizacyjnego, objazdowego biura lub centrum organizacyjnego podczas imprez i wydarzeń, na których Wnioskodawczyni świadczy usługi. Pojazd może w takich sytuacjach stanowić miejsce organizacji pracy, przygotowania do świadczenia usług oraz zaplecze dla Wnioskodawczyni i pracowników.
Jego przemieszczanie się jest zatem funkcjonalnie podporządkowane prowadzonej działalności gospodarczej, a możliwość wykorzystania przestrzeni pojazdu jako zaplecza działalności stanowi dodatkową funkcję użytkową związaną z prowadzoną działalnością.
W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawczyni pojazd nie powinien być utożsamiany wyłącznie z typowym pojazdem turystycznym, ponieważ w prowadzonej działalności jego zasadniczą funkcją jest świadczenie usług w formie mobilnego, objazdowego punktu usługowego oraz zapewnienie mobilnego zaplecza działalności gospodarczej W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała: 1. Przedmiotem interpretacji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest w szczególności prawidłowa kwalifikacja nabytego pojazdu specjalnego o przeznaczeniu kempingowym do właściwej grupy/rodzaju Klasyfikacji Środków Trwałych oraz ustalenie właściwej stawki amortyzacyjnej, w tym możliwości zastosowania stawki 14% dla KST 743 - samochody specjalne.
2. Zgodnie z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowy pojazd jest przeznaczony do przewozu 4 osób łącznie z kierowcą. Pojazd nie jest przeznaczony do przewozu co najmniej 10 osób. 3. Faktura zakupu została wystawiona na firmę Salon Fryzjerski (…), z siedzibą przy ul. (…), NIP (…), REGON (…). 4. Pojazd został nabyty 16 listopada 2022 r. zgodnie z protokołem przekazania, na podstawie faktury nr (…), na kwotę (…) zł netto oraz (…) brutto z 16 listopada 2022 r. 5. Nabyty pojazd od momentu nabycia spełnia wymogi BHP, sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne niezbędne umożliwiające wykonywanie usług fryzjerskich i kosmetycznych.
Od momentu nabycia pojazd był przystosowany do użytkowania jako pojazd specjalny o przeznaczeniu kempingowym. Pojazd posiada wyposażenie umożliwiające wykonywanie usług, w tym odpowiednie meble i przestrzeń przeznaczoną do przechowywania farb, podwłośników, kosmetyków, narzędzi oraz pozostałego sprzętu fryzjerskiego. Wnioskodawczyni stosuje procedury dotyczące zasad higieny, utrzymania czystości, korzystania z wody, odprowadzania wody zużytej oraz postępowania z odpadami powstającymi w związku ze świadczeniem usług. Pojazd jest wykorzystywany jako mobilne miejsce wykonywania usług fryzjerskich i kosmetycznych.
Wnioskodawczyni posiada dokumentację dotyczącą organizacji i zasad wykonywania usług mobilnych oraz utrzymania odpowiednich warunków higienicznych i sanitarnych. 6. Zakup kampera był bezpośrednio związany z rozwojem prowadzonej działalności gospodarczej oraz zwiększeniem możliwości uzyskiwania przychodów. W związku z rozwojem firmy pojawiło się zapotrzebowanie na świadczenie usług fryzjerskich i kosmetycznych w formie mobilnej, poza siedzibą salonu stacjonarnego. Zakup pojazdu umożliwił Wnioskodawcy rozszerzenie zakresu świadczonych usług, dotarcie do nowych klientów oraz obsługę klientów, którzy z różnych przyczyn nie mogą korzystać z usług wykonywanych w salonie stacjonarnym.
Kamper umożliwia również świadczenie usług podczas imprez okolicznościowych, wesel, koncertów oraz innych wydarzeń, a także wykonywanie usług na rzecz osób starszych i osób z niepełnosprawnościami, które mają trudności z dotarciem do salonu znajdującego się na piętrze budynku. Zakup pojazdu miał zatem na celu zwiększenie dostępności usług, poszerzenie grona odbiorców oraz zwiększenie przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Pojazd stanowi narzędzie wykorzystywane bezpośrednio do świadczenia usług i pozostaje w związku z osiąganiem przychodów z działalności gospodarczej. 7. Pojazd wykorzystywany jest do świadczenia usług mobilnych średnio około 2-3 razy w tygodniu.
