Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
31 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca i planowany program ubezpieczeniowy Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Zarząd Spółki jest dwuosobowy, przy czym każdy członek zarządu jest uprawniony do samodzielnej reprezentacji Spółki oraz samodzielnego składania oświadczeń woli w jej imieniu.
Spółka, jako ubezpieczający, zamierza zawrzeć indywidualne umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, obejmujące składkę regularną oraz możliwość opłacania składek dodatkowych (dalej łącznie: „Polisa”), wskazując jako Ubezpieczonych pracowników Spółki oraz członków zarządu pełniących funkcję na podstawie uchwały wspólników, w tym członków zarządu będących jednocześnie wspólnikami Spółki. Umowy ubezpieczenia zostaną zawarte z towarzystwem ubezpieczeń X. Opisywany produkt stanowi ubezpieczenie na życie i dożycie ze składką regularną, przeznaczone dla osób zainteresowanych długoterminowym oszczędzaniem i budowaniem kapitału.
Celem umowy jest objęcie Ubezpieczonego ochroną ubezpieczeniową na wypadek śmierci oraz zapewnienie świadczenia z tytułu dożycia końca okresu ubezpieczenia. Niniejszy wniosek dotyczy zmodyfikowanego, planowanego modelu ubezpieczenia. Spółka nie wdroży modelu, w którym z góry przesądzone byłoby, że całość środków zgromadzonych w części inwestycyjnej zostanie wypłacona wyłącznie Ubezpieczonemu albo innej osobie uprawnionej. Polisa zostanie zawarta wyłącznie na warunkach, które pozostawią Spółce rzeczywiste uprawnienie do otrzymania i zachowania wartości wykupu z części inwestycyjnej, zgodnie z zasadami opisanymi poniżej.
Konstrukcja Polisy W przypadku śmierci Ubezpieczonego świadczenie ubezpieczeniowe zostanie wypłacone osobom uposażonym lub innym osobom uprawnionym zgodnie z warunkami umowy. W przypadku wygaśnięcia umowy wskutek upływu okresu ubezpieczenia Ubezpieczony otrzyma świadczenie odpowiadające wartości zgromadzonych środków, zgodnie z zasadami określonymi w umowie, o ile wcześniej nie dojdzie do częściowego albo całkowitego wykupu środków na rzecz Spółki albo Ubezpieczonego.
Produkt ubezpieczeniowy jest połączeniem ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym i składa się z dwóch elementów: · Umowy Podstawowej - obejmującej ubezpieczenie na życie i dożycie; · Umowy Dodatkowej - obejmującej ubezpieczenie na życie z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi. Przedmiotem ubezpieczenia jest życie Ubezpieczonych. Zakres ochrony obejmuje śmierć Ubezpieczonego w okresie ubezpieczenia albo dożycie przez niego daty dożycia określonej w umowie. Uposażeni, czyli osoby uprawnione do otrzymania świadczenia z tytułu śmierci Ubezpieczonego, zostaną określeni zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia. Spółka nie będzie osobą uposażoną na wypadek śmierci.
Brak statusu osoby uposażonej na wypadek śmierci oraz brak prawa Spółki do świadczenia ubezpieczeniowego należnego Ubezpieczonemu z tytułu dożycia nie wyłączają odrębnego uprawnienia Spółki, jako Ubezpieczającego, do otrzymania wartości wykupu części inwestycyjnej w trakcie trwania Polisy. Wniosek konsekwentnie rozróżnia świadczenia ubezpieczeniowe z tytułu śmierci albo dożycia od wypłaty wartości rachunku inwestycyjnego wskutek wykupu częściowego albo całkowitego. Ubezpieczeniowe Fundusze Kapitałowe stanowią wydzielony fundusz aktywów tworzony ze składek ubezpieczeniowych i inwestowany zgodnie z zasadami określonymi w umowie ubezpieczenia.
Fundusze te stanowią integralny element Polisy i służą lokowaniu części środków pochodzących ze składek. W konsekwencji Polisa jako całość będzie miała charakter ochronno-inwestycyjny. Polisy mają stanowić pozapłacowy składnik wynagrodzenia (benefit) dla Ubezpieczonych. Ubezpieczyciel podejmuje decyzję o objęciu ochroną ubezpieczeniową oraz o wysokości składki, uwzględniając między innymi wiek, stan zdrowia, rodzaj wykonywanej pracy oraz inne czynniki wpływające na poziom ryzyka ubezpieczeniowego. Składki i rachunki prowadzone w ramach Polisy Wszystkie składki będą opłacane przez Spółkę występującą w charakterze Ubezpieczającego.
