Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzeń przyszłych Przedsiębiorstwo ... Spółka z o. o. (zwane dalej … lub Spółka) działa na terytorium RP. Siedzibą Spółki jest Miasto (...). Spółka posiada status zarejestrowanego czynnego podatnika podatku od towarów i usług. Głównym przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej jest opodatkowana VAT działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Działalność prowadzona jest na terenie gmin: (...).
W celu realizacji swoich zadań Spółka zatrudnia pracowników na umowę o pracę na stanowiskach robotniczych i nierobotniczych, dla których jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Podstawowy system czasu pracy (dobowy wymiar czasu pracy) wynosi 8 godzin, a praca odbywa się od poniedziałku do piątku od 7:00 do 15:00. W jednostkach organizacyjnych związanych z produkcją wody, odbiorem i oczyszczaniem ścieków obowiązuje system pracy w ruchu ciągłym. Natomiast w jednostkach organizacyjnych związanych z usuwaniem awarii, prawidłowym funkcjonowaniem urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych stosowany jest dwuzmianowy, trzyzmianowy lub równoważny rozkład czasu pracy.
Roboty głównie są wykonywane na zewnątrz, w różnych warunkach atmosferycznych i często są intensywne fizycznie. Od dnia 27 kwietnia 2026 r. w Spółce obowiązuje nowy Regulamin Pracy, który określa w szczególności prawa i obowiązki pracodawcy i pracowników, systemy i rozkłady czasu pracy oraz obowiązki dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy. W Rozdziale XIV. Pomieszczenia higieniczno-sanitarne, posiłki i napoje, w § 38 tego Regulaminu wskazano, że: „1. Pracownicy wykonujący prace w warunkach uciążliwych mają prawo do: napojów profilaktycznych (ciepłych lub zimnych – zależnie od warunków), posiłków regeneracyjnych (np. przy pracy fizycznej o dużym wydatku energetycznym).
2. Napoje i posiłki są wydawane nieodpłatnie i w czasie pracy”. Dodatkowo w Załączniku nr 7 do Regulaminu Pracy doprecyzowano na jakich warunkach i komu przysługują posiłki profilaktyczne: „I. Pracodawca powinien zapewnić posiłki profilaktyczne pracownikom wykonującym prace: 1. Związane z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 2 000 kcal u mężczyzn i powyżej 1 000 kcal u kobiet.
2. Związane z wysiłkiem fizycznym powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1 500 kcal u mężczyzn i powyżej 1 000 kcal u kobiet, wykonywane w pomieszczeniach zamkniętych, w których ze względów technologicznych utrzymuje się stale temperatura poniżej 10 stopni Celsjusza lub wskaźnik obciążenia termicznego wynosi powyżej 25 stopni Celsjusza. 3. Związane z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1 500 kcal u mężczyzn i powyżej 1 000 kcal u kobiet, wykonywane na otwartej przestrzeni w okresie zimowym, który trwa od dnia 1 listopada do 31 marca. 4. Pod ziemią.
Przy usuwaniu skutków klęsk żywiołowych i innych zdarzeń losowych, usuwania awarii na otwartej przestrzeni w okresie wydawania posiłków profilaktycznych określonych w pkt 3. II. Posiłki wydawane są pracownikom w dniach wykonywania prac wymienionych w punktach 1-5. Posiłki powinny być wydawane w czasie regulaminowych przerw w pracy, w zasadzie po 3-4 godzinach pracy. III. Wszyscy pracownicy otrzymują bezpłatnie napoje do picia, tj. herbata - 100 mg na 1 m-c, 1 kg cukru na 2 m-ce. IV. Pracownicy zatrudnieni w pomieszczeniach zamkniętych otrzymują napoje chłodzące, jeżeli temperatura w tych pomieszczeniach przekracza 25oC.
V. Pracownicy zatrudnieni przy pracach na wolnym powietrzu otrzymują napoje chłodzące, jeżeli temperatura otoczenia przekracza 25 stopni Celsjusza”. Szczegółowe ustalenia, co do wydawania posiłków i napojów profilaktycznych, w tym zasady ich przekazania, zostały zawarte jedynie w Regulaminie Pracy i zostały ustalone przez Spółkę w porozumieniu z Niezależnym Samorządowym Związkiem Zawodowym „...” przy Sp. z o.o.. Stanowiska pracy, na których zatrudnieni pracownicy powinni otrzymywać posiłki i napoje profilaktyczne, jak również warunki uzasadniające zapewnienie posiłków w inny sposób niż wydanie jednego dania gorącego, nie zostały ustalone.
