Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym przysługuje Panu prawo do zwolnienia z opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, do której mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27 ustawy o PIT, w latach 2026 - 2029 do wysokości 85 528 zł rocznie, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym spełnia Pan wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, uprawniające do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót". W szczególności: Zmiana miejsca zamieszkania na terytorium RP nastąpiła w dniu 15 lipca 2025 r. W okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok powrotu (2022, 2023, 2024), jak i od początku 2025 r. do dnia powrotu - nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium RP. Posiada Pan dokumentację potwierdzającą pobyt i zatrudnienie za granicą (umowy, paski wynagrodzeń, umowy najmu, rachunki ...., przelewy). Nie korzystał Pan wcześniej z ulgi na powrót.
Po powrocie do Polski przeniósł Pan centrum interesów życiowych i gospodarczych do RP oraz zamierza Pan prowadzić działalność gospodarczą opodatkowaną wg skali podatkowej. W związku z powyższym, Pana zdaniem, przysługuje Panu prawo do zwolnienia z opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w latach 2026 - 2029 do kwoty 85 528 zł rocznie.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b) miał miejsce zamieszkania: nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Ponadto, w celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 powołanej ustawy.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.
Oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy – w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – może Pan być uznany za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski. Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w art. 3 i art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a tej ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Z art. 4a powołanej ustawy wynika, że: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Wyżej zacytowany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.
Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT.
Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności. Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym. W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne.
W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Z treści wniosku wynika, że w latach 2019 - 2025 przebywał i pracował Pan poza granicami Polski. W roku 2019 - 2020 mieszkał i pracował Pan w Hiszpanii.
W 2021 r. wykonywał Pan pracę na podstawie umowy o pracę we Francji w okresie maj – listopad 2021 r. W grudniu 2021 r. przyjechał Pan wraz z narzeczoną na około miesiąc do Polski w okresie świątecznym, po czym 4 stycznia 2022 r. ponownie wyjechał Pan za granicę - tym razem do Danii. W latach 2022 - 2024 oraz do dnia 14 lipca 2025 r. w Polsce nie pozostawała Pana najbliższa rodzina pozostająca na Pana utrzymaniu. Nie ma Pan dzieci, nie miał Pan zatrudnienia ani miejsca zamieszkania oraz nie posiadał majątku czy też zobowiązań w Polsce w okresie 2021 r. – lipiec 2025 r., a Pana centrum interesów życiowych znajdowało się poza terytorium RP do momentu powrotu.
Powrót do Polski nastąpił 15 lipca 2025 r.; od tego momentu przeniósł Pan centrum interesów życiowych i gospodarczych do Polski. W najbliższym czasie planuje Pan wynajem mieszkania i rozpoczęcie działalności zarobkowej w Polsce. Od dnia powrotu do Polski posiada Pan powiązania gospodarcze z Polską. Był Pan zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy od 25 lipca 2025 r. do 24 października 2025 r. Dnia 13 listopada 2025 r. rozpoczął Pan działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej wraz z żoną. Posiada Pan konto bankowe, numer telefonu zarejestrowany w Polsce. Poczynił Pan też pierwsze zamówienia na sprzęt do nowo założonej działalności.
Jest Pan na etapie poszukiwania mieszkania do wynajęcia. Pana powrót do Polski nastąpił w celu trwałej zmiany miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na Polskę oraz rozpoczęcia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od dnia powrotu do Polski posiada Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Po przyjeździe do Polski zamieszkuje Pan w Polsce. Aktualnie wraz z żoną mieszka Pan u dziadków, szuka Pan wraz z żoną mieszkania na wynajem. Od dnia powrotu do Polski Pana aktywność życiowa i obywatelska skupia się w Polsce. Tutaj uczestniczy Pan w życiu społecznym i lokalnym.
W Polsce Pan przebywa, pracuje (własna działalność gospodarcza - spółka cywilna), nawiązuje relacje zawodowe i społeczne. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W związku z powyższym, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony. Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski ani centrum interesów życiowych (osobistych ani gospodarczych) w okresie: trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok powrotu, od początku 2025 r. do dnia 15 lipca 2025 r., kiedy to Pan wraz z żoną trwale przeniósł się do Polski. W okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym powrócił Pan na stałe do Polski (tj. w latach 2022 - 2024) oraz w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 14 lipca 2025 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Danii, zgodnie z prawem wewnętrznym tego państwa.