Składki opłacane przez Spółkę będą składały się z: · obowiązkowej składki regularnej; · dobrowolnej składki dodatkowej. Kluczowym elementem konstrukcji Polisy jest podział składki pomiędzy część ochronną oraz część inwestycyjną. Polisa przewiduje funkcjonowanie dwóch rachunków: · rachunku podstawowego (część bazowa rachunku); · rachunku dodatkowego (część wolna rachunku). W ramach rachunku podstawowego występuje zarówno część ochronna (ubezpieczeniowa), jak i część inwestycyjna. Rachunek dodatkowy obejmuje wyłącznie część inwestycyjną. Spółka będzie finansowała część ochronną i inwestycyjną rachunku podstawowego, jak również wpłaty dokonywane na rachunek dodatkowy.
Rachunek podstawowy będzie regularnie zasilany składkami opłacanymi przez Spółkę przez okres wskazany w umowie ubezpieczenia. Możliwość dysponowania środkami zgromadzonymi na tym rachunku będzie ograniczona zgodnie z warunkami umowy. Na rachunek dodatkowy Spółka będzie mogła dokonywać dobrowolnych wpłat w wybranych momentach i wysokościach. W okresie obowiązywania umowy wyłącznie Spółka, jako Ubezpieczający, będzie uprawniona do składania wniosków o wypłatę środków zgromadzonych na rachunku dodatkowym.
Rachunek podstawowy zapewnia regularne i długoterminowe gromadzenie środków, natomiast rachunek dodatkowy umożliwia dokonywanie dodatkowych wpłat oraz elastyczne dysponowanie zgromadzonymi środkami na zasadach przewidzianych w umowie. Umowa nie będzie grupową umową ubezpieczenia, lecz indywidualną umową ubezpieczenia. Polisa będzie przewidywała opłaty związane z jej funkcjonowaniem, w szczególności opłaty za zarządzanie aktywami, opłaty administracyjne, opłaty związane z ochroną ubezpieczeniową oraz inne opłaty przewidziane w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia.
Charakter inwestycyjny i ryzyko ekonomiczne Przedmiotem umowy będzie zarówno życie Ubezpieczonych, jak i inwestowanie przez Ubezpieczyciela - w sposób wskazany przez Ubezpieczającego i na ryzyko ekonomiczne Ubezpieczającego - środków pochodzących ze składek wpłacanych do Ubezpieczeniowych Funduszy Kapitałowych. X przedstawiła schemat lokowania środków w poszczególne Ubezpieczeniowe Fundusze Kapitałowe oraz zasady ich alokacji i ewentualnego przenoszenia pomiędzy funduszami. Celem inwestycyjnym funduszy jest wzrost wartości zgromadzonych środków poprzez inwestowanie aktywów w wybrane fundusze inwestycyjne, ETF-y lub inne instrumenty finansowe zgodnie z przyjętą strategią inwestycyjną.
Zwrot z inwestycji zależy od wyników instrumentów finansowych wchodzących w skład funduszy oraz od przyjętego profilu ryzyka. Ochrona ubezpieczeniowa rozpocznie się od dnia wskazanego w Polisie lub aneksie do Polisy, nie wcześniej jednak niż z chwilą opłacenia składki. Ochrona wygaśnie wraz z wygaśnięciem umowy, nie później jednak niż z chwilą śmierci Ubezpieczonego. Celem zawieranych umów nie jest osiąganie krótkoterminowych korzyści inwestycyjnych. Celem umów jest zapewnienie ochrony życia Ubezpieczonych oraz długofalowe budowanie kapitału. Umowy będą zawierane na czas określony.