Spółka nie posiada audytu, który określałby wysokość efektywnego wydatku energetycznego organizmu, mierzonego w kaloriach, związanego z wysiłkiem fizycznym w ciągu zmiany, na poszczególnych stanowiskach pracy. W świetle nowo wprowadzonego Regulaminu Pracy, Spółka rozważa wprowadzenie jednego z dwóch zdarzeń opisanych poniżej: 1) wydawanie pracownikom posiłków w formie gotowych dań w słoikach (pierwsze zdarzenie przyszłe) lub 2) wprowadzenie kart żywieniowych (drugie zdarzenie przyszłe).
Pierwsze zdarzenie przyszłe Spółka planuje wydawać pracownikom wykonującym swoją pracę na otwartej przestrzeni w okresie zimowym (od dnia 1 listopada do 31 marca), po łącznym przepracowaniu powyżej 4 godzin dziennie, bez względu na efektywny wydatek energetyczny organizmu w ciągu zmiany roboczej, posiłki w formie gotowych dań w słoikach (zwane dalej „słoiczki”). Posiłki będą wydawane w czasie przerw po mniej więcej trzech lub czterech godzinach pracy. Będą zawierać składniki oraz posiadać wartość kaloryczną określoną w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz.
U. z 1996 Nr 60 poz. 279 z późn. zm.), zwane dalej Rozporządzeniem w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Posiłki w formie gotowych dań w słoikach będą udostępniane pracownikom całkowicie nieodpłatnie. „Słoiczki” finansowane będą ze środków obrotowych. Dostarczane będą do Spółki przez firmy zewnętrzne, a dostawa i zakup „słoiczków”, z uwagi na czynność opodatkowaną, udokumentowana będzie fakturą. Wartość netto jednego „słoiczka” kształtować się będzie w przedziale od 8 zł do 12 zł. Jednorazowo pracownik będzie mógł otrzymać kilka „słoiczków”, z uwagi na dochowanie wymaganej przepisami prawa wartości kalorycznej.
Odbiór produktów nie będzie odnotowywany przez pracownika, jednakże Spółka planuje prowadzić ewidencję wydania „słoiczków” w podziale na osoby, które je otrzymały. Drugie zdarzenie przyszłe Ze względu na rodzaj wykonywanych przez pracowników prac (na zewnątrz, w terenie, z dala od siedziby pracodawcy) oraz ze względów organizacyjnych (Spółka posiada kilka swoich lokalizacji na terenie Miasta), Spółka planuje wprowadzenie kart żywieniowych.
Osobami uprawnionymi do korzystania z ww. kart będą pracownicy wykonujący swoją pracę na otwartej przestrzeni w okresie zimowym (od dnia 1 listopada do 31 marca), po łącznym przepracowaniu powyżej 4 godzin dziennie, bez względu na efektywny wydatek energetyczny organizmu w ciągu zmiany roboczej. Karty żywieniowe wydawane będą pracownikom całkowicie nieodpłatnie. Karty żywieniowe będą uprawniały do zakupu wszelkiego rodzaju artykułów spożywczych i usług gastronomicznych, z wyłączeniem jedynie alkoholu i wyrobów tytoniowych. Karty nie będą ograniczać zakupów wyłącznie do posiłków i artykułów spełniających normy BHP o charakterze profilaktycznym.
Za tą kartę pracownik będzie mógł zakupić wszelkiego rodzaju artykuły spożywcze lub usługi gastronomiczne, z wyłączeniem alkoholu i wyrobów tytoniowych. Karty działać będą w sieciach sklepów spożywczych, super i hipermarketów oraz w punktach gastronomicznych. Ponadto kartami będzie można płacić w Internecie, ale tylko na stronach, na których można zakupić gotowy posiłek m.in. takich jak: (...) Spółka nie będzie w żaden sposób weryfikować, co dokładnie zostało zakupione w ramach karty żywieniowej, jak również nie będzie wymagała dostarczania do wglądu jakichkolwiek dokumentów zakupu (paragonów, faktur).
