Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 kwietnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Spółka X (zwana dalej: Wnioskodawcą lub Spółką) ma siedzibę na terenie Polski i jest polskim rezydentem podatkowym. Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest osoba fizyczna. Spółka od 1 stycznia 2022 r. skutecznie wybrała opodatkowanie na zasadach przewidzianych w Rozdziale 6b ustawy o podatku od osób prawnych (dalej: Ustawa CIT), tj. ryczałtem od dochodów spółek kapitałowych (dalej: Ryczałt). Pierwszy rok obrotowy opodatkowania Ryczałtem będzie zatem trwał od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. (dalej Pierwszy rok opodatkowania Ryczałtem). Spółka ma prawo stosować stawkę Ryczałtu określoną w art. 28o pkt 1 Ustawy CIT, tj. 10% podstawy opodatkowania.
Począwszy od dnia wyboru opodatkowania Ryczałtem Spółka spełnia warunki uprawniające do wyboru i opodatkowania przewidziane w art. 28j ust. 1 pkt 1-7 Ustawy CIT. W Pierwszym roku opodatkowania Ryczałtem nie można wykluczyć, iż Spółka wykaże zysk bilansowy, który zgodnie z umową spółki może być wypłacony wspólnikom w trakcie roku obrotowego w formie zaliczki na poczet dywidendy, jeżeli spełnione są warunki przewidziane w art. 195 Kodeksu spółek handlowych (dalej: KSH), tj. zatwierdzone sprawozdanie finansowe za poprzedni rok obrotowy Spółki wykazuje zysk.
Wysokość zaliczki jest ograniczona do wysokości połowy zysku osiągniętego od końca poprzedniego roku obrotowego pomniejszonego o ewentualne niepokryte straty. Spółka podejmując decyzję o wypłacie zaliczki na dywidendę ustali jej wysokość zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu spółek handlowych. Zaliczka na dywidendę będzie pochodzić z zysku osiągniętego w trakcie Pierwszego roku opodatkowania Ryczałtem. Zastosowanie w stosunku do Spółki będzie miała podstawowa stawka 10%, o której mowa w art. 28o pkt 1 Ustawy CIT. W związku z tym, w razie wypłaty zaliczki na dywidendę Spółka będzie zobowiązana do opodatkowania sumy wypłaconej zaliczki Ryczałtem, wg stawki 10%.
Pozostała kwota zysku przeznaczonego do wypłaty w formie zaliczki na poczet dywidendy, tj. po potrąceniu należnego Ryczałtu zostanie rozdysponowana na rzecz wspólnika. Spółka na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: Ustawa PIT) dokonując wypłaty dywidendy na rzecz wspólników ma obowiązek pobrać jako płatnik zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych (dalej: Podatek PIT) oraz odprowadzić go na rachunek właściwego urzędu skarbowego.
W tym stanie faktycznym w przypadku wypłaty zaliczki na poczet dywidendy, Spółka powzięła wątpliwość, czy wypłata zaliczki będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w Podatku PIT, a tym samym czy będzie skutkować obowiązkiem pobrania Podatku PIT przez Spółkę jako płatnika.
Pytanie
Czy wypłata zaliczki na poczet przyszłej dywidendy przez Spółkę na rzecz wspólnika będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w Podatku PIT, a tym samym czy będzie skutkować obowiązkiem pobrania Podatku PIT przez Spółkę jako płatnika?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 Ustawy PIT - za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym również: 1) dywidendy z akcji złożonych przez członków pracowniczych funduszy emerytalnych na rachunkach ilościowych; 2) oprocentowanie udziałów członkowskich z nadwyżki bilansowej (dochodu ogólnego) w spółdzielniach; 3) podział majątku likwidowanej osoby prawnej lub spółki; 4) wartość dokonanych na rzecz wspólników spółek, nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, określoną według zasad wynikających z art. 11 ust. 2-2b.
Od przychodu z dywidend pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania (art. 30a ust. 1 pkt 4 i ust. 6 Ustawy o PIT). Co istotne, przychodu z tytułu dywidendy nie łączy się z dochodami opodatkowanymi według skali podatkowej i nie wykazuje w zeznaniu rocznym.
Zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 Ustawy PIT, płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. W trakcie roku obrotowego możliwa jest wypłata zaliczek na poczet dywidendy za ten rok.