8. Pomiędzy poszczególnymi wyjazdami pojazd pozostaje związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kamper jest przechowywany na monitorowanym parkingu firmy zajmującej się serwisowaniem pojazdów, w tym pojazdów typu kamper. Pojazd nie jest przechowywany przy prywatnym miejscu zamieszkania Wnioskodawczyni. W okresach pomiędzy wyjazdami pozostaje w nim wyposażenie niezbędne do prowadzenia mobilnych usług fryzjerskich i kosmetycznych, w szczególności sprzęt fryzjerski, kosmetyki, farby, podwłosniki oraz pozostałe wyposażenie.
W razie potrzeby pojazd jest również przygotowywany do kolejnych wyjazdów służbowych, uzupełniany w materiały i wyposażenie oraz poddawany czynnościom technicznym i organizacyjnym związanym z prowadzoną działalnością. 9. Pojazd wykorzystywany jest przez cały rok, w zależności od potrzeb prowadzonej działalności. Dzięki ogrzewaniu oraz przystosowaniu do użytkowania w okresie poza sezonem letnim możliwe jest świadczenie usług również w miesiącach jesiennych i zimowych. 10. Wnioskodawczyni obsługuje przede wszystkim klientów, którzy regularnie korzystają z usług. Grupa klientów obejmuje około 20-30 osób.
Są to osoby fizyczne, z okolicy miejscowości, gdzie znajduje się salon, z okolicy powiatu, czasami zdarzają się też klienci spoza rejonu. 11. Wyjazdy poza (…) odbywają się orientacyjnie około 10-12 razy w roku. Zazwyczaj są to wyjazdy jednodniowe. Częstotliwość wyjazdów jest uzależniona od zapotrzebowania klientów, rodzaju wykonywanych usług oraz organizowanych wydarzeń. 12. Kamper wykorzystywany jest również w miejscu prowadzenia stacjonarnego salonu fryzjerskiego przy ul. (…) w (…).
W szczególności, pojazd służy do świadczenia usług osobom starszym oraz osobom z niepełnosprawnościami lub ograniczeniami ruchowymi, które mają trudności z wejściem po schodach na piętro, gdzie znajduje się salon stacjonarny. W takich przypadkach usługi wykonywane są w kamperze zaparkowanym przy salonie, co umożliwia obsługę klientów, którzy nie mogą skorzystać z usług w lokalu. Pojazd stanowi zatem narzędzie umożliwiające rozszerzenie zakresu świadczonych usług oraz dotarcie do osób, które ze względu na stan zdrowia lub ograniczoną mobilność nie mogą korzystać z tradycyjnego salonu. 13. Kamper został zakupiony w celu wykorzystywania go w działalności gospodarczej.
Wnioskodawczyni nie wykorzystuje pojazdu do prywatnych wyjazdów turystycznych ani do celów osobistych. Pojazd nie jest udostępniany członkom rodziny ani innym osobom do celów prywatnych. Wnioskodawczyni posiada inny kamper wykorzystywany do celów prywatnych, w tym rekreacyjnych, z którego korzysta podczas rodzinnych podróży. Pojazd objęty wnioskiem jest przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. 14. Pojazd z miejsca jego przechowywania jest co do zasady pobierany przez Wnioskodawczynię.
W sytuacjach organizacyjnych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zdarza się jednak, że pojazd z firmy serwisowej, na której monitorowanym parkingu jest przechowywany, odbiera i przyprowadza do miejsca rozpoczęcia wyjazdu służbowego pracownik. Odbiór pojazdu przez pracownika odbywa się wyłącznie w związku z realizacją obowiązków służbowych i za wiedzą oraz zgodą Wnioskodawczyni. Pracownik nie wykorzystuje pojazdu do celów prywatnych ani nie ma swobody w dysponowaniu pojazdem. Podczas wyjazdów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą pojazdem kieruje Wnioskodawczyni.