Ostatecznie Spółka nie będzie posiadała wiedzy, czy zakupione w ten sposób przez pracownika produkty służą przygotowaniu posiłku spełniającego normy określone w Rozporządzeniu w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów. Na ten moment Spółka nie posiada żadnych spisanych uregulowań (zasad, instrukcji, regulaminu) w zakresie korzystania z kart żywieniowych. Wydawanie pracownikom kart żywieniowych będzie szczegółowo ewidencjonowane przez Spółkę. Karty finansowane będą ze środków obrotowych. Karty dostarczy podmiot zewnętrzny, a usługa ta udokumentowana będzie notą.
Trzecie zdarzenie przyszłe Spółka planuje wydawać pracownikom bezpłatnie herbatę w ilości 100 mg na 1 miesiąc oraz 1 kg cukru raz na dwa miesiące, zgodnie z zapisami pkt III Załącznika nr 7 do Regulaminu Pracy. Produkty wydawane będą wszystkim pracownikom, przez cały rok (z częstotliwością opisaną w zdaniu powyżej), niezależnie od warunków wykonywania pracy oraz temperatury otoczenia. Produkty finansowane będą ze środków obrotowych. Dostarczane będą do Spółki przez firmy zewnętrzne, a dostawa i zakup tych produktów, z uwagi na czynność opodatkowaną, udokumentowana będzie fakturą. Wartość netto herbaty w ilości 100 mg kształtować się będzie około 7 zł, a 1 kg cukru wyniesie około 2,50 zł.
Wydawanie pracownikom herbaty i cukru będzie podlegało ewidencji w Spółce. Odbiór herbaty i cukru każdorazowo odnotowywany będzie pisemnie na odpowiedniej liście przez pracownika. Spółka nie będzie zobowiązana do zapewnienia posiłków w formie gotowych dań w słoikach, herbaty i cukru oraz kart żywieniowych na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa (w tym m.in. przepisów Kodeksu pracy, czy przepisów z zakresu BHP). Decyzja o przyznaniu tych świadczeń nie wynika z prawnego obowiązku udostępniania posiłków profilaktycznych.
Spółka zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów powinna wydawać posiłki pracownikom, którzy wykonują prace związane z wysiłkiem fizycznym powodującym w ciągu zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1 500 kcal u mężczyzn i powyżej 1 000 kcal u kobiet, wykonywane na otwartej przestrzeni po 3-4 godzinach pracy w warunkach uciążliwych, w okresie zimowym. Spółka zamierza odstąpić od każdorazowej oceny wykonywanych prac przez brygady, czy spełnione są zasady wydawania posiłków regeneracyjnych określone w ww. rozporządzeniu i wydawać posiłki lub karty żywieniowe bez umocowania w przepisach prawa.
Finansowanie posiłków w formie gotowych dań w słoikach oraz herbaty i cukru przez Spółkę stanowić będzie jej działanie dobrowolne. Przyczyny tego działania są zróżnicowane. Wydawanie gotowych dań w słoikach jest podyktowane specyficznym charakterem wykonywanej pracy. Spółka realizuje zadania związane ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzaniem ścieków, pracownicy zapewniający ciągłość dostaw wody do odbiorców Spółki i obsługujący sieć kanalizacyjną oraz oczyszczalnię ścieków pracują w trudnych warunkach atmosferycznych, szczególnie w okresie zimowym.
Wykonują oni prace przy usuwaniu awarii wodociągowych i kanalizacyjnych, prace eksploatacyjne na sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, czyszczenie i udrażnianie studzienek i przepompowni. Jest to praca uciążliwa, w warunkach niebezpiecznych, często w pasach dróg, w wykopach, studzienkach, gdzie jest zimno, wilgotno i często mokro. Spółka pragnie zapewnić ciepły posiłek w formie dań w słoikach pracownikom, po wyczerpującej pracy, aby zwiększyć ich wydajność i zregenerować siły. Wydawanie herbaty i cukru jest podyktowane wyłącznie zapisami wewnętrznego Regulaminu Pracy i świadczenie to dotyczy wszystkich pracowników Spółki niezależnie od warunków wykonywania pracy.