W okresie od listopada 2021 r. do 3 stycznia 2022 r. Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się poza terytorium Polski. W listopadzie 2021 r. zakończył Pan pracę we Francji i przygotowywał się Pan do wyjazdu do Danii. Zmiana państwa pobytu nie oznaczała jednak powrotu do Polski ani przeniesienia rezydencji podatkowej. Pobyt w Polsce w okresie świątecznym w grudniu 2021 r. miał charakter krótkotrwały i tymczasowy, zamieszkiwał Pan tymczasowo u rodziny. Pobyt ten miał charakter okazjonalny, nie wiązał się z urządzeniem w Polsce „stałego ogniska domowego” ani z przeniesieniem centrum interesów życiowych.
W okresie tym nie podejmował Pan pracy w Polsce, nie posiadał Pan mieszkania ani innego trwałego miejsca zamieszkania, był Pan w trakcie przygotowań do wyjazdu do Danii, gdzie miał Pan rozpocząć zatrudnienie. W całym okresie od listopada 2021 r. do 3 stycznia 2022 r. Pana zamiarem było dalsze zamieszkanie i podjęcie zatrudnienia poza Polską, co nastąpiło od 4 stycznia 2022 r. po przyjeździe do Danii. Okoliczności te powodują, ze rezydencja podatkowa pozostawała poza Polską, również w tym okresie przejściowym, zgodnie z kryteriami określonymi w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD.
Nie przebywał Pan na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w żadnym z lat 2022 - 2024 ani w 2025 r. do dnia powrotu do Polski. W latach 2022 – 2024 oraz w okresie od początku roku 2025 do dnia poprzedzającego dzień, w którym powrócił Pan do Polski: Pana ściślejsze powiązania osobiste znajdowały się w Danii.
W szczególności: od stycznia 2022 r. mieszkał Pan w Danii razem z partnerką, a następnie żoną; prowadził Pan wspólne gospodarstwo domowe, Pana codzienne życie - miejsce zamieszkania, zakupy, kontakty towarzyskie, korzystanie z usług (lekarz, bank, operatorzy usług) - koncentrowało się w Danii, Pana żona w tym okresie pracowała w Danii i również tam miała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, w Danii miał Pan rachunki bankowe wykorzystywane do codziennych rozliczeń, umowy najmu mieszkań, umowy dotyczące mediów i usług, udział w życiu społecznymi i towarzyskim (kontakty ze znajomymi, codzienne funkcjonowanie) również był związany z Danią. ściślejsze powiązania gospodarcze posiadał Pan w Danii.
W Danii Pan pracował (umowa o pracę), wynajmował mieszkanie, tworzył Pan wraz z partnerką/żoną gospodarstwo domowe, posiadał Pan rachunek bankowy i oszczędności, odprowadzał Pan podatki, miał Pan umowę na korzystanie z usług telefonicznych, Internet. W Danii miał Pan bliskich znajomych, sąsiadów i prowadził Pan życie towarzyskie. Pana aktywność społeczna i życiowa skupiała się wyłącznie w Danii.
W szczególności: życie codzienne i społeczne prowadził Pan w Danii - tam Pan mieszkał wraz z partnerką/żoną, tam funkcjonowało Pana środowisko znajomych, kontakty towarzyskie oraz aktywności codzienne, aktywność obywatelska/społeczna: uczestniczył Pan w życiu lokalnym wyłącznie w Danii w zakresie typowym dla rezydenta — m.in. korzystając z lokalnych usług publicznych, opieki zdrowotnej, rynku pracy, przynależność, organizacje: nie należał Pan w tym okresie do żadnych polskich organizacji, klubów ani środowisk społecznych; Pana ewentualne aktywności nieformalne (np. spotkania ze znajomymi, uczestnictwo w lokalnych wydarzeniach) odbywały się w Danii, W uzupełnieniu wniosku z 12 stycznia 2026 r. ostatecznie wyjaśnił Pan, że w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 3 stycznia 2022 r. Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się we Francji, ponieważ tam zlokalizowane było Pana ostatnie stałe ognisko domowe w rozumieniu Komentarza do Modelowej Konwencji OECD.