Okres ubezpieczenia może wynosić przykładowo 10, 15, 20, 25 albo 30 lat, a rekomendowany przez Ubezpieczyciela horyzont inwestycyjny wynosi kilkanaście lat. Wysokość przyszłych wypłat zależeć będzie od wartości zgromadzonych środków zapisanych na rachunku Polisy. Dysponowanie środkami z części inwestycyjnej - element kluczowy Po zawarciu umowy Spółka, jako Ubezpieczający, będzie mogła od niej odstąpić albo ją wypowiedzieć na zasadach określonych w umowie i przepisach prawa. Wyłącznie Spółka będzie mogła złożyć wniosek o częściowy albo całkowity wykup środków z części inwestycyjnej w trakcie trwania umowy.
Do chwili złożenia przez Spółkę wiążącej dyspozycji wypłaty Ubezpieczony nie będzie miał żadnego bezwarunkowego ani wymagalnego prawa do środków zgromadzonych w części inwestycyjnej.
W szczególności Ubezpieczony: · nie będzie mógł żądać wypłaty środków od Ubezpieczyciela ani od Spółki; · nie będzie mógł samodzielnie dokonać częściowego ani całkowitego wykupu; · nie będzie mógł rozporządzać jednostkami UFK, obciążać ich ani przenosić praw do środków na osobę trzecią; · nie będzie mógł ustanowić zastawu ani dokonać cesji praw do części inwestycyjnej; · nie będzie mógł składać dyspozycji dotyczących wypłaty, umorzenia, transferu ani zmiany sposobu inwestowania; · nie będzie miał roszczenia wobec Spółki o wskazanie go jako odbiorcy środków ani o podjęcie decyzji o wypłacie.
W okresie gromadzenia środków wszelkie prawa do dysponowania częścią inwestycyjną będą przysługiwały wyłącznie Spółce. Spółka będzie także ponosiła ekonomiczne ryzyko inwestowania środków, w tym ryzyko spadku ich wartości oraz ciężar opłat związanych z funkcjonowaniem rachunków. Dysponentem środków zgromadzonych w części inwestycyjnej w okresie ich gromadzenia pozostanie Wnioskodawca, natomiast z chwilą wypłaty beneficjentem będzie Spółka (Ubezpieczający) albo Ubezpieczony, wskazywany dopiero w momencie wypłaty. Do chwili podjęcia decyzji o wykupie nie będzie wiadomo, na czyją rzecz ostatecznie nastąpi wypłata.
Spółka będzie mogła wskazać w dyspozycji wykupu własny rachunek bankowy i otrzymać wartość wykupu bezpośrednio od Ubezpieczyciela. W takim przypadku Spółka będzie uprawniona do zachowania otrzymanych środków i wykorzystania ich na własne cele, bez obowiązku przekazania ich Ubezpieczonemu albo innej osobie. Wybór Spółki jako odbiorcy nie będzie wymagał zgody Ubezpieczonego. Alternatywnie Spółka będzie mogła - według własnej, odrębnej decyzji podjętej dopiero na etapie realizacji praw z Polisy - wskazać Ubezpieczonego jako odbiorcę całości albo części wartości wykupu.
Dopiero taka decyzja oraz wiążąca dyspozycja złożona Ubezpieczycielowi spowodują przyznanie Ubezpieczonemu prawa do oznaczonego świadczenia. Do czasu złożenia dyspozycji Spółka będzie mogła swobodnie zmienić planowanego odbiorcę, odstąpić od wypłaty na rzecz Ubezpieczonego albo zdecydować o wypłacie na własną rzecz. Sama okoliczność, że dana osoba jest Ubezpieczonym, pracownikiem, członkiem zarządu albo wspólnikiem Spółki, nie będzie oznaczała nabycia przez nią prawa do wartości części inwestycyjnej. Jeżeli umowa będzie kontynuowana do daty dożycia i środki nie zostaną wcześniej objęte wykupem na rzecz Spółki, Ubezpieczony może uzyskać świadczenie przewidziane na tę datę.
Nie zmienia to jednak faktu, że w chwili opłacania poszczególnych składek inwestycyjnych nie jest przesądzone, czy środki pozostaną na rachunku do daty dożycia, ponieważ Spółka może wcześniej dokonać ich częściowego albo całkowitego wykupu na własną rzecz. Sposób wypłaty Wypłata wartości wykupu będzie dokonywana bezpośrednio przez zakład ubezpieczeń na rzecz odbiorcy wskazanego przez Spółkę w dyspozycji wykupu. Jeżeli Spółka wskaże siebie, środki zostaną wypłacone na rachunek Spółki. Jeżeli Spółka wskaże Ubezpieczonego, środki zostaną wypłacone bezpośrednio na rachunek Ubezpieczonego. Ubezpieczony nie będzie mógł samodzielnie wskazać terminu, wysokości ani odbiorcy wypłaty.