Pracownik korzysta z pojazdu jako pasażer oraz wykonuje w nim czynności związane ze świadczeniem usług fryzjerskich i kosmetycznych. Pracownik nie wykorzystuje pojazdu do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Każdorazowe użycie pojazdu pozostaje związane z realizacją konkretnego wyjazdu służbowego, wykonywaniem usług lub czynnościami organizacyjnymi związanymi z działalnością gospodarczą. Dostęp pracownika do pojazdu wynika wyłącznie z wykonywania obowiązków służbowych i nie oznacza możliwości swobodnego korzystania z pojazdu.
15. Kamper został wprowadzony do ewidencji środków trwałych 16 listopada 2022 r. Amortyzacja pojazdu rozpoczęła się w grudniu 2022 r. Pojazd jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej i służy do osiągania przychodów z działalności fryzjerskiej i kosmetycznej. 16. Kamper, o którym mowa we wniosku, jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej. Od momentu nabycia pojazd jest przeznaczony do wykorzystywania w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Przyjęte zasady użytkowania pojazdu określają, że jest on wykorzystywany do wykonywania mobilnych usług fryzjerskich i kosmetycznych, dojazdu do miejsc świadczenia tych usług, przewozu pracowników; sprzętu, materiałów i wyposażenia oraz do organizacji pracy podczas wyjazdów służbowych. Dostęp do pojazdu jest ograniczony, a pojazd jest przechowywany na monitorowanym parkingu firmy serwisującej pojazdy.
Wykorzystanie pojazdu do celów działalności gospodarczej wynika z: · dokumentacji związanej z nabyciem pojazdu, · dokumentacji dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej, · przyjętych procedur dotyczących korzystania z pojazdu, · dokumentacji dotyczącej organizacji mobilnych usług fryzjerskich i kosmetycznych, · zasad przechowywania pojazdu, · zasad dostępu do pojazdu, · wyposażenia pojazdu przeznaczonego do wykonywania usług, · faktycznego sposobu wykorzystywania pojazdu. 17. Od momentu nabycia przyjęto zasady korzystania z pojazdu, zgodnie z którymi pojazd jest przeznaczony wyłącznie do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Pojazd jest przechowywany na monitorowanym parkingu, a jego pobrania może dokonać Wnioskodawczyni lub pracownik za zgodą właściciela. 18. Wnioskodawczyni od momentu nabycia pojazdu podejmuje działania mające na celu wykluczenie jego wykorzystania do celów prywatnych.
W szczególności: · pojazd jest przechowywany na monitorowanym parkingu firmy zajmującej się serwisowaniem pojazdów, · pojazd nie jest przechowywany przy miejscu zamieszkania Wnioskodawczyni, · pojazd pobiera wyłącznie Wnioskodawczyni lub pracownik za zgodą właściciela, · pracownicy i członkowie rodziny nie mają możliwości samodzielnego pobrania pojazdu, · użycie pojazdu następuje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, · wyposażenie znajdujące się w pojeździe służy wykonywaniu usług oraz organizacji pracy, · przyjęto zasady użytkowania pojazdu wykluczające jego wykorzystanie do celów prywatnych, · pojazd nie jest wyposażony w system GPS.
Ze względu na konstrukcję i wyposażenie pojazdu typu kamper może on pełnić funkcję noclegową, żywieniową oraz transportową. Funkcje te mogą być wykorzystywane również w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W przypadku wykonywania usług w miejscowościach oddalonych od siedziby firmy, co przypadku Wnioskodawczyni jeszcze się nie zdarzyło, jeżeli realizacja usług wymaga pozostania na miejscu przez kolejny dzień, Wnioskodawczyni oraz pracownik mogą korzystać z części noclegowej pojazdu. Rozwiązanie to pozwala na kontynuowanie świadczenia usług kolejnego dnia bez konieczności ponoszenia kosztów zakwaterowania w hotelu.
Pojazd może również służyć do transportu Wnioskodawczyni, pracownika oraz wyposażenia i materiałów niezbędnych do wykonania usług. Funkcja żywieniowa może być wykorzystywana podczas wyjazdów służbowych, w szczególności przy realizacji usług trwających dłużej niż jeden dzień. Wskazane funkcje są wykorzystywane wyłącznie w związku z realizacją wyjazdów służbowych i wykonywaniem działalności gospodarczej. Nie są wykorzystywane do prywatnych wyjazdów wypoczynkowych lub rekreacyjnych. Częstotliwość korzystania z funkcji noclegowej, żywieniowej i transportowej jest uzależniona od liczby i charakteru wyjazdów służbowych oraz odległości od miejsca prowadzenia działalności.