Pobyt na terytorium Polski w grudniu 2021 r. oraz do dnia 3 stycznia 2022 r. miał charakter wyłącznie czasowy i przejściowy, polegał na przebywaniu u rodziny i nie wiązał się z zamiarem osiedlenia się ani ustanowienia centrum interesów życiowych w Polsce, w związku z czym nie doszło do nabycia polskiej rezydencji podatkowej. Z kolei od dnia 4 stycznia 2022 r. Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zostało przeniesione do Danii, która od tego dnia traktowała Pana jako rezydenta podatkowego zgodnie z prawem wewnętrznym tego państwa. Zatem, spełnił Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy.
Co równie istotne, jednym z wymagań, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww. ustawy jest posiadanie obywatelstwa polskiego, który to warunek również Pan spełnił, bowiem jak Pan wskazał w opisie sprawy posiada Pan obywatelstwo polskie. Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 tej ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem.
Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.): Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody. W Pana sytuacji okresem niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest okres obejmujący lata 2022, 2023, 2024, oraz okres od 1 stycznia 2025 r. do momentu powrotu do Polski.
Wyjaśnił Pan, że w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 3 stycznia 2022 r. Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się we Francji, ponieważ tam zlokalizowane było Pana ostatnie stałe ognisko domowe w rozumieniu Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Z kolei od dnia 4 stycznia 2022 r. Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zostało przeniesione do Danii, która od tego dnia traktowała Pana jako rezydenta podatkowego zgodnie z prawem wewnętrznym tego państwa.
Jednakże wskazał Pan również, że nie posiada Pan odrębnych umów najmu ani umowy o pracę konkretnie obejmujących okres od listopada 2021 r. do 3 stycznia 2022 r., natomiast ciągłość dokumentów z Francji (do zakończenia zatrudnienia) oraz późniejsza rezydencja podatkowa i zatrudnienie w Danii potwierdzają, że w tym okresie nie nastąpiło przeniesienie Pana miejsca zamieszkania dla celów podatkowych do Polski.
Posiada Pan jedynie dokumenty, które Pana zdaniem pośrednio potwierdzają, że Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się poza Polską także w okresie od listopada 2021 r. do 3 stycznia 2022 r. ponieważ: pobyt w Polsce w tym czasie miał charakter krótkotrwały, świąteczny, bez przeniesienia centrum interesów życiowych do Polski. nie podejmował Pan w Polsce zatrudnienia, nie wynajmował Pan mieszkania ani nie organizował Pan tu stałego ogniska domowego. Pana życie zawodowe i osobiste pozostawało ukierunkowane na dalszy pobyt za granicą (najpierw Francja, następnie Dania).
W uzupełnieniu wniosku z 12 stycznia 2026 r. ostatecznie wyjaśnił Pan, że nie posiada Pan certyfikatu rezydencji podatkowej obejmującego wprost okres od 1 stycznia 2022 r. do 3 stycznia 2022 r. ani wydanego przez Francję, ani przez Danię, ani przez Polskę. Jednocześnie nie wskazał Pan innych dowodów dokumentujących Pana miejsce zamieszkania w tym okresie we Francji.
Skoro zatem od 1 stycznia 2022 r. do 3 stycznia 2022 r. nie posiada Pan certyfikatu rezydencji, ani nie wskazał Pan innych dowodów dokumentujących Pana miejsce zamieszkania do celów podatkowych w tym okresie we Francji, to uznać należy, że nie przysługuje Panu prawo do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy. Skorzystanie ze zwolnienia jest warunkowane m.in. posiadaniem certyfikatu rezydencji lub innego dowodu dokumentującego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Oznacza to, że niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie spełnia Pan bowiem warunków niezbędnych do jej zastosowania. Wobec tego, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Dodatkowo wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (tj. Pana małżonki). Końcowo dodać należy, że przedmiotowy wniosek dotyczy jednego stanu faktycznego. Zatem, opłata od złożonego wniosku wynosi 40 zł.
Natomiast 13 listopada 2025 r. dokonano opłaty w kwocie 80 zł w związku z tym kwota 40 zł stanowi nadpłatę i zostanie zwrócona na numer rachunku bankowego, z którego dokonano opłaty za wniosek, w terminie określonym w art. 14f § 2a ustawy Ordynacja podatkowa.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.