Do momentu dokonania przez Spółkę wyboru odbiorcy nie powstanie po jego stronie żadne definitywne, indywidualne i skonkretyzowane przysporzenie majątkowe z części inwestycyjnej. Cel gospodarczy i zasady objęcia programem Z punktu widzenia Spółki objęcie pracowników oraz członków zarządu ochroną ubezpieczeniową będzie miało charakter motywacyjny i retencyjny. Celem programu jest zwiększenie zaangażowania tych osób w rozwój Spółki, budowanie ich lojalności oraz ograniczenie rotacji kluczowych osób. Opłacanie składek przez Spółkę będzie stanowiło element polityki wynagrodzeń i systemu benefitów pozapłacowych.
Świadczenie ma sprzyjać utrzymaniu kluczowych współpracowników, zwiększeniu efektywności wykonywanej pracy oraz zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Prawo do objęcia członków zarządu, w tym członków zarządu będących jednocześnie wspólnikami, częścią ochronną programu będzie wynikało z uchwały wspólników. W przypadku pracowników możliwość objęcia Polisą będzie miała charakter dobrowolny i będzie uzależniona od wyrażenia zgody na uczestnictwo w programie. Dobrowolność objęcia ochroną ubezpieczeniową nie będzie jednak oznaczała przyznania Ubezpieczonemu prawa do środków z części inwestycyjnej.
Pytania
1. Czy w związku z opłacaniem przez Wnioskodawcę składek z tytułu indywidualnych polis na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym w części odpowiadającej obowiązkowej składce regularnej, przypadającej na część ochronną polisy, na rzecz pracowników oraz członków zarządu pełniących funkcję na podstawie uchwały wspólników, w tym członków zarządu będących jednocześnie wspólnikami Spółki, na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, w szczególności obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości opłaconych składek?
2. Czy w związku z opłacaniem przez Wnioskodawcę składek z tytułu indywidualnych polis na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym w części odpowiadającej dobrowolnej składce dodatkowej, przypadającej na część inwestycyjną polisy, na rzecz pracowników oraz członków zarządu pełniących funkcję na podstawie uchwały wspólników, w tym członków zarządu będących jednocześnie wspólnikami Spółki, na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, w szczególności obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości opłaconych składek?
Państwa stanowisko w sprawie
Stanowisko do pytania nr 1: Tak. W związku z opłacaniem składki w części ochronnej po stronie Ubezpieczonych powstanie przychód odpowiednio ze stosunku pracy albo z działalności wykonywanej osobiście, a na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika wynikające odpowiednio z art. 32 albo art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. Stanowisko do pytania nr 2: Nie. W dacie opłacania składki w części inwestycyjnej Ubezpieczony nie uzyska definitywnego przysporzenia, ponieważ nie będzie miał prawa do środków, a ich ostatecznym odbiorcą może zostać Spółka albo Ubezpieczony wskazany dopiero w momencie wypłaty. W konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą w tym momencie ciążyły obowiązki płatnika.
1.1. Podstawy prawne wspólne dla obu pytań Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku oraz wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wyraźnie zwolnionych albo objętych zaniechaniem poboru podatku. Odrębnymi źródłami przychodów są między innymi stosunek pracy (art.
10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT) oraz działalność wykonywana osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT). Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane albo postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Warunkiem rozpoznania przychodu z nieodpłatnego świadczenia jest zatem uzyskanie przez podatnika rzeczywistej, indywidualnej i definitywnej korzyści majątkowej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami ze stosunku pracy są między innymi świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika oraz wartość innych nieodpłatnych świadczeń.
Z kolei art. 13 pkt 7 ustawy o PIT obejmuje przychody otrzymywane przez osoby należące do składu zarządów osób prawnych, niezależnie od sposobu ich powoływania. Obowiązki płatnika w odniesieniu do pracowników wynikają z art. 32 ustawy o PIT, natomiast w odniesieniu do członków zarządu osiągających przychody z art. 13 pkt 7 tej ustawy - z art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. Powstanie obowiązków płatnika jest jednak wtórne wobec powstania po stronie Ubezpieczonego przychodu z określonego źródła.
W wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą zostać uznane świadczenia spełnione za jego zgodą i w jego interesie, które przynoszą mu wymierną, indywidualnie przypisaną korzyść majątkową. Kryteria te wymagają odrębnej oceny części ochronnej i inwestycyjnej Polisy. 1.2. Stanowisko w zakresie pytania nr 1 - część ochronna Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z opłacaniem składek dotyczących części ochronnej Polisy po stronie pracowników oraz członków zarządu pełniących funkcję na podstawie uchwały wspólników powstanie przychód podatkowy odpowiednio ze stosunku pracy oraz z działalności wykonywanej osobiście.
Objęcie Ubezpieczonego ochroną ubezpieczeniową stanowi wymierne, indywidualnie przypisane i definitywne przysporzenie majątkowe już z chwilą opłacenia odpowiedniej części składki przez Spółkę. Ubezpieczony uzyskuje konkretną korzyść w postaci bieżącej ochrony ubezpieczeniowej finansowanej przez Spółkę, bez konieczności ponoszenia kosztu tej ochrony z własnych środków. W przypadku pracowników wartość składki przypadającej na część ochronną należy zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
W przypadku członków zarządu pełniących funkcję na podstawie uchwały wspólników, w tym członków zarządu będących jednocześnie wspólnikami Spółki, przychód należy zakwalifikować do działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o PIT. Sam fakt, że członek zarządu jest jednocześnie wspólnikiem Spółki, nie zmienia kwalifikacji przychodu, jeżeli prawo do świadczenia jest związane z pełnieniem funkcji członka zarządu i wynika z uchwały wspólników.
W konsekwencji Wnioskodawca będzie zobowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od wartości składki przypadającej na część ochronną - odpowiednio na podstawie art. 32 albo art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. 1.3. Stanowisko w zakresie pytania nr 2 - część inwestycyjna Zdaniem Wnioskodawcy, w dacie opłacania dobrowolnej składki dodatkowej przypadającej na część inwestycyjną po stronie pracownika ani członka zarządu nie powstanie przychód podatkowy. W konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą w tej dacie ciążyły obowiązki płatnika wynikające z art. 32 albo art. 41 ust. 1 ustawy o PIT.
Środki lokowane w ramach UFK nie będą otrzymywane przez Ubezpieczonych ani stawiane do ich dyspozycji w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Wyłącznym dysponentem środków w okresie ich gromadzenia pozostanie Spółka jako Ubezpieczający. Ubezpieczeni nie będą mogli żądać wypłaty, dokonać wykupu, rozporządzać jednostkami UFK, obciążać ich, przenosić praw do środków ani podejmować decyzji dotyczących zgromadzonego kapitału. Co najważniejsze, w chwili opłacania składki inwestycyjnej nie będzie wiadomo, kto ostatecznie otrzyma środki. Spółka będzie mogła wskazać jako odbiorcę siebie albo Ubezpieczonego.
Jeżeli wskaże siebie, otrzyma wartość wykupu bezpośrednio od Ubezpieczyciela i będzie uprawniona do zachowania jej na własny rachunek. Ubezpieczony nie będzie posiadał roszczenia o dokonanie wypłaty na jego rzecz. Wartość potencjalnej przyszłej wypłaty będzie ponadto niepewna i uzależniona od wyników inwestycyjnych UFK. W chwili opłacania składki nie będzie możliwe ustalenie, czy Ubezpieczony uzyska jakiekolwiek świadczenie, kiedy mogłoby ono zostać mu przyznane ani jaka będzie jego wartość. Ryzyko spadku wartości środków i ciężar opłat będzie ponosiła Spółka. Nie można zatem utożsamiać samego finansowania części inwestycyjnej składki z otrzymaniem przez Ubezpieczonego świadczenia.