Zasady dotyczące wypłaty zaliczek na poczet przewidywanej dywidendy zawierają przepisy art. 194-195 KSH. Według ich treści, umowa spółki może upoważniać zarząd do wypłaty wspólnikom zaliczki na poczet przewidywanej dywidendy za rok obrotowy, jeżeli spółka posiada środki wystarczające na wypłatę. Spółka może wypłacić zaliczkę na poczet przewidywanej dywidendy, jeżeli jej zatwierdzone sprawozdanie finansowe za poprzedni rok obrotowy wykazuje zysk.
Zaliczka może stanowić najwyżej połowę zysku osiągniętego od końca poprzedniego roku obrotowego, powiększonego o kapitały rezerwowe utworzone z zysku, którymi w celu wypłaty zaliczek może dysponować zarząd, oraz pomniejszonego o niepokryte straty i udziały własne. Tak więc istota instytucji tzw. dywidendy zaliczkowej w spółce z o.o. sprowadza się do tego, że zarząd może wypłacić wspólnikom zaliczkę na poczet przyszłego zysku, który spółka spodziewa się osiągnąć w przyszłości, tj. w toku jeszcze nie zakończonego roku obrotowego.
Możliwość ta jest jednak ograniczona spełnieniem następujących przesłanek: a) istnieniem upoważnienia do wypłaty dywidendy zaliczkowej w umowie spółki, b) prognozą osiągnięcia czystego zysku, który może zostać wypłacony w postaci dywidendy, c) posiadaniem przez spółkę środków wystarczających na wypłatę dywidendy zaliczkowej, d) dysponowaniem zatwierdzonym sprawozdaniem finansowym za poprzedni rok obrotowy, w którym wykazano osiągnięcie zysku. W przypadku spełnienia tych wszystkich przesłanek, zarząd będzie upoważniony do wypłaty dywidendy zaliczkowej w maksymalnej kwocie połowy zysku osiągniętego do końca poprzedniego roku obrotowego.
Kwotę tą powiększają kapitały rezerwowe utworzone z zysku, którymi w celu wypłaty zaliczek może dysponować zarząd, oraz pomniejszają niepokryte straty i udziały własne. Należy zauważyć, iż wypłata zaliczki na poczet spodziewanej dywidendy nie ma charakteru definitywnego. Otóż Spółka może uzyskać niższy zysk (aniżeli wypłaconych zaliczek) albo też może uzyskać stratę. Ustalenie zysku Spółki nastąpi dopiero po zamknięciu danego roku obrotowego. W sytuacji gdy Spółka wypłaciła zaliczkę na poczet dywidendy, ale dany rok obrotowy zakończyła stratą, wówczas Spółka uzyska podstawę do żądania „uzupełnienia” funduszy Spółki, uszczuplonych poprzez wypłatę dywidendy zaliczkowej.
W związku z tym począwszy od 2019 r. wprowadzono zapis art. 195 § 11 KSH. Za cel wprowadzenia dodatkowych uregulowań przyjęto ochronę interesów Spółki oraz jej wierzycieli, poprzez zapewnienie spółce finansowania.
Zgodnie z zapisem art. 195 § 11 KSH, w przypadku gdy w danym roku obrotowym zaliczka na poczet przewidywanej dywidendy została wypłacona wspólnikom, a spółka odnotowała stratę albo osiągnęła zysk w wysokości mniejszej od wypłaconych zaliczek, wspólnicy zwracają zaliczki w: 1) całości - w przypadku odnotowania straty albo 2) części odpowiadającej wysokości przekraczającej zysk przypadający wspólnikowi za dany rok obrotowy - w przypadku osiągnięcia zysku w wysokości mniejszej od wypłaconych zaliczek na poczet przewidywanej dywidendy. Powyższy zapis KSH przesądza, iż zaliczka na dywidendę nie ma charakteru definitywnego.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na kluczowy element charakteryzujący przychód. Otóż jest nim przysporzenie majątkowe mające charakter definitywny. W tym sformułowaniu istotna jest definitywność przysporzenia majątkowego. Jest to przeciwieństwo tymczasowego lub warunkowego przysporzenia. Tak więc z przychodem będziemy mieli do czynienia jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskał konkretne przysporzenie majątkowe jedynie w sposób definitywny i bezzwrotny. W innym przypadku nie możemy mówić o jakimkolwiek przysporzeniu majątkowym, a tym samym o powstaniu przychodu podatkowego.