Wydawanie posiłków w formie gotowych dań w słoikach oraz herbaty i cukru pracownikom będzie przekładać się na wzrost efektywności pracy, co jest fundamentem dla osiągania lepszych wyników finansowych. Wydatki na te świadczenia stanowią element kosztów ogólnych, ściśle związanych z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa. Zapewnienie pracownikom posiłków oraz napojów w czasie pracy zaspokaja ich podstawowe potrzeby organizmu, co bezpośrednio przekłada się na efektywniejszą pracę, szybsze usuwanie awarii, wydajniejszy dzień pracy.
Szybsze usunięcie awarii i przywrócenie dostaw wody do mieszkańców zwiększy sprzedaż wody i odbiór ścieków, co spowoduje wzrost przychodów i jednocześnie ograniczy koszty związane z zapewnieniem zastępczego źródła wody w postaci cystern z wodą na czas awarii. Poniesione wydatki na zakup posiłków w formie gotowych dań w słoikach oraz herbaty i cukru wykorzystywane będą przez Spółkę wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj. do działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Wydatki nie będą wykorzystywane do żadnych czynności zwolnionych z opodatkowania podatkiem VAT.
Wydatki nie będą wykorzystywane do żadnych czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Wydatki te stanowić będą element ogólnych kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa. Będą miały one ścisły, choć pośredni związek z działalnością opodatkowaną VAT. Zabezpieczenie pracownikom posiłków i napojów niweluje dyskomfort związany z pracą fizyczną w trudnych warunkach i wspiera ciągłość procesów technologicznych (np. przy usuwaniu awarii). Prawidłowe funkcjonowanie zespołów ludzkich jest niezbędnym warunkiem świadczenia usług wodociągowo-kanalizacyjnych opodatkowanych VAT.
Wydatki na zakup posiłków w formie gotowych dań w słoikach oraz herbaty i cukru będą przekładały się na prowadzoną przez Spółkę działalność poprzez wzrost efektywności i motywacji załogi, a tym samym optymalizację procesów operacyjnych Spółki, co ma bezpośrednie przełożenie na zdolność Spółki do generowania obrotu z tytułu sprzedaży opodatkowanej VAT. Faktury dokumentujące wydatki na zakup posiłków w formie gotowych dań w słoikach oraz na zakup herbaty i cukru będą wystawiane wprost na Spółkę (jako nabywcę).
Zarówno wartość „słoiczków”, kart żywieniowych, jak też wartość przekazanej pracownikom herbaty i cukru, łącznie nie będzie przekraczała miesięcznie kwoty 450 zł w przeliczeniu na jednego pracownika. Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, zwraca się z prośbą o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie źródła przychodu, który powstanie po stronie pracownika w postaci nieodpłatnego świadczenia, w związku z otrzymaniem posiłków profilaktycznych w postaci „słoiczków” lub kart żywieniowych lub herbaty i cukru, od którego Spółka będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na ten podatek.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wyłączonych na mocy przepisów szczególnych oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zatem wszelkie dochody podatnika nie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych podlegają opodatkowaniu.
Ponadto Spółka, jako podatnik podatku od towarów i usług, zwraca się z prośbą o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony od zakupu posiłków w postaci „słoiczków”, opisanych w pierwszym zdarzeniu przyszłym, oraz od herbaty i cukru, opisanych w trzecim zdarzeniu przyszłym. Drugie zdarzenie przyszłe pozostaje poza VAT. Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2026 r. poz. 507 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Pytania
1. Czy wartość nieodpłatnie wydanych posiłków w formie gotowych dań w słoikach będzie stanowiła dla pracownika przychód ze stosunku pracy, od którego Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na ten podatek? 2. Czy wartość nieodpłatnie przekazanych kart żywieniowych będzie stanowiła dla pracownika przychód ze stosunku pracy, od którego Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na ten podatek?