Do chwili odrębnego wskazania Ubezpieczonego jako odbiorcy środków jego korzyść pozostaje jedynie przyszła i warunkowa. Brakuje więc definitywnego, rzeczywistego i skonkretyzowanego przysporzenia, którego wymaga art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Powyższa ocena odpowiada rozstrzygnięciu Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 sierpnia 2026 r., znak 0113-KDIPT2-3.4011.463.2026.2.KKA. Organ uznał w nim za kluczowe to, że w okresie gromadzenia środków dysponentem pozostaje spółka, natomiast w chwili wypłaty odbiorcą może zostać spółka albo ubezpieczony wskazywany dopiero na tym etapie.
Skoro do czasu realizacji praw z polisy nie da się ustalić ostatecznego beneficjenta, sama wpłata składki inwestycyjnej nie powoduje powstania przychodu po stronie ubezpieczonego ani obowiązków płatnika po stronie spółki. Analogiczny kierunek wykładni wynika z interpretacji indywidualnych z 3 lutego 2017 r., znak 1061-IPTPB3.4511.915.2016.1.PW, z 15 maja 2024 r., znak 0114-KDIP3-1.4011.160.2024.4.MS2, oraz z 23 kwietnia 2026 r., znak 0115-KDIT1.4011.174.2026.1.MN. We wskazanych rozstrzygnięciach zasadnicze znaczenie przypisywano ustaleniu, czy ubezpieczony ma już prawo do środków i czy jego status jako ostatecznego beneficjenta został definitywnie przesądzony.
Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również wsparcie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 61/21. Sąd podkreślił, że przy świadczeniach nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać wyłącznie korzyść rzeczywiście otrzymana, a nie jedynie możliwa do uzyskania w przyszłości. Samo opłacenie przez pracodawcę składki inwestycyjnej nie tworzy jeszcze po stronie pracownika realnej i dającej się oszacować korzyści, jeżeli pracownik nie może rozporządzać środkami.
W rezultacie, w dacie opłacania przez Spółkę dobrowolnej składki dodatkowej przypadającej na część inwestycyjną nie powstanie po stronie Ubezpieczonych przychód ze stosunku pracy ani z działalności wykonywanej osobiście. Brak przychodu oznacza zarazem brak podstaw do obliczenia, pobrania i odprowadzenia przez Wnioskodawcę zaliczki na podatek dochodowy na podstawie art. 32 albo art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. Konkluzja Część ochronna i inwestycyjna Polisy wywołują odmienne skutki podatkowe. W części ochronnej Ubezpieczony uzyskuje bieżącą, konkretną ochronę ubezpieczeniową, dlatego wartość tej części składki stanowi jego przychód w chwili zapłaty i rodzi po stronie Spółki obowiązki płatnika.
W części inwestycyjnej sama wpłata składki nie prowadzi do definitywnego wzbogacenia Ubezpieczonego. Środkami rozporządza wyłącznie Spółka, która może przeznaczyć wartość wykupu dla siebie albo - dopiero w chwili wypłaty - wskazać Ubezpieczonego. Ponieważ ostateczny odbiorca nie jest wcześniej znany, w momencie opłacenia składki inwestycyjnej nie powstaje przychód Ubezpieczonego ani obowiązek płatnika po stronie Wnioskodawcy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Według art. 11 ust. 2 ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają legalnej definicji pojęcia „nieodpłatne świadczenia”, należy przyjąć takie rozumienie tego terminu, jakie ukształtowało się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in. przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów 18 listopada 2002 r. sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, że „dla celów podatkowych pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” (…) ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym.
Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony- por. art. 353 KC), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., III RN 106/01, jeszcze nie publ., a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r., III RN 31/99 - OSNAPU 2000 nr 13 poz. 496)”.
Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Źródła przychodów Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 ww. ustawy są: 1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta; 2) działalność wykonywana osobiście.
Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Przy czym, stosownie do art. 12 ust. 3 cytowanej ustawy: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
Przychodami z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są: Przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
Jak natomiast wynika z art. 13 pkt 9 ww. ustawy: Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7. Przepisy dotyczące płatnika Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
W myśl zaś art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Z kolei stosownie art. 39 ust. 1 cytowanej ustawy: Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru.
Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy: Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Opis Państwa sprawy Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zamierzają Państwo zawrzeć indywidualne umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, obejmujące składkę regularną oraz możliwość opłacania składek dodatkowych (dalej łącznie: „Polisa”), wskazując jako Ubezpieczonych Państwa pracowników oraz członków zarządu pełniących funkcję na podstawie uchwały wspólników, w tym członków zarządu będących jednocześnie Państwa wspólnikami.