W tym miejscu należy przytoczyć fragment interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, a odnoszącej się do kwestii definitywności przychodu. Tak wynika np. z interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 października 2018 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.383.2018.1.AZ oraz z 13 marca 2018 r., nr 0114-KDIP2-3.4010.32.2018.1.PS. W drugiej z tych interpretacji organ podatkowy stwierdził: „(...) Sensem (...) wyłączenia z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT jest niedopuszczenie do sytuacji, w ramach której dane przysporzenie majątkowe pozbawione cechy definitywności zostałoby uznane za przychód podatkowy.
(...) W unormowaniu tym chodzi (...) o takie zdarzenia gospodarcze, co do których zapłata w momencie jej dokonywania nie jest ostateczna, albowiem osoba wpłacająca dane przysporzenie ma możliwość wycofania się z usługi czy też dostawy towarów. Do czasu zatem wykonania usługi/dostawy towaru podatnik nie ma pewności, iż dana należność ma charakter definitywny (bezzwrotny). W konsekwencji, zastosowanie powyższej normy do wskazanej powyżej sytuacji wydaje się być w pełni racjonalne i dające prawną podstawę do przesunięcia terminu rozpoznania przychodu podatkowego. (...) świadczenie zaliczkowe zakłada zwrot, w sytuacji gdy druga strona odstępuje od umowy.
Również w ramach przedpłaty, która zakładać może obowiązek uiszczenia całej ceny przed dokonaniem usługi (dostawy towarów), konieczne jest dopuszczenie możliwości zwrotu świadczenia wraz z odstąpieniem od umowy. (...)”. Należy zwrócić uwagę, iż Ustawa PIT (art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 30a ust. 1 pkt 4) odnosi powstanie przychodu do otrzymanej dywidendy lub innego przychodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. W tym miejscu kluczowe jest sformułowanie definicji dywidenda. W czasie trwania umowy wspólnicy nie mogą otrzymać zwrotu wkładu ani żadnych innych wypłat z majątku spółki.
Jeżeli jednak spółka osiąga zysk, wspólnicy mają potencjalne prawo do wypłaty określonej kwoty - warunkiem faktycznego otrzymania dywidendy jest podjęcie uchwały przez zgromadzenie wspólników o podziale kwoty. Osiągnięcie przez spółkę zysku nie oznacza, że zysk zostanie wypłacony w formie dywidendy. Przez „prawo do udziału w zysku” należy rozumieć zysk wynikający z rocznego sprawozdania finansowego i przeznaczony do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników. Ponadto, zazwyczaj cały zysk nie będzie przeznaczony do wypłaty.
Wspomniana kwota do wypłaty nie może przekraczać zysku za ostatni rok obrotowy, powiększonego o niepodzielone zyski z lat ubiegłych (o ile takie niepodzielone kwoty istnieją) oraz o kwoty przeniesione z utworzonych z zysku kapitałów zapasowego i rezerwowych, które mogą być przeznaczone do podziału (jeżeli wspólnicy tak zadecydowali). Jednocześnie kwota do wypłaty musi zostać pomniejszona o niepokryte straty, udziały własne oraz o kwoty, które zgodnie z ustawą lub umową spółki powinny być przekazane z zysku za ostatni rok obrotowy na poczet kapitału zapasowego lub kapitału rezerwowego.
Prawo do dywidendy wyraża bowiem istotę, dla której tworzona jest spółka kapitałowa z punktu widzenia jej udziałowców, a więc osób, które lokują własny kapitał, aby finalnie osiągnąć z tego tytułu określone korzyści. Aby tak się stało, wspólnicy muszą podjąć uchwałę, w której wskażą, jaka kwota zostanie przeznaczona do podziału pomiędzy nich. Tak więc do powstania dywidendy konieczne jest: osiągnięcie przez spółkę wynikający z rocznego sprawozdania finansowego, podjęcie uchwały przez zgromadzenie wspólników o przeznaczeniu zysku Spółki do wypłaty na rzecz wspólników.
W tym miejscu należy zwrócić dodatkową uwagę na organ podejmujący decyzję w zakresie wypłaty dywidendy, jak i zaliczki na dywidendę. Tak więc decyzję o wypłacie zaliczki na dywidendę podejmuje zarząd spółki (po spełnieniu określonych warunków), zaś decyzję o wypłacie dywidendy podejmuje zgromadzenie wspólników (będący organem nadrzędnym w spółce). Tym samym zgodnie z KSH, zarząd nie jest uprawniony do podejmowania decyzji w zakresie dystrybucji zysku spółki do jej wspólników (dywidenda). W Ustawie PIT nie występuje wprost zapis skutkujący powstaniem przychodu w związku z otrzymaną zaliczką na dywidendę.
Tak więc taka zaliczka na poczet dywidendy mogłaby być uznana za przychód podatkowy, o ile spełniałaby wszystkie przesłanki niezbędne do uznania danego przysporzenia majątkowego jako przychód podatkowy. Wśród tych cech przychodu, na pierwsze miejsce wybija się definitywność (bezzwrotność) uzyskanego przysporzenia majątkowego. Biorąc pod uwagę zapis art. 195 § 11 KSH, uzyskana zaliczka na poczet dywidendy może podlegać zwrotowi przez wspólników na rzecz spółki (w przypadku wystąpienia określonych sytuacji). Tym samym taka zaliczka nie ma charakteru bezzwrotnego (definitywnego), a więc nie może być uznana za przychód podatkowy.
Przychód podatkowy powstanie w dacie podjęcia uchwały przez zgromadzenie wspólników spółki w zakresie dystrybucji zysku spółki na rzecz wspólników (dywidenda). Tym samym, w przedmiotowym stanie faktycznym w dacie wypłaty zaliczki na poczet dywidendy nie powstaje przychód podatkowy w podatku PIT, a Spółka nie będzie, na podstawie art. 42 ust. 1 Ustawy PIT, zobowiązana jako płatnik do poboru podatku od wypłacanej zaliczki. Taki obowiązek, na Spółce jako płatniku powstanie w dacie przyznania wspólnikom prawa do dywidendy (w oparciu o uchwałę zgromadzenia wspólników Spółki).
W przedmiotowym stanie faktycznym Spółka jako płatnik w tej dacie, od wypłacanej dywidendy, będzie zobowiązana do zastosowania mechanizmu odliczenia, o którym mowa w art. 30a ust. 19 Ustawy PIT. Interpretacja indywidualna Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 21 lipca 2022 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0113-KDIPT2-3.4011.358.2022.1.RR, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe. Interpretację doręczono Państwu 21 lipca 2022 r. Skarga na interpretację indywidualną 1 sierpnia 2022 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnieśli Państwo o uchylenie ww. interpretacji w całości oraz zasądzenie od strony przeciwnej na Państwa rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Postępowanie przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 8 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1919/22. Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt II FSK 892/23 oddalił skargę kasacyjną.
Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 16 kwietnia 2026 r. Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.): Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.: uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach; ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art.30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, które stanowić będą trwałe przysporzenie majątkowe.
Co do zasady więc o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów podlegających opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono majątek podatnika (takie, którymi może rozporządzać jak właściciel). Katalog źródeł przychodów został określony w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z treścią pkt 7 tego przepisu: Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c Stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy: Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym również: a) dywidendy z akcji złożonych przez członków pracowniczych funduszy emerytalnych na rachunkach ilościowych, b) oprocentowanie udziałów członkowskich z nadwyżki bilansowej (dochodu ogólnego) w spółdzielniach, c) podział majątku likwidowanej osoby prawnej lub spółki, d) wartość dokonanych na rzecz wspólników spółek, nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, określoną według zasad wynikających z art. 11 ust. 2-2b; Z uregulowań zawartych w art. 24 ust. 5 tej ustawy wynika, że: Dochodem (przychodem) z udziału w zyskach osób prawnych jest dochód (przychód) faktycznie uzyskany z tego udziału.
Ustawodawca nie wymienił jednak wśród przykładowych dochodów (przychodów) z udziału w zyskach osób prawnych wypłaty zaliczek na poczet dywidendy ani zaliczek na poczet zysku. Jak wskazał WSA w Warszawie w przedmiotowym wyroku z 8 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1919/22: (…)powołany przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT zalicza do przychodów z kapitałów pieniężnych „dywidendy” a nie „zaliczki na poczet przyszłej dywidendy”. W ocenie sądu, w świetle brzmienia przepisów ksh, nie ma podstaw do utożsamiania ww. pojęć.
Jak stanowi art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 52a.
Zgodnie z treścią art. 30a ust. 19 ww. ustawy: Zryczałtowany podatek, obliczony zgodnie z ust. 1 pkt 4, od przychodów uzyskiwanych przez wspólnika z wypłat podzielonych zysków spółki osiągniętych przez tę spółkę w okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, zgodnie z przepisami rozdziału 6b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli pochodzą z podziału zysków z tego okresu wyodrębnionych w kapitale własnym spółki, pomniejsza się o kwotę stanowiącą: 1) 90% kwoty odpowiadającej iloczynowi procentowego udziału wspólnika w zysku spółki liczonego na dzień nabycia przez niego prawa do wypłaty podzielonego zysku i należnego ryczałtu od dochodów spółek z zysku podzielonego tej spółki, z którego przychód ten został uzyskany - w przypadku przychodów z podzielonego zysku wypłaconych z zysków spółki opodatkowanych zgodnie z art. 28o ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, albo 2) 70% kwoty odpowiadającej iloczynowi procentowego udziału wspólnika w zysku spółki liczonego na dzień nabycia przez niego prawa do wypłaty podzielonego zysku i należnego ryczałtu od dochodów spółek z zysku podzielonego tej spółki, z którego przychód ten został uzyskany - w przypadku przychodów z podzielonego zysku wypłaconych z zysków spółki opodatkowanych zgodnie z art. 28o ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy: Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Stosownie natomiast do treści art. 41 ust. 4 powołanej ustawy: Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21. Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 1 ww. ustawy: Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
W myśl art. 191 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych Dz. U. z 2022 r. poz. 1467): Wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników, z uwzględnieniem przepisu art. 195 § 1. Stosownie do art. 192 ww. ustawy: Kwota przeznaczona do podziału między wspólników nie może przekraczać zysku za ostatni rok obrotowy, powiększonego o niepodzielone zyski z lat ubiegłych oraz o kwoty przeniesione z utworzonych z zysku kapitałów zapasowego i rezerwowych, które mogą być przeznaczone do podziału.
Kwotę tę należy pomniejszyć o niepokryte straty, udziały własne oraz o kwoty, które zgodnie z ustawą lub umową spółki powinny być przekazane z zysku za ostatni rok obrotowy na kapitały zapasowy lub rezerwowe. W świetle ww. przepisów, jak Państwo podnieśli w swoim stanowisku, do po powstania dywidendy konieczne jest zaistnienie dwóch przesłanek: 1) osiągnięcie przez spółkę zysku wynikającego z rocznego sprawozdania finansowego oraz 2) podjęcie uchwały przez zgromadzenie wspólników o przeznaczeniu zysku spółki do wypłaty na rzecz wspólników.
Jak stanowi art. 194 ustawy Kodeks spółek handlowych: Umowa spółki może upoważniać zarząd do wypłaty wspólnikom zaliczki na poczet przewidywanej dywidendy za rok obrotowy, jeżeli spółka posiada środki wystarczające na wypłatę. Zgodnie z treścią art. 195 § 1 ww. ustawy: Spółka może wypłacić zaliczkę na poczet przewidywanej dywidendy, jeżeli jej zatwierdzone sprawozdanie finansowe za poprzedni rok obrotowy wykazuje zysk. Zaliczka może stanowić najwyżej połowę zysku osiągniętego od końca poprzedniego roku obrotowego, powiększonego o kapitały rezerwowe utworzone z zysku, którymi w celu wypłaty zaliczek może dysponować zarząd, oraz pomniejszonego o niepokryte straty i udziały własne.
Jak wskazał WSA w Warszawie w cytowanym wyżej wyroku: W ocenie sądu kluczowa - w okolicznościach niniejszej sprawy, dla wykazania różnicy pomiędzy dywidendą a zaliczka na poczet dywidendy - jest treść art. 195 § 11 ksh.
Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy w danym roku obrotowym zaliczka na poczet przewidywanej dywidendy została wypłacona wspólnikom, a spółka odnotowała stratę albo osiągnęła zysk w wysokości mniejszej od wypłaconych zaliczek, wspólnicy zwracają zaliczki w: 1) całości - w przypadku odnotowania straty albo 2) części odpowiadającej wysokości przekraczającej zysk przypadający wspólnikowi za dany rok obrotowy - w przypadku osiągnięcia zysku w wysokości mniejszej od wypłaconych zaliczek na poczet przewidywanej dywidendy. Z treści powyższego przepisu jasno zatem wynika, co słusznie podnosi skarżąca spółka, że zaliczka na poczet dywidendy nie ma charakteru definitywnego.
W sytuacji bowiem odnotowania przez spółkę straty, bądź zysku w niższej wysokości niż wypłacone zaliczki na poczet dywidendy - wspólnicy zwracają - odpowiednio całość lub część wypłaconych im zaliczek. Zatem wynikające z ksh zasady wypłat i zwrotów zaliczek na poczet dywidendy nie pozwalają na przyjęcie - już w dacie wypłaty zaliczki - że nie ma ona charakteru zwrotnego; że jest definitywnym przysporzeniem na rzecz wspólnika.
W sytuacji wypłaty zaliczki na poczet dywidendy - wbrew stanowisku organu interpretacyjnego - nie może być mowy o pozostawieniu środków do dyspozycji podatnika - w takim znaczeniu, że podatnik ma pełną swobodę dysponowania środkami w otrzymanej wysokości bez - nawet potencjalnej - konieczności ich zwrotu w przyszłości.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując moją skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA wyjaśnił w wyroku 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt II FSK 892/23: Wykładnia językowa art. 30a ust. 19 updof (podobnie jak i art. 41 ust. 4ab) prowadzi zatem do wniosku, ze ustawodawca w sposób spójny i logiczny (świadomie) używa czasu dokonanego wielokrotnie używając pojęcia „podzielonych zysków”, czy też „podzielonego zysku”. Skoro wolą ustawodawcy było opodatkowanie „podzielonych zysków", to znaczy, ze wyraźnie normatywny wydźwięk ma brak użycia w omawianych przepisach pojęcia „zaliczka na poczet zysku”.
Przyjąć bowiem należy, ze w nieostrym pojęciu „inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych” użytym w z treści art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 30a ust. 1 pkt 4 updof nie mieszczą się zaliczki na poczet owych zysków. W konsekwencji wskazywane wyżej wątpliwości dotyczące treści wskazanych wyżej przepisów nie mają wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy albowiem pojęcie zaliczka na poczet prognozowanej dywidendy (zysku) pozostaje w jasnej sprzeczności z pojęciem „podzielony zysk”. (…) Skoro ww. przepisy nie mają zastosowania do wypłacanych zaliczek na poczet zysku (dywidendy), to wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy nie może wywierać powołanie się przez DKIS na art. 24 ust. 5 updof.
Szczególnie w sytuacji, (…) tego elementu argumentacji spółki (oraz WSA), który został zakończony konkluzją, ze zaliczka na poczet dywidendy nie ma charakteru definitywnego. Przez to jej wypłata nie może zostać uznana za dochód (przychód) w rozumieniu art. 24 ust. 5 updof.
Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa, przedstawiony opis i stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w prawomocnym wyroku z 8 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1919/22 oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt II FSK 892/23, stwierdzam, że wypłata przez Państwa zaliczki na poczet przyszłej dywidendy, nie będzie skutkować po stronie wspólnika powstaniem przychodu z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji, Państwo jako płatnik nie będziecie obowiązani do pobrania i przekazania na rachunek urzędu skarbowego 19% zryczałtowanego podatku dochodowego w oparciu o art. 30a ust. 1 pkt 4 i art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Zatem Państwa stanowisko oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że nie są one wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnej, indywidualnej sprawy, osadzonej w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tej sprawie rozstrzygnięcie w każdej z nich zawarte jest wiążące. W związku z tym, organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami – nie tylko innych organów podatkowych, jednakże nie stosują wprost tych rozstrzygnięć także i z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego.
Ponadto należy zauważyć, że powołane interpretacje dotyczą podatku dochodowego od osób prawnych i nie odnoszą się do kwestii obowiązków płatnika związanych z wypłatą wspólnikowi będącemu osobą fizyczną zaliczki na poczet przyszłej dywidendy.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 21 lipca 2022 r., bowiem stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1919/22. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .....Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.