19. Od momentu nabycia przedmiotowego pojazdu Wnioskodawczyni nie prowadziła ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazuje, że od momentu nabycia stosowała opisane powyżej zasady ograniczające dostęp do pojazdu i jego wykorzystanie do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. 20. W odpowiedzi na pytanie: „czy Wnioskodawczyni złożyła informację VAT-26 w odniesieniu do pojazdu, będącego przedmiotem wniosku, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Wnioskodawczyni poniosła pierwszy wydatek związany z tym pojazdem?” – Wnioskodawczyni wskazała: Nie była złożona.
21. Kamper jest przechowywany na parkingu firmy zajmującej się serwisowaniem pojazdów, w tym kamperów. Z uwagi na publiczny charakter parkingu przy salonie stacjonarnym oraz potrzebę zabezpieczenia pojazdu, jest on przechowywany na parkingu firmy serwisowej. Podczas wyjazdów kamper jest parkowany przed domem klienta, salą. Natomiast podczas wykonywania usług stacjonarnych znajduje się na parkingu salonu stacjonarnego. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą od 15 listopada 2007 r. Dochody z działalności opodatkowane są na zasadach ogólnych, według skali podatkowej. Wnioskodawczyni prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Pojazd został zakupiony na podstawie faktury VAT.
Wnioskodawczyni oczekuje wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do skutków podatkowych związanych z nabyciem i wykorzystywaniem pojazdu w działalności gospodarczej, począwszy od 2022 r., tj. od roku nabycia pojazdu. Pojazd został nabyty 16 listopada 2022 r. W momencie wprowadzenia pojazdu do ewidencji środków trwałych był on kompletny i zdatny do użytku. Pojazd został nabyty jako kompletny pojazd specjalny o przeznaczeniu kempingowym i posiadał wyposażenie pozwalające na jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem.
Jednocześnie jego wyposażenie umożliwiało wykorzystanie go w prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności do świadczenia mobilnych usług fryzjerskich i kosmetycznych. Pojazd został przyjęty do użytkowania w działalności gospodarczej i od tego momentu był wykorzystywany zgodnie z opisanym powyżej przeznaczeniem. Pojazd został zakupiony w celu zwiększenia przychodów po wcześniejszej analizie rynku. Dlatego od samego początku planowane było jego dłuższe użytkowanie. Nie jest to pojazd elektryczny.
W dowodzie rejestracyjnym znajduje się również informacja dotycząca poziomu emisji spalin - Euro 6. Według specyfikacji auta wartość będzie wyższa niż 50 g na kilometr, mieści się w granicach 250-300 g/km. Wartość samochodu przewyższa kwotę 100 000 zł.
Pytania
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, uwzględniając konstrukcję, wyposażenie, rzeczywiste przeznaczenie oraz sposób wykorzystywania pojazdu marki (…) jako mobilnego, objazdowego punktu usługowego, prawidłowe jest zakwalifikowanie tego pojazdu do rodzaju 743 „Samochody specjalne” Klasyfikacji Środków Trwałych oraz zastosowanie dla niego rocznej stawki amortyzacyjnej 14%, a w konsekwencji zaliczanie dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów?
2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, z uwagi na faktyczne i wyłączne wykorzystywanie pojazdu marki (…) do działalności gospodarczej, jego specjalistyczną zabudowę usługową, wykonywanie usług bezpośrednio w jego wnętrzu oraz sposób użytkowania i przechowywania pojazdu, Wnioskodawczyni przysługiwało prawo do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego przy jego nabyciu, na zasadach określonych w art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług? Przedmiotem interpretacji jest ocena stanowiska do pytania Nr 1 dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania Nr 2 dotyczącego podatku od towarów i usług wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
Pani stanowisko w sprawie
(doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku) Zdaniem Wnioskodawczyni, odpowiedź na pytanie Nr 1 powinna być twierdząca. Przedmiotowy pojazd, z uwagi na swoją konstrukcję, wyposażenie oraz rzeczywiste przeznaczenie gospodarcze, pełni funkcję mobilnego, objazdowego punktu usługowego. Jego podstawową funkcją w prowadzonej działalności nie jest przewóz osób, lecz stworzenie mobilnego miejsca wykonywania usług fryzjerskich i kosmetycznych.
Pojazd posiada specjalistyczną zabudowę dostosowaną do prowadzenia usług fryzjerskich i kosmetycznych, miejsce na stanowisko fryzjerskie oraz kosmetyczne, instalacje wodne, elektryczne i gazowe, zbiorniki wody, zaplecze sanitarne oraz wyposażenie umożliwiające wykonywanie usług bezpośrednio w jego wnętrzu. W ocenie Wnioskodawczyni, funkcja ta odpowiada funkcji pojazdu stanowiącego objazdowy punkt usługowy, mieszczący się w rodzaju 743 KŚT „Samochody specjalne”. Wnioskodawczyni wskazuje, że o kwalifikacji środka trwałego powinno decydować jego rzeczywiste przeznaczenie, konstrukcja i funkcja gospodarcza, a nie wyłącznie sposób jego rejestracji.
Pojazd został bowiem faktycznie przystosowany do pełnienia funkcji mobilnego miejsca świadczenia usług. W konsekwencji, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że prawidłowe jest zakwalifikowanie pojazdu do rodzaju 743 KŚT „Samochody specjalne” oraz zastosowanie rocznej stawki amortyzacyjnej 14%, przy spełnieniu pozostałych warunków wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że wnosi o dokonanie oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, w szczególności w odniesieniu do możliwości zaliczenia wydatków związanych z nabyciem pojazdu do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.
Pojazd został zakupiony w celu wykorzystywania go w działalności gospodarczej i został wprowadzony do ewidencji środków trwałych 16 listopada 2022 r. Zdaniem Wnioskodawczyni, z uwagi na sposób wykorzystywania kampera, jego wyposażenie, przystosowanie do wykonywania usług fryzjerskich i kosmetycznych oraz jego faktyczną funkcję w prowadzonej działalności, wydatki związane z jego nabyciem powinny podlegać rozliczeniu w kosztach uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z właściwymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wnioskodawczyni wnosi o ocenę skutków podatkowych zastosowania odpowiedniej stawki amortyzacyjnej dla przedmiotowego pojazdu, z uwzględnieniem przedstawionego opisu stanu faktycznego i jego klasyfikacji. Wnioskodawczyni podkreśla, że nie wnosi o dokonanie przez Organ klasyfikacji pojazdu do określonego grupowania Klasyfikacji Środków Trwałych, lecz o ocenę skutków podatkowych wynikających z zastosowania właściwych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do przedstawionego stanu faktycznego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Koszty uzyskania przychodów Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Zatem decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów.
Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku – w tym przypadku pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie do 3,5 tony (kategoria M1) – za koszty uzyskania przychodów jest ich wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.
Ponadto, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Z uwagi na fakt, że składniki majątku są wykorzystywane przez podatników przez dłuższy czas, a nie wyłącznie w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki zaliczane będą do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
Środki trwałe W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi: stanowić własność lub współwłasność podatnika, zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika, być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, jego przewidywany okres używania być dłuższy niż rok, być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przy czym uznaje się, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania. Stosownie do art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy: Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania.
Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4. W myśl art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł.
W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym. Przy czym pamiętać należy o ograniczeniu kwotowym, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym odpisów amortyzacyjnych. Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych, określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do treści art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od odrób fizycznych: Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane - cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.
Wydatki nieuznane za koszty uzyskania przychodów Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę: a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy, b) 150 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr, c) 100 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.
Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy amortyzacyjne. Przy czym ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części ustalonej od wartości samochodu osobowego z silnikiem spalinowym ponad kwotę 150 000 zł lub 100 000 zł.
Zgodnie z art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Zgodnie z art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.
Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków z tytułu używania samochodów osobowych dotyczy zatem wykorzystywania samochodów osobowych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik jest zobowiązany prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, potwierdzającą wykorzystywanie samochodów osobowych wyłącznie do działalności gospodarczej. Mając na uwadze opisane we wniosku zdarzenie, podkreślić muszę, że kluczowe w tej sprawie jest ustalenie, czy wykorzystywany w Pani działalności pojazd będzie samochodem osobowym, czy też pojazdem innym niż samochód osobowy.
Definicja samochodu osobowego Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem: a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą: - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków, b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu, c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń: - agregat elektryczny/spawalniczy, - do prac wiertniczych, - koparka, koparko-spycharka, - ładowarka, - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, - żuraw samochodowy, d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 5d ww. ustawy podatkowej: Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w: 1) art. 5a pkt 19a lit. a) i b) stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań; 2) art. 5a pkt 19a lit. c) stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.): Pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. Natomiast w myśl art. 2 pkt 36 tej ustawy: Pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.
W myśl cytowanego uprzednio art. 5a pkt 19a lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane łącznie, o czym świadczy spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku, którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
W związku z tym, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c) ww. ustawy. Ponadto w cytowanym uprzednio art. 5d ust. 1 ustawodawca wprowadził obowiązek potwierdzenia statusu pojazdu samochodowego innego niż osobowy, odpowiednio, zaświadczeniem wydanym przez okręgową stację kontroli pojazdów lub odpowiednio dokumentami wydanymi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Z opisu zdarzenia wynika, że od 15 listopada 2007 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług fryzjerskich i kosmetycznych. Dochody z działalności opodatkowane są na zasadach ogólnych, według skali podatkowej. Prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów. Świadczy Pani usługi zarówno w ramach działalności stacjonarnej, jak również w formie mobilnej, w różnych lokalizacjach. W celu umożliwienia świadczenia usług mobilnych nabyła Pani 16 listopada 2022 r. pojazd marki (…), na podstawie faktury nr (…), za cenę (…) zł netto oraz (…) zł brutto.
Pojazd został zarejestrowany zgodnie z dowodem rejestracyjnym jako pojazd specjalny o przeznaczeniu kempingowym, kategorii M1. Przedmiotowy pojazd posiada rozbudowaną zabudowę oraz wyposażenie umożliwiające wykonywanie usług bezpośrednio w jego wnętrzu.
Zgodnie ze specyfikacją pojazdu posiada on m.in.: · zabudowę dostosowaną do prowadzenia usług fryzjerskich i kosmetycznych, · miejsce na jedno stanowisko fryzjerskie oraz jedno stanowisko kosmetyczne, · instalację elektryczną, · instalację wodną, · instalację gazową, · dostęp do wody, prądu i gazu, · zbiornik czystej wody o pojemności 105 litrów, · zbiornik szarej wody o pojemności 105 litrów, · instalację grzewczą, · zabudowane meble, · oświetlenie, · zaplecze sanitarne, · wyposażenie umożliwiające funkcjonowanie pojazdu jako samodzielnego miejsca wykonywania usług.
Pomimo formalnego zarejestrowania pojazdu jako pojazdu specjalnego o przeznaczeniu kempingowym, jego wykorzystanie przez Panią w działalności gospodarczej ma charakter usługowy. Pojazd służy jako mobilny, objazdowy punkt usługowy, w którym wykonywane są usługi fryzjerskie i kosmetyczne. Przedmiotowy pojazd marki (…) jest wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i przechowywany na zabezpieczonym i monitorowanym terenie firmy zajmującej się serwisowaniem pojazdów, w tym kamperów. Pojazd marki (…) ma długość około 743 cm, szerokość około 230 cm oraz wysokość około 289 cm. Maksymalna masa całkowita pojazdu wynosi 3500 kg.
Pojazd jest wyposażony w silnik wysokoprężny oraz spełnia normę emisji spalin Euro. Powyższe parametry, w połączeniu z rozbudowaną zabudową oraz wyposażeniem usługowym, wskazują na charakter użytkowy pojazdu i jego przystosowanie do pełnienia funkcji samodzielnego miejsca wykonywania usług. Nie jest to pojazd elektryczny. W dowodzie rejestracyjnym znajduje się również informacja dotycząca poziomu emisji spalin - Euro 6. Według specyfikacji auta wartość będzie wyższa niż 50 g na kilometr, mieści się w granicach 250-300 g/km. Wartość samochodu przewyższa kwotę 100 000 zł. Zakwalifikowała Pani przedmiotowy pojazd do rodzaju 743 KŚT „Samochody specjalne”.
Przedmiotowy pojazd spełnia funkcjonalne cechy objazdowego punktu usługowego, ponieważ: · jest wyposażony w przestrzeń przeznaczoną do świadczenia usług; · posiada stanowisko fryzjerskie i stanowisko kosmetyczne; · posiada instalacje niezbędne do wykonywania usług; · posiada zaplecze umożliwiające samodzielne funkcjonowanie podczas świadczenia usług; · usługi są wykonywane bezpośrednio w jego wnętrzu; · może zmieniać miejsce świadczenia usług; · jego przemieszczanie służy zmianie miejsca wykonywania działalności; · po przybyciu do określonej lokalizacji pojazd pełni funkcję miejsca obsługi klienta.
Ponadto, pomimo formalnego określenia pojazdu jako pojazdu o przeznaczeniu kempingowym, jego konstrukcja i wyposażenie pozwalają na wykorzystywanie go w działalności gospodarczej również jako mobilnego zaplecza organizacyjnego, objazdowego biura lub centrum organizacyjnego podczas imprez i wydarzeń, na których świadczy Pani usługi. Pojazd może w takich sytuacjach stanowić miejsce organizacji pracy, przygotowania do świadczenia usług oraz zaplecze dla Pani i pracowników.
Jego przemieszczanie się jest zatem funkcjonalnie podporządkowane prowadzonej działalności gospodarczej, a możliwość wykorzystania przestrzeni pojazdu jako zaplecza działalności stanowi dodatkową funkcję użytkową związaną z prowadzoną działalnością. Zgodnie z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowy pojazd jest przeznaczony do przewozu 4 osób łącznie z kierowcą. Pojazd nie jest przeznaczony do przewozu co najmniej 10 osób. Faktura zakupu została wystawiona na firmę Salon Fryzjerski ....
Kamper został wprowadzony do ewidencji środków trwałych 16 listopada 2022 r. Amortyzacja pojazdu rozpoczęła się w grudniu 2022 r. Pojazd jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej i służy do osiągania przychodów z działalności fryzjerskiej i kosmetycznej. Od momentu nabycia przedmiotowego pojazdu nie prowadziła Pani ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Jednocześnie wskazuje Pani, że od momentu nabycia stosowała opisane powyżej zasady ograniczające dostęp do pojazdu i jego wykorzystanie do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Zauważyć należy, że pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, pomimo że zgodnie z przepisami o ruchu drogowym może zostać uznany za pojazd specjalny to nie mieści się w katalogu wyłączeń tego rodzaju pojazdów z definicji samochodów osobowych zawartym w art. 5a pkt 19a pkt c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Pomocnym dla rozstrzygnięcia, czy pojazd opisany we wniosku jest samochodem osobowym będzie przyporządkowanie pojazdu typu kamper do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1864 ze zm.) w celu ustalenia właściwej stawki amortyzacji tego typu pojazdu. W wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym Załącznik 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziano dla samochodów specjalnych należących do rodzaju 743 stawkę 14%, zaś dla samochodów osobowych należących do rodzaju 741 stawkę 20%.
W części 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych zawarte są objaśnienia szczegółowe do każdej grupy, podgrupy i rodzaju środków trwałych. Zgodnie z opisem grupy 7 „Środki transportu” grupa ta obejmuje m.in.: samochody, autobusy, mikrobusy, trolejbusy, motocykle, ciągniki, naczepy, przyczepy i inne pojazdy mechaniczne. Dalszy podział wyodrębnia m.in. podgrupę 74 „Pojazdy mechaniczne”, a wśród niej rodzaje: 741 „Samochody osobowe” oraz 743 „Samochody specjalne”.
Rodzaj 741 „Samochody osobowe” obejmuje: · samochody osobowe wyposażone w silnik o pojemności skokowej > 500 cm3, · pojazdy typu Quad o pojemności skokowej silnika => 49 cm3, · samochody osobowe zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, włącznie z towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.
Rodzaj 741 nie obejmuje: · samochodów osobowych przerobionych na samochody ciężarowe, sklasyfikowanych w rodzaju 742, · samochodów specjalnych, sklasyfikowanych w rodzaju 743, · pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu dziewięciu lub więcej osób (włączając kierowcę), sklasyfikowanych w rodzaju 744. Z kolei rodzaj 743 „Samochody specjalne” obejmuje: · pojazdy samowyładowcze przeznaczane do użytku poza drogami publicznymi, · pojazdy-amfibie, samochodziki golfowe, pojazdy przeznaczone do poruszania się po śniegu i podobne, · samochody sanitarne do transportu chorych, w tym pogotowia ratunkowego, · pojazdy samochodowe, które ze względu na swą konstrukcję przeznaczone są do wykonywania innych prac niż transport towarów i przewóz osób, takie jak: · piaskarki, betoniarki samochodowe, pojazdy przepompowujące beton, · pojazdy strażackie, pojazdy do czyszczenia ulic, kanałów ściekowych, pasów startowych lotnisk (polewaczki, zmywarki, polewarko-zmywarki, samochody asenizacyjne, pługi śnieżne), · pojazdy stanowiące objazdowe punkty usługowe, kuchnie polowe, · ciężarówki-warsztaty, pojazdy pogotowia technicznego, · ruchome przychodnie rentgenowskie i ruchome kliniki medyczne, w tym dentystyczne, · żurawie samochodowe (dźwigi samojezdne), · samojezdne wieże wiertnicze, · generatory przewoźne, · radiowe wozy transmisyjne, wozy operatorskie i filmowe, · pozostałe samochody specjalne, gdzie indziej niesklasyfikowane.
Z opisu zawartego we wstępie do klasyfikacji grupy 7 „Środki transportu” o zaliczeniu środka transportu do odpowiedniej podgrupy środków trwałych decyduje zatem jego przeznaczenie oraz konstrukcja i wyposażenie. Analizując wymienione w poszczególnych rodzajach kategorie pojazdów uznać muszę, że samochód typu kamper nie jest w rozumieniu KŚT samochodem specjalnym zaliczanym do rodzaju 743. Nie jest bowiem żadnym z pojazdów wymienionych w opisie tej kategorii, jak również – biorąc pod uwagę przeznaczenie wymienionych pojazdów – nie można zakwalifikować go do kategorii „pozostałe samochody specjalne, gdzie indziej niesklasyfikowane”.
Są to bowiem pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie pewnych funkcji nie transportowych, co oznacza, że głównym przeznaczeniem pojazdu w tej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów. Pojazd typu kamper należy zaliczyć do rodzaju 741, który obejmuje, zgodnie z opisem, samochody osobowe zasadniczo przeznaczone do przewozu osób. Główną funkcją użytkową takiego samochodu, jaką poprzez określoną konstrukcję nadał temu pojazdowi producent, jest bowiem przewóz osób. Specyficzne wyposażenie takiego pojazdu, tj. miejsce do spania, przygotowywania posiłków i toaleta służy właśnie temu celowi.
Podkreślić muszę, że przy dokonywaniu klasyfikacji środka trwałego do właściwego symbolu KŚT nie jest istotna klasyfikacja dokonywana w świetle ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Klasyfikując pojazd na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych należy opierać się wyłącznie na przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego, nie mogę zaakceptować Pani stanowiska, że kamper opisany w opisie sprawy, jest pojazdem specjalnym, o którym mowa w art. 5a pkt 19a lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony (M1) należy zaliczyć do rodzaju pojazdów, obejmujących samochody osobowe przeznaczone do przewozu osób. Tym samym dla celów podatkowych zastosowanie znajdą ograniczenia dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z jego użytkowaniem, tj. całości odpisów amortyzacyjnych (w przypadku zakupu i ujęcia w ewidencji środków trwałych), o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odpisów amortyzacyjnych należy zaś dokonywać przy zastosowaniu stawki amortyzacyjnej w wysokości 20%.
Wobec tego przedstawione przez Panią stanowisko, zgodnie z którym, prawidłowe jest zastosowanie rocznej stawki amortyzacyjnej 14%, przy spełnieniu pozostałych warunków wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
W zakresie podatku od towarów i usług wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.