Produkt ubezpieczeniowy jest połączeniem ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym i składa się z dwóch elementów: · Umowy Podstawowej - obejmującej ubezpieczenie na życie i dożycie; · Umowy Dodatkowej - obejmującej ubezpieczenie na życie z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi. Wszystkie składki będą opłacane przez Państwo występując w charakterze Ubezpieczającego. Składki opłacane przez Państwo będą składały się z: · obowiązkowej składki regularnej; · dobrowolnej składki dodatkowej. Kluczowym elementem konstrukcji Polisy jest podział składki pomiędzy część ochronną oraz część inwestycyjną.
Polisa przewiduje funkcjonowanie dwóch rachunków: · rachunku podstawowego (część bazowa rachunku); · rachunku dodatkowego (część wolna rachunku). W ramach rachunku podstawowego występuje zarówno część ochronna (ubezpieczeniowa), jak i część inwestycyjna. Rachunek dodatkowy obejmuje wyłącznie część inwestycyjną. Będziecie Państwo finansować część ochronną i inwestycyjną rachunku podstawowego, jak również wpłaty dokonywane na rachunek dodatkowy. Rachunek podstawowy będzie regularnie zasilany składkami opłacanymi przez Państwo przez okres wskazany w umowie ubezpieczenia. Możliwość dysponowania środkami zgromadzonymi na tym rachunku będzie ograniczona zgodnie z warunkami umowy.
Na rachunek dodatkowy będziecie mogli Państwo dokonywać dobrowolnych wpłat w wybranych momentach i wysokościach. W okresie obowiązywania umowy wyłącznie Państwo, jako Ubezpieczający, będzie uprawniona do składania wniosków o wypłatę środków zgromadzonych na rachunku dodatkowym. Rachunek podstawowy zapewnia regularne i długoterminowe gromadzenie środków, natomiast rachunek dodatkowy umożliwia dokonywanie dodatkowych wpłat oraz elastyczne dysponowanie zgromadzonymi środkami na zasadach przewidzianych w umowie. Umowa nie będzie grupową umową ubezpieczenia, lecz indywidualną umową ubezpieczenia.
Polisa będzie przewidywała opłaty związane z jej funkcjonowaniem, w szczególności opłaty za zarządzanie aktywami, opłaty administracyjne, opłaty związane z ochroną ubezpieczeniową oraz inne opłaty przewidziane w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia. Po zawarciu umowy Państwo, jako Ubezpieczający, będziecie mogli od niej odstąpić albo ją wypowiedzieć na zasadach określonych w umowie i przepisach prawa. Wyłącznie Państwo będziecie mogli złożyć wniosek o częściowy albo całkowity wykup środków z części inwestycyjnej w trakcie trwania umowy.
Do chwili złożenia przez Państwo wiążącej dyspozycji wypłaty Ubezpieczony nie będzie miał żadnego bezwarunkowego ani wymagalnego prawa do środków zgromadzonych w części inwestycyjnej. W okresie gromadzenia środków wszelkie prawa do dysponowania częścią inwestycyjną będą przysługiwały wyłącznie Państwu. Będziecie Państwo także ponosić ekonomiczne ryzyko inwestowania środków, w tym ryzyko spadku ich wartości oraz ciężar opłat związanych z funkcjonowaniem rachunków. Dysponentem środków zgromadzonych w części inwestycyjnej w okresie ich gromadzenia pozostaną Państwo, natomiast z chwilą wypłaty beneficjentem będą Państwo (Ubezpieczający) albo Ubezpieczony, wskazywany dopiero w momencie wypłaty.
Przepisy Kodeksu cywilnego mające zastosowanie w Państwa sprawie Z treści art. 805 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) wynika, że: Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie: 1) przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku; 2) przy ubezpieczeniu osobowym – umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej. Na podstawie art. 808 § 1 ww. ustawy: Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia.