3. Czy wartość nieodpłatnie wydanej herbaty i cukru będzie stanowiła dla pracownika przychód ze stosunku pracy, od którego Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na ten podatek? 4. Czy Spółce będzie przysługiwało prawo pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony od zakupu posiłków w formie gotowych dań w słoikach, opisanych w pierwszym zdarzeniu przyszłym, oraz od herbaty i cukru, opisanych w trzecim zdarzeniu przyszłym, przy równoczesnym opodatkowaniu tych produktów podatkiem VAT (należny) w momencie ich wydania pracownikowi?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 1 Spółka stoi na stanowisku, że wartość nieodpłatnie wydanych posiłków w formie gotowych dań w słoikach będzie stanowiła przychód pracownika, jako przychód ze stosunku pracy, od którego Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na ten podatek. Wartość wydanych „słoiczków” stanowić będzie przychód pracownika ze stosunku pracy (zgodnie z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT).
Ponieważ świadczenie to ma charakter dobrowolny i nie wynika z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa (w tym przepisów BHP), nie znajduje do niego zastosowanie żadne ze zwolnień ujętych w art. 21 ustawy o PIT (w tym w szczególności zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 11b). W konsekwencji spółka stoi na stanowisku, że Spółka (jako pracodawca), na podstawie art. 32 oraz art. 38 ustawy o PIT, zobowiązana będzie do pełnienia funkcji płatnika, tj. do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości przekazanych pracownikom posiłków w formie gotowych dań w słoikach.
Biorąc pod uwagę, że osobami uprawnionymi do korzystania z posiłków w formie gotowych dań w słoikach będą wszyscy pracownicy wykonujący swoją pracę na otwartej przestrzeni w okresie zimowym, po łącznym przepracowaniu powyżej 4 godzin dziennie, bez względu na efektywny wydatek energetyczny organizmu w ciągu zmiany roboczej, przychód ten nie mieści się w zakresie żadnego ze zwolnień wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o PIT, jak również nie został od niego zaniechany pobór podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów. Tym samym, zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, podlega on opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W świetle art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2026 r. poz. 25 z późn. zm.), pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, odpowiednie posiłki i napoje, jeżeli jest to niezbędne ze względów profilaktycznych. Dodatkowo Rada Ministrów, w rozporządzeniu z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz. U. z 1996 Nr 60 poz. 279 z późn. zm.), określiła m.in. poziom efektywnego wydatku energetycznego organizmu w ciągu zmiany roboczej, zarówno u mężczyzn, jak i kobiet, który powinien być spełniony celem otrzymania posiłku.
Zważywszy, że efektywny wydatek energetyczny organizmu w ciągu zmiany roboczej nie został potwierdzony żadnymi badaniami, analizami, w opinii Spółki posiłek w formie „słoiczków” nie stanowi posiłku wydawanego ze względów profilaktycznych, o którym mowa w Kodeksie pracy oraz Rozporządzeniu w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów, i tym samym przychód ten nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Z uwagi na powyższe Spółka, nie posiadając wyliczonego poziomu efektywnego wydatku energetycznego organizmu w ciągu zmiany roboczej, chcąc wydawać pracownikom posiłki w formie gotowych dań w słoikach, będzie to czynić na zasadzie dobrowolności, a nie obowiązku. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponadto za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Zatem, do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby. Takim świadczeniem jest m.in. wydanie pracownikowi posiłku w formie gotowych dań w słoikach, w sytuacji, gdy nie zachodzi ustawowy obowiązek jego zapewnienia. W art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, ustawodawca wymienia źródła przychodów, którymi są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Następnie w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, doprecyzowano, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Przy czym, w myśl art. 12 ust. 4 ustawy o PIT, za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy. Reasumując, Spółka w przypadku posiłków w formie gotowych dań w słoikach, jako płatnik, zobowiązana będzie do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od wartości „słoiczków” wydanych pracownikom.
Ad 2 Spółka stoi na stanowisku, że wartość nieodpłatnie przekazanych kart żywieniowych będzie stanowiła przychód pracownika, jako przychód ze stosunku pracy, od którego Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na ten podatek. Wartość przekazanych kart żywieniowych stanowić będzie przychód pracownika ze stosunku pracy (zgodnie z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT).
Ponieważ świadczenie to ma charakter dobrowolny i nie wynika z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa (w tym przepisów BHP), nie znajduje do niego zastosowanie żadne ze zwolnień ujętych w art. 21 ustawy o PIT (w tym w szczególności zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 11b). W konsekwencji Spółka stoi na stanowisku, że Spółka (jako pracodawca), na podstawie art. 32 oraz art. 38 ustawy o PIT, zobowiązana będzie do pełnienia funkcji płatnika, tj. do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości przekazanych pracownikom kart żywieniowych.
Biorąc pod uwagę, że osobami uprawnionymi do korzystania z kart żywieniowych będą wszyscy pracownicy wykonujący swoją pracę na otwartej przestrzeni w okresie zimowym, po łącznym przepracowaniu powyżej 4 godzin dziennie, bez względu na efektywny wydatek energetyczny organizmu w ciągu zmiany roboczej, przychód ten nie będzie korzystał ze zwolnienia przewidzianego dla otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych (art.
21 ust. 1 pkt 11b ustawy o PIT). Zważywszy, że efektywny wydatek energetyczny organizmu w ciągu zmiany roboczej nie został potwierdzony żadnymi badaniami, analizami, w opinii Spółki przekazanie pracownikom kart żywieniowych, uprawniających do otrzymania na ich podstawie produktów lub posiłku, nie wpisuje się w definicję posiłku wydawanego ze względów profilaktycznych, o którym mowa w Kodeksie pracy oraz Rozporządzeniu w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów, i tym samym przychód ten nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Z uwagi na powyższe Spółka, nie posiadając wyliczonego poziomu efektywnego wydatku energetycznego organizmu w ciągu zmiany roboczej, chcąc wydawać pracownikom karty żywieniowe, będzie to czynić na zasadzie dobrowolności, a nie obowiązku. Ponadto Spółka nie będzie prowadziła nadzoru nad tym, czy nabywane przez pracownika, za pośrednictwem kart żywieniowych, produkty istotnie służyć będą w przygotowaniu przez niego właściwego posiłku spełniającego normy określone w Rozporządzeniu w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów.
W tym miejscu warto jest przywołać treść interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 września 2019 r. (nr pisma 0113-KDIPT2-3.4011.474.2019.1.RR), w której stwierdzono, że: (…) w sytuacji, gdy pracodawca nie ma kontroli nad tym, jakie posiłki lub produkty spożywcze są kupowane przez pracownika i czy produkty te istotnie mają służyć przygotowaniu przez niego właściwego posiłku spełniającego normy określone w powołanym wyżej rozporządzeniu w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów - brak jest możliwości zastosowania przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o PIT zwolnienia przedmiotowego.
(…); Samo zastrzeżenie, że za kupony żywieniowe nie można kupić takich produktów jak np. artykuły przemysłowe i budowlane, alkohol, paliwo, papierosy, odzież, obuwie, itp. - nie uprawnia do zastosowania zwolnienia. Omawiane zwolnienie nie odnosi się bowiem do jakichkolwiek posiłków, artykułów spożywczych i napojów bezalkoholowych, lecz do posiłków profilaktycznych, które muszą mieć odpowiedni skład i kaloryczność - co wynika z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, do których odwołuje się analizowany przepis art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o PIT.
Nie bez znaczenia jest również pora ich wydawania - szczegółowo określona w przepisach rozporządzenia w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów - uwzględnia ona bowiem rolę, jaką powinny spełniać posiłki i napoje profilaktyczne. Reasumując, Spółka w przypadku kart żywieniowych, jako płatnik, zobowiązana będzie do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od wartości kart żywieniowych wydanych pracownikom.
Ad 3 Spółka stoi na stanowisku, że wartość nieodpłatnie wydanej herbaty i cukru będzie stanowiła przychód pracownika, jako przychód ze stosunku pracy, od którego Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na ten podatek. Wartość wydanej herbaty i cukru stanowić będzie przychód pracownika ze stosunku pracy (zgodnie z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT).
Ponieważ świadczenie to ma charakter dobrowolny i nie wynika z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa (w tym przepisów BHP), nie znajduje do niego zastosowanie żadne ze zwolnień ujętych w art. 21 ustawy o PIT (w tym w szczególności zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 11b). W konsekwencji Spółka stoi na stanowisku, że Spółka (jako pracodawca), na podstawie art. 32 oraz art. 38 ustawy o PIT, zobowiązana będzie do pełnienia funkcji płatnika, tj. do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości przekazanej pracownikom herbaty i cukru.
Biorąc pod uwagę, że osobami uprawnionymi do korzystania z herbaty i cukru będą wszyscy zatrudnieni w Spółce pracownicy, niezależnie od warunków wykonywania pracy oraz temperatury otoczenia, a wydanie tych produktów nie wynika z przepisów BHP, tylko z nowowprowadzonego Regulaminu Pracy, przychód ten nie mieści się w zakresie żadnego ze zwolnień wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o PIT, jak również nie został od niego zaniechany pobór podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów. Tym samym, zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, podlega on opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Reasumując, Spółka w przypadku herbaty i cukru, jako płatnik, zobowiązana będzie do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od wartości tych produktów rozdanych pracownikom.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku. Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do tego przepisu: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Jak wynika z powołanych przepisów, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje zasadę powszechności opodatkowania. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał przy tym na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń.
Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczy stosunek pracy.
Na podstawie art. 12 ust. 1 tej ustawy: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów w art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.
Przy czym zgodnie z art. 12 ust. 2 omawianej ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Natomiast w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowe przychody ze stosunku pracy.
Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to, że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy: Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków). Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenia należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.
Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków pieniężnych). Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez pracownika.
O wartości otrzymanych nieodpłatnych świadczeń jako o przychodzie kształtującym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca nie sprecyzował bliżej, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenia”. Ograniczył się w tym względzie jedynie do wskazania w art. 11 ust. 2a powołanej ustawy sposobu i kryteriów ustalania ich wartości. W tej sytuacji koniecznym wydaje się zatem odwołanie do rozumienia tego pojęcia w prawie cywilnym oraz w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego.
W prawie cywilnym pojęcie „świadczenia” rozpatruje się na tle stosunku zobowiązaniowego w ten sposób, że przez świadczenie rozumie się zachowanie dłużnika zgodne z treścią zobowiązania i polegające na zadośćuczynieniu podlegającego ochronie interesowi wierzyciela (art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). Najogólniej rzecz biorąc, świadczenie polegać może na zachowaniu się czynnym – działaniu lub zachowaniu się biernym, tj. zaniechaniu, czyli powstrzymywaniu się od jakiegoś działania. Pojęcie nieodpłatnego świadczenia dla celów podatkowych ma jednak szerszy zakres niż w prawie cywilnym.
Przez nieodpłatne świadczenie należy bowiem rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne (tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy.
Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02).
W znaczeniu „słownikowym” z kolei określenie „nieodpłatne świadczenia” oznacza wszelkie świadczenia niewymagające opłaty; takie, za które się nie płaci, bezpłatne (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa, 2003). Istotą nieodpłatnego świadczenia jest więc to, by otrzymujący takie świadczenie nie był zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. W kwestii pojęcia nieodpłatnego świadczenia wypowiedział się również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz.
U. z 2014 r., poz. 947) z którego wynika, że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie nieodpłatne świadczenia, które: 1) po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), 2) po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, 3) po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych. W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie.
Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku. Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
Trybunał Konstytucyjny – w ślad z uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym. Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
W świetle powyższych wyjaśnień, za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Tym samym, za przychód pracownika uznaje się każde świadczenie – nie tylko wynagrodzenie z tego tytułu – ale także inne świadczenia otrzymywane w związku ze stosunkiem pracy. W świetle powyższego zauważam, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że na podstawie Regulaminu pracy rozważają Państwo wydawanie pracownikom posiłków w formie gotowych dań w słoikach (pierwsze zdarzenie przyszłe) lub wprowadzenie kart żywieniowych (drugie zdarzenie przyszłe).
Planują także wydawać pracownikom bezpłatnie herbatę w ilości 100 mg na 1 miesiąc oraz 1 kg cukru raz na dwa miesiące (trzecie zdarzenie przyszłe). Decyzja o przyznaniu tych świadczeń nie wynika z prawnego obowiązku udostępniania posiłków profilaktycznych wynikającego z przepisów BHP. Finansowanie posiłków w formie gotowych dań w słoikach oraz herbaty i cukru stanowić będzie działanie dobrowolne a przyczyny tego działania są zróżnicowane.
Wobec powyższego podkreślić należy, że na gruncie przepisów prawa pracy nie ma przeszkód, aby katalog świadczeń związanych z pracą obowiązujący u danego pracodawcy przewidywał zapewnienie/finansowanie pracownikowi wyżywienia, związanego z wykonywaniem zadań służbowych pracownika. Nie oznacza to jednak, że zapewnienie tego rodzaju świadczeń należy do Państwa obowiązków jako pracodawcy. Stąd zapewnienie pracownikowi wyżywienia stanowi dodatkowe świadczenie otrzymywane przez pracownika od pracodawcy.
W omawianym przypadku spełnione zostały zatem wszystkie warunki określone w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. dla uznania otrzymanego świadczenia za świadczenie nieodpłatne, gdyż pracownik wyraził na jego przyjęcie zgodę, zostało spełnione w jego interesie, zaoszczędził bowiem na wydatku, który sam musiałby ponieść, świadczenie ma określoną wartość pieniężną i indywidualny charakter.
Nadmienić także należy, że świadczenia w postaci sfinansowania pracownikowi posiłków (wyżywienia) nie można utożsamiać z ustawowymi obowiązkami pracodawcy związanymi z porządkiem w zakładzie pracy, w tym z organizacją pracy, czy wyposażeniem pracowników w narzędzia i materiały niezbędne do wykonywania pracy. Czym innym jest bowiem organizacja stanowiska pracy, czym innym natomiast zapewnienie pracownikowi wyżywienia w sytuacji, gdy dobowa norma czasu pracy pracownika nie obejmuje wyżywienia, a na pracodawcy nie ciąży ustawowy obowiązek finansowania wydatków żywieniowych pracownika.
Sfinansowanie Państwa pracownikom wydatków na posiłki jest wydatkiem ponoszonym w interesie pracownika i to jemu przyniesie wymierną korzyść, zważywszy, że koszty wyżywienia pracownik musi ponosić niezależnie od wykonywania (bądź nie) obowiązków pracowniczych. Należy bowiem zauważyć, że koszty wyżywienia pracownik musi ponosić niezależnie od tego, czy jest w pracy, czy w domu. Zatem wartość dofinansowania posiłku jest wydatkiem ponoszonym przez pracodawcę w interesie pracownika i w ten sposób stanowi dla pracownika korzyść, ponieważ nie musi on w czasie pracy ponosić całkowitych wydatków na wyżywienie (które tak czy inaczej by ponosił).
Nie ma bowiem racjonalnego uzasadnienia, aby finansowanie wyżywienia pracownika podczas wykonywania przez niego obowiązków służbowych/pracowniczych nie uznać za przychód podatkowy. Tego rodzaju świadczenie otrzymywane przez pracownika ma dla niego charakter osobisty, niezależnie od celu i okoliczności, w jakich zostało mu ono przekazane. Jak już z wyżej podniesiono, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku.
Należy również podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej - powszechności i równości opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle.
Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych.
Organ interpretacyjny podziela Państwa stanowisko, że zwolnienie przedmiotowe wynikające z powyższego przepisu można zastosować zatem do wydawanych bonów, talonów, kuponów i innych tego rodzaju dokumentów tylko wówczas, jeżeli do wydawania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych zobowiązują pracodawcę przepisy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy i jednocześnie ze względu na różne okoliczności nie ma on możliwości zrealizowania takich obowiązków, która to sytuacja nie występuje w przedstawionym zdarzeniu przyszłym.
Reasumując – mając na uwadze przedstawione zdarzenia przyszłe oraz obowiązujące przepisy prawne należy stwierdzić, że: wartość nieodpłatnie wydanych posiłków w formie gotowych dań w słoikach wartość nieodpłatnie przekazanych kart żywieniowych wartość nieodpłatnie wydanej herbaty i cukru - będzie stanowiła dla pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, niekorzystający ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od którego Państwo – jako płatnik (na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 38 ust. 1 ww. ustawy) – będą zobowiązani obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Państwa stanowisko należało więc uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Niniejsza interpretacja stanowi udzielenie odpowiedzi na pytania od nr 1 do nr 3 wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie pytania nr 4 wniosku zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji należy stwierdzić, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
Należy wskazać, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonaliśmy wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe są zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe będą się różnić od stanu/zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.