Stosownie do art. 829 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć: 1) przy ubezpieczeniu na życie – śmierci osoby ubezpieczonej lub dożycia przez nią oznaczonego wieku, 2) przy ubezpieczeniu następstw nieszczęśliwych wypadków – uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia lub śmierci wskutek nieszczęśliwego wypadku. Kwestie uposażenia zostały natomiast uregulowane w art. 831 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym: Ubezpieczający może wskazać jedną lub więcej osób uprawnionych do otrzymania sumy ubezpieczenia w razie śmierci osoby ubezpieczonej; może również zawrzeć umowę ubezpieczenia na okaziciela.
Ubezpieczający może każde z tych zastrzeżeń zmienić lub odwołać w każdym czasie.
Wnioski końcowe oraz ocena Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1 W związku z opłacaniem przez Państwa składek z tytułu indywidualnych polis na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym w części odpowiadającej obowiązkowej składce regularnej, przypadającej na część ochronną polisy, na rzecz pracowników oraz członków zarządu pełniących funkcję na podstawie uchwały wspólników, w tym członków zarządu będących jednocześnie Państwa wspólnikami, stwierdzam, że w świetle obowiązujących przepisów, przedmiotowe świadczenie stanowi: · przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz · przychód z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 7 lub art. 13 pkt 9 ww. ustawy, gdy ubezpieczonym jest członek zarządu.
Przychód ten powstaje w dacie faktycznego poniesienia wydatku przez Ubezpieczającego, tj. w dniu zapłaty składki na rzecz zakładu ubezpieczeń. Z tą chwilą ubezpieczony nabywa bowiem prawa wynikające z umowy ubezpieczenia, co stanowi realne i bezwarunkowe przysporzenie majątkowe. Na moment powstania obowiązku podatkowego nie wpływa odroczenie w czasie ewentualnych wypłat świadczeń z polisy.
Powyższe oznacza, że na gruncie opisanego zdarzenia przyszłego, na Państwu jako płatniku będą ciążyły obowiązki wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 38. ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polegające na obliczeniu, pobraniu i odprowadzeniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości składki przypadającej na część ochronną polisy. Stanowisko w tym zakresie uznałem zatem za prawidłowe.
Wnioski końcowe oraz ocena Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 2 W związku z opłacaniem przez Państwa składek z tytułu indywidualnych polis na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym w części odpowiadającej dobrowolnej składce dodatkowej, przypadającej na część inwestycyjną polisy, na rzecz pracowników oraz członków zarządu pełniących funkcję na podstawie uchwały wspólników, w tym członków zarządu będących jednocześnie Państwa wspólnikami, wskazuję, że kluczowe znaczenie dla ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego ma precyzyjne określenie beneficjenta środków zgromadzonych na polisie.
I tak, jeżeli z postanowień umowy ubezpieczenia wprost wynika, że wyłącznym uprawnionym do wypłaty świadczeń jest pracownik lub członek zarządu, przychód podatkowy powstaje w dacie wpłaty składki przez Ubezpieczającego. Jeżeli jednak umowa przewiduje, że uprawnionym do wypłaty środków z części inwestycyjnej może być zarówno Ubezpieczający, jak i ubezpieczony (pracownik lub członek zarządu), a ostateczny odbiorca nie jest znany do czasu zgłoszenia żądania wypłaty, moment opłacenia składki nie rodzi skutków podatkowych.
Z Państwa wniosku wynika, że dysponentem środków zgromadzonych w części inwestycyjnej w trakcie ich gromadzenia będą Państwo, zaś z chwilą wypłaty – Państwo lub ubezpieczony (wskazywany w momencie wypłaty). Powyższe oznacza, że do czasu przyznania prawa do świadczenia z polisy przez ubezpieczonego nie wiadomo bowiem, na czyją rzecz ostatecznie nastąpi wypłata, tj. czy na rzecz Państwa, czy na rzecz pracownika/członka zarządu. Z uwagi na fakt, że do momentu realizacji praw z polisy nie jest możliwe ustalenie ostatecznego beneficjenta, po stronie pracownika oraz członka zarządu przychód powstaje dopiero w dacie przyznania im prawa do świadczenia z polisy.
W konsekwencji, w dacie opłacania składek w części inwestycyjnej, po stronie ubezpieczonych (pracownika/członka zarządu) nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu. Tym samym, na Państwu w tym momencie nie ciążą obowiązki płatnika, polegające na obliczeniu, pobraniu i odprowadzeniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Państwa stanowisko w tym zakresie uznaję również za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej